اینبار دیدم دکلمه این شعر از اخوان ثالث که بسیار برام خاطره انگیزه، به حال و روزم میخوره تا اینکه بخوام غمگنانه و دلکنده از خودم بگم. 

ولی هر چه هست امید همچنان در دلم موج میزنه. و خودم رو نخواهم باخت. بقول اخوان : بیا ره‌توشه برداریم، قدم در راه بی‌فرجام بگذاریم!

داشتن همسنگ و همسر و دوست و کلا رابطه، در حالت عادی بسیار سخت هست چه برسه برای افراد دچار اختلال دوقطبی که از انجام دادن بسیاری از کارهای مشخص ناتوان هستن، و یا بسختی میتونن انجام بدن. این افراد ، همچون من، دچار مشکلات زیادی هستیم، ناتوانی های زیادی داریم، ولی باز هم اینها دلیل نمیشن که نتونیم رابطه‌ای داشته باشیم و یا اینکه ازدواج بکنیم. 

اینجا نگاه کوچکی کردم به این مسئله. 

تغییرات بزرگ و از این شاخه به اون شاخه شدن یکی از مهم‌ترین دلیل‌های پیشرفت نکردن در افراد دوقطبی هست. گرچه اینکار با اشتیاق انجام میشه ولی نتیجه‌ای دردناک داره و بسیار تلخ میکنه زندگی رو.

نگاه کوتاهی کردم به روش‌های درمانی CBT درمان شناختی-رفتاری و روش هیپنوتیزم بیدار. 

من هر دو تا روش رو استفاده کردم و  درس‌های خیلی خوبی گرفتم. در مدت کم نمیشه همه تجربیات رو گفت. 

ولی دونستنشون بعضی وقتا معجزه‌س.

از پس درد معده برنیومدم و زندگیم یه بار دیگه رفت هوا. و باز باید از نو شروع کنم. 

این داستان همیشگی ماست، دقیقا همون لحظه که فکر میکنی داره اوضاع بهتر میشه یهو ابرهای سیاه از راه میرسن.

در یک کلام علاقه مندم به طبیعت اونهم در بهار و تابستان. و این خیلی کمک کرده به درمان و کنار آمدن با بسیاری از این اضطراب‌ها و افسردگی ها.

خانواده و والدین، همزمان می‌تونن حامی و منبع مشکلات باشن. دوستان هم در یک برزخی هستن که در بسیاری مواقع تواناییش رو نداریم که بهشون نزدیک بشیم. پس چطور قراره که در این دنیایی که بصورت پیش‌فرض داره به ما سخت میگیره، به مسیرمون ادامه بدیم.

روایت اولین باری که رفتم پیش دکتر برای مشکلاتی که دقیقا هم نمیدونستم چی هستن فقط میدونستم دارم عذاب میکشم. چیزی که امروز بهش میگن اضطراب، افسردگی، دوقطبی

نگاهی به یکی دو تا از مشکلات و بعد روی دیگه ای از سکه