Kimlik, insanın zamanın içindeki inceliğinde onu dünyaya bağlayan bir ayna.

Ölümcül kimliklere sahibiz.

Kimi varlıklar var olmayı bilir,kimi varoluşu varlığıyla anlamlandırır.

Her şey bir varlık meselesidir.

Varlığını hayat boyu hiç sorgulamamış insan ne kadar yaşamış sayılabilir ki?

Bugün 11 Ekim. Ve iyi ki!

Kabuk bağlayan ama izi geçmeyen yaralarımın üzerinden nice şiiri geçti Yavuz Bülent Bakiler'in.

Dökmekten kaçındığım gözyaşlarımın süzülmesine sebep olup her satırıyla birer birer sildi.

Unutmadığım anıları hatırlattı bana, imkansızlığı bile sevmenin mümkün olduğunu, kabullenişinde sevdaya dahil olduğunu, gideni beklemenin yorgunluğunu, çaresizliğinde çaresi olduğunu, bir şiirle yüreğimi göğüs kafesimde tutmanın zorluğunu yaşattı, geçmiş, şimdi, gelecek demeden zaman kavramını sevmeye dahil etmeden zamansız sevmeyi öğretti.

Son olarak sizlere en sevdiğim şiirinin hikayesini bırakıyorum.

Hayatın önce bir yönünü, sonra da onun tam tersini tecrübe ederiz.

Bir ucu keşfetmeyi ne kadar çok istersek, salıncak merkezden o kadar uzağa savrulur.

Sonra da tam tersinin ne olduğunu anlamak için diğer yöne doğru savrulmamız gerekir.

Hayat bu ikisi arasında dengeyi sağlayabilmektedir.

Her zaman şunu diyorum, hikayeni değiştirirsen hayatını değiştirirsin, çünkü hikayenin ne olduğu hayatını biçimlendirir. Sorunun kaynağını, kimilerinin acılarını adeta zihinsel bir hapishaneye dönüşüp onları potansiyellerini gerçekleştirmekten alıkoyana dek tekrar tekrar yaşamaya bağımlı olmasında görüyorum. Herkesin hayatında bugüne bakışını ve bugünkü

davranış biçimlerini şekillendiren olaylar mutlaka vardır. Herkesin bir özgeçmiş hikayesi vardır. Herkesin bacağında bir yara izi, kalbinde bir boşluk, ellerinde soğukluk ya da bir şefkate – sevgiye olan özlem vardır. Hatta bu olaylar bir hikaye ile de sınırlı değildir.

Mesele ne ama biliyor musunuz?

Şu anda sizi hareket ettirenin hangi hikaye olduğu.

geldiği gibi.

Tıpkı mitolojik kahraman Sisifos gibi. Sisifos Yunan mitolojisinde yeraltı dünyasında sonsuza kadar büyük bir kayayı bir tepenin en yüksek noktasına dek yuvarlamaya mahkum edilmiş bir kraldır. Tam en yüksek noktaya çıkardığı sırada taş aşağı yeniden yuvarlanıyor. Taşın ardından bakan Sisifos aşağı inip tekrar taşı çıkarmaya çalışıyordu. Fransız filozof Camus'a göre bu kısır döngüyü trajik yapanda kahramanın her deneyişinde tekrar etmesidir. Ne kadar tanıdık değil mi?

“İnsan, acısıyla tek başına kalmayı ve kaçma isteğinin üstesinden nasıl geleceğini öğrendiğinde, öğrenecek çok az şey kalmıştır.”

Kapatalım gözlerimizi hadi hayal kuralım.

Sağ yanımda uçsuz bucaksız bir deniz, sol yanımda göğe kavuşan ağaçlar.

Ne diyeyim ki, var olmak, bulunmak, duymak, durmak ve bakmak bazen çok güzel.

Her hikayenin anlatılacak bir zamanı vardır, eğer anlatılmazsa insanın yüreği hep o sırrın hapsinde kalır.