▨ شعر: پاییز سبز

▨ شاعر: یدالله رویایی

▨ با صدای: یدالله رویایی

▨ پالایش و تنظیم: شهروز

_______________________

 زمین فصاحت برگ چنار را

به باد خسته‌ی پاییز می‌سپرد

هوا ترنم سودایی شکفتن را

ز نبض بی‌تپش خاک می‌گرفت

غروب حرف خودش را

به گوش جنگل خاموش گفته بود

و شیروانی لال،

میان دوده‌ی افشان شب شبح می‌شد.

میان در هم ِ هذیان من دو شعله‌ی سبز

نشست.

به روی شیشه‌ تار

ملال پرده شکست

و از حقیقت اشیا بوی شک برخاست

و با حقیقت اشیا بوی او پیوست

تمام پنجره‌‌ی من،

خیال او شده بود.

تمام پوست‌ام از عطر آشتی بیمار،

تمام ذهن من از نور و نسترن سرشار.

من از رطوبت سبز نگاه او دیدم

که در نهایت چشمش کبوتر دل من،

قلم‌رویی ز برهنه‌ترین هواها داشت

و اشتیاق تب‌آلود بام‌های بلند،

در آفتاب ز پرواز دور او می‌سوخت

ز روی پنجره من،

خیال او پر زد

و شب ادامه گرفت

و من ادامه گرفتم.

▨

شعر «پاییز سبز» از مجموعه شعر از دوستت دارم‌

شامل شعرهای ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۷

چاپ اول: ۱۳۴۷

▨ نام شعر: جاده

▨ شاعر: یدالله رویایی

▨ با صدای: یدالله رویایی

▨ پالایش و تنظیم: شهروز

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جاده در میان جمع بود و، در میان جمع

ترس تنها بود

در میان جمع

همیشه ترس تنها است.

روی راه رفته ردّ ِ پا افق

روی راه رفته دست ِ رد عمود

عشق تو زخم

بر راهِ رفته می‌زد

و راهِ رفته با تو می‌گفت :

هوا هواست

هوا همه جا هواست.

▨

یدالله رویایی

پاریس - پاییز ۲۰۱۴

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

توضیح شاعر: هربار در برابر ِآیینه اعتراف، تصویرِِ من را از من دور میکند. هر بار دورتر

در اعترافِ آخرین ِ من امروز، تصویر دورتر نرفت. نمی‌رفت. جیوه، جیوه‌ی مُقاوم،

جیوه‌‌ی سخت. سخت تر از من ، سخت تر از من ِ تصویر، از اعتراف چیزی بیشتر

از آنچه می شناخت نمی شناخت. از پیش دانسته را پس می زند ، تصویر ِ من به من

بر‌میگردد و آنجه جیوه به من برمیگرداند، در پای آینه به هَدَر می‌شود.

▨ شعر: امید آمدن لغتی

▨ شاعر: یدالله رویایی

▨ با صدای: یدالله رویایی

▨ پالایش و تنظیم: شهروز

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آنچه زبان می‌خورد

همیشه همان چیزی‌ست

که زبان را می‌خورد:

امید آمدن لغتی

لغتی که نمی‌آید

تو آنسوتر آنجاتر

برابر من ایستاده‌ای

برابر با من

و چهره‌ام

چیزی به آینه از من نمی‌دهد

چیزی از آینه در من می‌کاهد

و انتظار صخره سرخ

نوک زبان تو-

 امید آمدن لغتی است

لغتی که نمی‌آید....

▨

از مجموعه‌ی «در جستجوی آن لغت تنها» صفحه‌ی ۷۵

شامل شعرهای ۱۳۴۸ تا ۱۳۸۷

چاپ اول: انتشارات نگاه ۱۳۹۲

▨

توضیح شاعر درباره‌ی این کتاب:

بسیارِ این شعرها منتشر نشده هستند. شعرهایی که نخواستند وارد دیگر کتاب‌های من بشوند، و کتاب بشوند. چرا که موضوعی در خود نداشتند، و خود موضوعِ خود بودند: شعرِ لغت، شعرِ لوگوس، لوگوسِ تنها! پس اینکه این‌ شعرها توانسته‌اند اینجا کنار هم بیایند و کتاب بشوند، از تداومِ چیزی در من، و از تداومِ من در چیزی، خبر می‌دهد. و مرا به فکر می‌برَد که چرا آن «چیز»، هیچوقت نامِ خودش را با من نگفت . این فکرها را که می‌کنم بیشتر دلبستۀ این کتاب می‌شوم، کتابی که به عمر می‌مانَد، و مثل عمر غنیمت. الآن هم که به نسخۀ خطّی آن نگاه می‌کنم خطی از عمر ِرفته در آن می‌خوانم، که انگار کتاب در دست‌های من مثل من در دست‌های کتاب شده است، منی که زیرِ پای لغت له شد. و ندانست.

▨ شعر: از دوستت دارم

▨ شاعر: یدالله رویایی

▨ با صدای: یدالله رویایی

▨ پالایش و تنظیم: شهروز

ــــــــــــــــــــــــ

از تو سخن از به تو گفتن

از تو سخن از به آزادی

وقتی سخن از تو می‌گویم

از عاشق

از عارفانه 

می‌گویم

از دوست دارم

از خواهم داشت

از فكر عبور در به تنهایی

.من با گذر از دل تو می‌كردم

من با سفر سیاه چشم تو زیباست

خواهم زیست.

من با به تمنای تو

خواهم ماند

من با سخن از تو

خواهم خواند

ما خاطره از شبانه می‌گیریم

ما خاطره از گریختن در یاد

از لذت ارمغانِ در پنهان،

ما خاطره‌ایم از به نجواها...

من دوست دارم از تو بگویم را

ای جلوه‌ای از به آرامی

من دوست دارم از تو شنیدن را

تو لذتِ نادرِ شنیدن باش.

تو از به شباهت، از به زیبایی

بر دیده‌ی تشنه‌ام تو دیدن باش!

▨

از دفتر شعر از دوستت دارم‌

شامل شعرهای ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۷

چاپ اول: ۱۳۴۷

▨ شعر: دلتنگی‌ها ۱۶

▨ شاعر: یدالله رویایی

▨ با صدای: یدالله رویایی

▨ پالایش و تنظیم: شهروز

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در گفتگوی ما

فنجان تو كوهستانی‌ست

وقتی كه به بوسه‌های تو نما می‌بخشد

وقتی كه بوسه‌های ما نما می‌گیرند

چشمان تو روح هندسی‌شان را

در كوهستان پنهان می‌سازند

چشمان تو روح هندسی دارند

وقتی كه فنجان تو كوهستانی‌ست

و بوسه كه از كنار دست چپ تو

می‌افتد

می‌افتد در دهان راست من

در گفتگوی ما

-آن دم كه نگاه صخره در نگاه پَر-

می‌ماند

او ضلع مربع پریدن را

می‌داند

▨

شعر شماره ۱۶ از مجموعه دلتنگی‌ها

شامل شعرهای ۱۳۴۵ و ۱۳۴۶

چاپ اول: ۱۳۴۶

ــــــــــــــــــــ

تذکر اول: در نسخه‌های چاپ بعد از انقلاب، کلمه‌ی «بوسه» در تمام طول شعر، به کلمه‌ی «واژه» سانسور شده است. طبیعتا این نسخه چون خوانش خود شاعر است، نسخه‌ی بدون سانسور است.

تذکر دوم: شماره شعرها ممکن است در چاپ های مختلف، متفاوت باشد. شماره‌گذاری ما بر طبق چاپ اول کتاب است. اما در کتاب ِ «مجموعه آثار یدالله رویایی» انتشارات نگاه، چاپ اول، به دلیل سانسور، این شعر شماره ۱۵ است

▨ نام شعر: آیینه

▨ شاعر: یدالله رویایی

▨ با صدای: یدالله رویایی

▨ پالایش و تنظیم: شهروز

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

این شعر، یکی از آخرین خوانش‌های یدالله رویایی است که برای ما به یادگار مانده‌است.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

کی چهره می‌کنم، ای چاه !

دائم، کی می‌شوم؟

مثل این میل

که اصل باشد

یا وصف

در تهِ تاریکِ تو سقوط ِ مسافت

شیبِ سیاه، ای چاه !

کی خواهمت دید، ای کی !

ای طی !

طیّ ِ بیراهه در سرایتِ اسرار،

آئینه‌هایی بر خاکِ راه 

تا ابر

تقلیدِ خاک می‌کند

سیمای تو ضدّ تو 

از سمتِ ذهن می‌آید

و ضدَِ تو، ذوق ِ تو می‌شود

ستاره در بغل ِ برگ

جوانه هم‌سخن ِ ماه

من در تو اصل

من در تو میل

کی چهره می‌کنم، ای چاه !

▨

یدالله رویایی

بهار ۱۳۹۷