Yeni Şafak Yazarlar

Büyük fotoğrafın cezbedici hareketi, evimizin karşısındaki badem ağaçlarının bahar neşesini paylaşmaktan mahrum kılıyor bizi.

Stratejilerin, vizyonların ve küresel hesapların gürültülü dünyası, küskün bir çocuğun bir köşede sessizce iç çekişini duyulmaz hale getiriyor.

Büyük fotoğrafı görme merakı ve hırsıyla o kadar meşgulüz ki; o büyük fotoğrafı oluşturan küçük nadide parçaların hayatın hikayesine kattığı unutulmaz ayrıntıları göremiyoruz.

İsrail basınında son günlerde Türkiye ile olası bir Savaş senaryosu dikkat çekici biçimde tartışılıyor. Ancak analizlerin satır aralarına bakıldığında, Ankara’nın askeri kapasitesinin ve sahadaki tecrübesinin Tel Aviv’de ciddi şekilde hesaba katıldığı açıkça görülüyor. ‘Deniz harekatı’ senaryosu ise çok dikkat çekti. İsrail merkezli Kanal 14’te yayımlanan ve Dror Balzada imzasını taşıyan “İsrail, Türkiye ile doğrudan bir savaşa ne kadar yakın?” başlıklı analizde dikkat çeken ifadeler yer aldı. Balzada, yakın vadede Türkiye ile İsrail arasında doğrudan bir çatışma yaşanacağını düşünmediğini belirtirken, Ankara’nın NATO üyeliğine ve Batı ile kurduğu karmaşık ilişkilere vurgu yaptı. Ancak analizde asıl dikkat çeken nokta, Türkiye’nin bölgesel gücüne dair yapılan tespit oldu.

İngiltere Kuzey Amerika’yı yeni bir Avrupa olarak icat ederken öne çıkan ideolojik kavramlardan biri ve belki de ilk önce geleni “uygarlaştırma” idi. İngilizler ve Alman kavimleri barbarlara ve vahşilere karşı uygarlaştırma misyonuyla hareket ettikleri inancına sahipti. İngilizler Hindistan ve Doğu Akdeniz’in kolonizasyonu sürecinde de aynı inançtaydı.

Fethu’l-Kadîr’in Bulak baskısı 5. cilt 457. sayfasında İbnu’l- Humâm:

Önce mücehid olmayan müftünün, fetva vereceği zaman, sorulan soru ile ilgili bütün ictihadları (mezhenleri) nakletmesi gerekmediğini, birini nakletmekle yetinebileceğini ifade ediyor. Sonra fetva soran kimseye, meselesiyle ilgili farklı ictihadlar nakledildiğinde “gönlüne yatan, daha doğru olduğuna kanaat getirdiği vb. mezhebe göre amel eder” diyenlere karşı şunu söylüyor:

İş dünyasında da toplumda da çok sık yaşanan bir durumdur bu; Patron yöneticiyi suçlar, yönetici altındaki çalışanı, çalışan da bir üstünü.

Okul müdürü öğretmeni, öğretmen veliyi, veli öğretmeni, çocuk da bir üstünü.

Evde de aynı durum geçerlidir; Baba ve anne birbirlerini, çocuk da ikisinden birini.

Devletin içinde de aynı kirli hava solunur; Siyasetçi bürokrata suçu atar, bürokrat siyasetçiyi suçlar, vatandaş da kimle muhatap ise onu suçlar.

Ekonomik yaklaşımımız bir yılan oldu. Büyüdü, gelişti, semirdi. Sonra imkânları kendine dar geldi, kendi kuyruğundan kendini kemirmeye başladı. Devam etse aza kaybından, dursa açlıktan telef olacak. İşte tokuşmacı rekabetin insanlığı getirdiği nokta.

Bu denklemi bozmalıyız.

Bir zengin üretmek için binlerce fakir üretmenin sonunu getirmeliyiz. Yakın tarihin buraya kadarki kısmında başvurduğumuz iktisat bilgisinin emrine girdiği finans kapitalce başarı addedilen şeyi...

Memur-Sen genel Başkanı Ali Yalçın, Siverek ve Kahramanmaraş’taki okul saldırıları sonrasında okul güvenliği sağlanmadığı müddetçe öğrenci ve öğretmen okula gitmemeli diyerek iş bırakma eylemi başlattıklarını bildirdi.

İyi akşamlar sayın seyirciler. “Herkesin Bakmadığı Yerden” adlı programımıza hoş geldiniz. Herkesin bakmadığı yerden bakar, gizleneni görürüz ilkesiyle devam ettirdiğimiz programımızın bu akşam yedinci yaşını kutluyoruz.

Sabah doğan, ikindiden sonra ölen programların yanında bizim programımız doğdu, büyüdü yürüdü. Evet yürüdü. Sizler bizimle yürüdüğünüz için büyüdü, yürüdü. Biliyorsunuz bizim yayın anlayışımız diğerlerinden çok farklı. Biz ve diğerleri. Siz bu ayırımı biliyorsunuz. Yedinci yılımızın şerefine diğerlerinin çok gündeminde olan ama bizim o tarz haberlere, yayınlara itibar etmediğimiz bir konuyu bu defa bir ilke imza atarak huzurunuza getiriyoruz. Malumunuz “Botokslu Cenaze Kime ait?” haberi Türkiye’nin gündeminden düşürülmüyor. Düşmüyor değil, DÜŞÜRÜLMÜYOR! Niye düşürülmediği konusunda haberciler, sosyologlar, antropologlar, felsefeciler ve komplo teorisyenleri şaşkın.

Memlekette ne zaman gençlerin ve çocukların karıştığı ya da hedef olduğu bir şiddet olayı yaşansa, silahların her an patladığı televizyon dizileri tartışılıyor.

Lise yıllarımda başlayan Deli Yürek ve ardından gelen Kurtlar Vadisi, şiddete ekranlarda devasa bir “alan” açtı. Öyle ki dizideki karakterler için taziye mesajları verilmesine, hayırlarına helva dağıtılmasına varacak kadar tutkuluyla bağlandı izleyici. Etkileri sadece reytinglere değil, istatistiklere de yansıdı. Doğan çocuklara Polat, Elif veya Eylül isimleri konuldu. Bu öncü yapımların açtığı yol zaman içinde ve hızla; mafya hesaplaşmalarından ağalık düzenine, entrikalardan tecavüzle başlayan aşk hikâyelerine kadar her türden şiddetle dolduruldu. İzleyici neyi beğenirse, dozaj “RTÜK devreye girene kadar” artırıldı.

Sen eşinle birlikte salonda o dizinin en heyecanlı bölümünü izleyip çayını yudumlarken oğlun odasında beyaz üstünlüğüne inanan, Avrupa’nın göçmenlerden arındırılması gerektiğini düşünen “genç Hristiyanlar kulübü” isimli bir grupta dünyayı temizlemenin tek yolunun ölümden ve katliamdan geçtiğini savunan hararetli bir mesajına gelen tebrikleri kabul ediyor olabilir. Ben “oğlun” dedim ama oğlun o esnada bir kız olarak biri kız diğeri erkek bir çiftin poligamik eşlikçisi de olabilir.