Yeni Şafak Yazarlar

Bizim sofilerden oluşan bir grupla gidinceye kadar Kahire’yi piramitleriyle, İskenderiye’yi kütüphanesiyle meşhur sanırdım.

Orta Doğu, ABD ve İran arasında giderek daralan diplomatik çemberin içinde yeni ve yıkıcı bir savaşa sürükleniyor. Washington’ın fiili bir çatışma hazırlığı içinde olduğunu açıkça gösteriyor. Özellikle ABD’nin bölgedeki stratejik hamleleri ve basına sızan sevkiyat raporları, Ürdün’ün İran’a yönelik olası bir harekatta «kilit fırlatma noktası» olarak seçildiğini ortaya koydu.

Geçen hafta Beyrut Amerikan Üniversitesi’nin BM Filistin Özel Raportörü Francesca Albanese’nin üniversite kampüsünde konuşma yapmasını engellediği yönünde bir haber yayıldı. Haber önemliydi zira adı geçen üniversite benzerleriyle birlikte “Ortadoğu” kavramının şekillenmesi de dâhil olmak üzere Doğu Akdeniz’in dönüşümünde büyük rol oynadı. Kolonyal dönem farklı bağlamlarda tekrar tekrar incelenecektir fakat “elit tabaka”yı yetiştiren bir kurumun kapılarını farklı fikirlere kapatması oldukça ilginçtir. Şimdiye kadar bu ve benzeri kurumlar yetiştirdikleri elit tabakanın Batı değerlerini temsil etmesiyle övünür ve üstün bir pozisyonda olmayı başarırdı. Bu değerlerin neler olduğu da aşağı yukarı herkes tarafından bilinir. Kuşkusuz “uygarlaştırma misyonu” bir dünya görüşünün yansımasıydı. Oryantalist araştırmalar da bu hâkim bakış açısına göre yapılırdı. Dolayısıyla “tarihsiz ve edilgen” bir pozisyonda olan Doğu’nun Batı değerlerine açılması ve bunun için de birçok ev ödevinin tamamlanması gerekiyordu. Elit tabaka kabahatin bizde olduğu yönündeki inancı benimsedi. Beyrut Amerikan Üniversitesi gibi özgürlükleri temsil eden kurumlara sahip olamadığımız için hayıflanmalıydık.

Bazı günleri bizim için diğerlerinden daha önemli kılan şey; başka günlerde farkına varmadığımız olağanüstülüklerin o gün bir şekilde farkına varmamızdır.

I. Dünya Savaşı sonrası işgal edilen Osmanlı toprakları üzerinde kurulan Arap (kılıklı) devletlerin hepsinin milli kimliği kendilerini işgal eden ülkelere bir karşıtlık yerine Türk karşıtlığı üzerine kuruldu. Esasen halihazırda onları işgal etmiş, sömürmekte ve ezmekte olan devletlere karşı hiçbir husumete yer vermeden 400 yıl boyunca yönetimi altında güvenle, huzurla yaşadıkları Osmanlı’yı kendilerine daha uzak, daha düşman bellemeleri tarihin gerçeklerine uymuyordu, ama onlara dayatılan milli eğitimin ideolojik muhtevası buydu: Osmanlı ve Türkler onların topraklarında 400 sene boyunca sömürgeci-işgalci olarak durmuştur ve iyilik adına hatırlanacak hiçbir miras bırakmamıştır.

Endülüs seyahatimizi Muharrem Kartancı kardeşimin kaleminden aktarıyorum. Leziz bir yazı oldu yine. Zihin açıcı okumalar.

PKK/PYD terör örgütü 2012 yılından itibaren ABD tarafından finansal ve askeri olarak desteklendi. Militanlara maaş bağlandı, modern ağır silahlar verildi. İşgal ettikleri Suriye topraklarında verimli tarım arazilerinin ve petrolün gelirini de aldılar. Suriye Ordusu geçtiğimiz haftalarda operasyon başlatınca Halep’ten başlayarak Rakka, Deyri Zor başta olmak üzere işgal ettikleri toprakların büyük kısmından hiç çatışmadan çekildiler. Demek ki neymiş? PKK bir kâğıttan kaplan imiş.

Avrupa’nın yüzyıllar önce inşa ettiği ekonomik ve siyasi güç 2. Dünya savaşı sonrasında çatırdamaya başlamıştı. Savaş sonrasında ABD hegemonyasını kabullenen Avrupa, 21. yüzyılın başına kadar ekonomik ağırlığını koruyabilmişti. 2008 ekonomik krizi sonrasında toparlanmakta zorluk çeken kıtanın bütünü, kendi içinde çelişkilerle mücadele etmek zorunda kaldı. Tedrici biçimde farklı alanlarda görülen gerileme Avrupa’yı, Çin ve ABD karşısında geri bıraktı. Rusya’nın Kırım’ı ilhakı sonrasında tehdit algısında değişiklik yaşayan kıta ülkeleri, müstakil çıkar ve tehdit algısını genele teşmil edemedi ve bu durum, Avrupa fikrinin kıta genelinde çeşitli eleştirilere muhatap olmasını beraberinde getirdi.

Dünya değişik formlar alırken çok çok uzun süren, nesiller boyu pek çok acıya sebep olan bir meselenin ülkemiz ve coğrafyamızdaki tüm halklar menfaatine müzakere masasında çözülmesini yüzyılın en önemli gelişmesi bulduğumu söylemek isterim. Ölümü değil hayatı ve yaşamı güçlendirmeyi hep birlikte tercih ettiysek eğer, birbirimizden esirgemeyeceğimiz en önemli şey şefkat dili olmalı. Bu çerçevede yüzyılın ülkemiz için en önemli meselesini sulh yoluyla çözen Cumhurbaşkanımızı çarşamba günü grup toplantısını dinlerken bu yazı zihnimde şekillendi. Cumhurbaşkanımızın konuşmasındaki şefkatli hassasiyet, barışa ve kardeşliğe katkı sağlama noktasında hepimizi sorumlu tuttuğunu gösteriyordu. Haysiyetli ve onurlu bir dil kullanmaya çağırıyor ve örnek oluyordu. Bu çerçevede hem konuşmanın hem de olan bitenin matematiğini ve ruhunu şöyle özetlemek isterim.

Kamu personel yönetiminde ne kadar iyi iseniz ülke olarak gücünüz ve etkinliğiniz o kadar büyük olacaktır. Kamudaki etkin insan kaynakları yönetimi özel sektörü de derinden etkilemektedir. Yıllardır usanmadan kamu personel sorunlarını yazıp duruyoruz. Önerilerimizin hayata geçtiğini gördükçe seviniyor, aksi durumda da sabırla uyarılara devam ediyoruz. Bugünkü yazımda ilave kaynağa gerek duymadan maliyetsiz bir reform alanı olan kamu personel alım sistemindeki acil reform ihtiyacını açıklamaya çalışacağım.