Yeni Şafak Yazarlar

Trump’ın özel temsilcisi Steve Witkoff ile damadı Jared Kushner, Ukrayna tarafıyla görüşmeler sonrasında 28 planlık ‘barış planının’ son halini Putin’le görüşmek üzere Rusya’ya gittiler. Trump yönetiminin Zelenski’ye Şükran Günü’ne kadar süre verdiği plan, hafta sonu Ukrayna’nın Savunma Bakanı Rüstem Ümerov’la Florida’da yapılan görüşmeler sonrasında revize edilmiş şekilde Moskova’ya sunulacak.

Bizim mahalle bakkalımızın ortanca ortağı (Dükkânın sahibi üç kardeşler) dükkânda boş kaldığında siyaset yapmaya bayılıyor.

Samimi olduğu, nazının geçtiğini hesap ettiği her müşteriye o anda vakti varsa güncel siyasi gelişmeleri kısaca anlatarak düşüncesini öğrenmek istiyor.

Ben de zaman zaman bu sorulara muhatap oluyorum.

Limon ve lavabo açacağı almak için girdiğimde elindeki telefondan bir medyatik uzmanın Papa ile ilgili konuşmasını dinliyordu.

Papa’nın Türkiye ziyareti, sosyal medyada yine alışıldık tartışmaları beraberinde getirdi. Çok da şaşırtıcı değil. Türkiye’de anlık ve kısır atışmalar için her zaman müsait bir zemin var. Herkesin kritik meselelerde hazırda bekleyen bir evhamı, bir kanaati, bir komplosu bulunur. Misal, Sumud’a katılmışım ama Papa’nın ülkemizde ayin yönetmesine itiraz etmemişim… Bu iki konunun nasıl yan yana getirildiğini anlamak zor. “Sumud ile ne alakası var?” demeyin; aslında çok alakası var. Çünkü Papa’nın Türkiye’ye gelip, Hristiyan dünyasına birlik mesajı vermesi, “insanlığın içinden çıkamadığı İsrail sorunu” ile düşündüğümüzden çok daha derin bir yere temas ediyor.

Gerçekten İstanbul artık bir “ikametgâh” olmaktan çıktı.

Bilhassa İstanbul, yani Kadıköy ve Beyoğlu yakaları değil de asıl İstanbul. Yani “Sur içi”.

Eminönü, Çemberlitaş, Sultanahmet, Çarşıkapı, Gedikpaşa, Cağaloğlu, Beyazıt, Laleli vb. gibi saymaya gerek görmediğimiz semtleri; ardından Kumkapı, Yenikapı, Haseki, Fındıkzade, Kocamustafapaşa, öbür yanda Süleymaniye, Şehzadebaşı, Fatih... Her neyse...

Bütün bu semtler sakinlerinin oturdukları evleri gözyaşları arasında terk etmelerinden sonra birer birer atölye, iş hanı, çarşı, pasaj, dükkân vb. ile doldu.

Kemâlât teferruattan doğar! İnsanlar için de bu böyledir devletler için de. Büyük meselelerini halleden insan ve devletler, başkalarının nazarında küçük gibi görülen meselelere dair irade, teklif, iddia ve nihayet eylem ortaya koyabilirler.

Herhangi biri değil, partinin önceki Genel Başkanı Kemal Bey CHP yönetimine seslendiğinde “Yolsuzluğa bulaşan herkesin hesap vermesi gerektiğini” söylemişti.

Tek kelimelik özetle “Arının” demişti.

Milyonlarca defa izlenen o görüntülü mesaj tarihe geçti.

ABD’de genç kuşaklarda İsrail’e destek çok ciddi ölçeklerde düşerken, Filistin’e destek giderek yükseliyor. “İsrail Lobisi”, “Neoconlar” ve diğer iki partili İsrail yanlısı ana akım siyasetçiler genç Amerikalılar’da gözlenen bu değişimin kalıcı olmasından korkuyorlar. Daha da çarpıcı olan, Amerikalı genç Yahudilerin de İsrail’den kopmaya başlamalarıydı. Pazar günkü yazımda Washington’da gerçekleştirilen “Kuzey Amerika Yahudi Federasyonları Genel Kurulu”nun(JFNA) etkinliklerinde bu meselenin tartışıldığına değinmiş idim.

Vatikan Devlet Başkanı Papa 14. Leo’nun 5 günlük Türkiye ziyareti kimi çevrelerce bir “fırsat” olarak görüldü ve son derece çirkin ithamlar eşliğinde bir rant devşirme gayretine yine ibretle şahitlik ettik.

Sosyal medyada siyasi, etnik, terör eksenli ya da çıkar amaçlı örgütlenmeler etkisini kaybediyor. Türkiye’nin ana gündemini belirleyen bu yapay, hastalıklı sosyal medya örgütlerinin tasfiye edilmesiyle Türkiye gündemi daha sakin, daha nitelikli hale getiriyor.

Bu da yepyeni bir fırsatı önünüze çıkarıyor: İçerik zenginliğini, fikir işçiliğini besleyen, Türkiye’nin küresel ölçekte atılımlarının altını dolduran çabalara fırsat doğuyor. Genel itibarıyla bütün medya alanlarına yansıyan düzeysizliği kaliteye dönüştürmek için de imkan sağlıyor.

Bu milletin savunma sanayini gelişmesinin tarihimizde birbirine zıt iki etki oluşturmuştur. Osmanlı döneminde askeri teçhizatla başlayan yenilenme ve modernleşme zihniyet modernleşmesine kadar varmış, Tanzimat’tan başlayan süreç İkinci Mahmut devri ve Cumhuriyet’in ilk yıllarında radikal garpçılığa kadar varmıştır.