Na het chef-dirigentschap van Jean Fournet – de absolute meester in het francofiele repertoire – en de uitgesproken romantici Edo de Waart en Jaap van Zweden volgde bij het Radio Filharmonisch Orkest de periode-Markus Stenz (2012-2019).

Concertmeester Joris van Rijn vertelt over de ‘swing’ van deze chef en vooral: over zijn altijd positieve benadering. Over de man die het vak van onder anderen Leonard Bernstein en Seiji Ozawa leerde en die het werk van de Amerikaan John Adams heel goed aanvoelt. Stenz laat het orkest meer vrijheid dan zijn voorganger Van Zweden, die natuurlijk op zíjn manier geweldige resultaten bereikt: bij Stenz is het “alsof je als puber het huis uitgaat”. 

Opvallend is Stenz’ voorliefde voor complexe partituren, van Glanerts Caligula en Kurtágs Fin de Partie (niet in de Matinee) tot de opera’s van Hans Werner Henze en Jörg Widmanns immense Babylon. Hij is een “gids in het Duits-Oostenrijkse repertoire”, en net als Widmann is hij een denker, die “vier stappen vooruit denkt”, meent Van Rijn. Stenz streeft immer naar transparantie en weet in het hoofd van de componist te duiken. Zelfs oudere muziek dirigeert hij alsof de bedenker ervan nog leeft. Het Adagietto uit Mahlers Vijfde symfonie dirigeert hij bewust sneller dan de meesten van zijn collega’s, en hij laat het revolutionaire in Beethoven horen, de gelaagdheid. Na Hans Haffmans’ gesprek met Van Rijn klinkt een zeer geslaagde Matinee: met Hindemith, een nieuw werk van Willem Jeths (dan de kersverse Componist des Vaderlands), en een inderdaad ‘revolutionaire’, beweeglijke Beethoven-VII.