90 minutes

Surprise van de chefs, als dank voor een jaar lang massaal en trouw luisteren.

Opperchef Steven is voltijds aan het barbecueën in Marbella, maar wordt vakkundig vervangen door Gill Swerts (die door zijn naam te vanbasteren - pun intended! - al meteen de titel aan de aflevering schonk. Champions en een beetje Conference League, de Belgische trainerscarrousel én er bewoog iets in het Forest van Nottingham, en het was niet Robin Hood…

Tot volgend seizoen!

Een teams-vergadering, brrrrr! Maar nee, corona is niet terug, we stellen gewoon een ploegje op - spielerei, al hebben we er wel uren slaap voor gelaten. City heeft een voorliefde voor 3-2 kampioensmatchen, en wie zijn wij om daarover te klagen? Mbappé passeert ook vliegensvlug (zijn specialiteit) en zelfs een iets tragere gondel wordt besproken…

Diksmuide, waar Sam definitief toetrad tot de kaste der tafelroterende BV’s. Mechelen, waar Steven zijn voetbalhart aan verpandt - exclusief, zo blijkt. En Brussel, waar Aster en Filip onder de indruk raakten van (de mens achter)de trainer van Club Brugge. Er is een quiz, de een-speler-per-ploeg-special gloort aan de einder, en neen, Union is geen wingewest van Brighton.

Belofte maakt schuld, maar wat maakt het uit als je graag over voetbal lult.

Wat ruist er door het luchtgewas? Vapeurs! - niet alleen door de titelstrijd. Sam en Steven waren op de Bosuil, Aster in het Dudenpark, Filip op de Eurostar - 90 Minutes doet schaamteloos aan verdeel en heers. Antwerp wordt uit- en aangekleed. De held van de week-plus-een-dag is Criscito. En niet alleen vliegtuigen (zelfs spitfires!) zoeven voorbij, maar ook Senna - dankzij hem nemen we een duik in de woordspelingen uit de tijd van de gele briefkaart (een pijnlijke episode voor de familie Joos).

Sams ochtendhumeur is niet microbestendig, hoera! We bekijken de twee (aiaiai lees)brilscores van POI, geven Walter Mazarri een trap na en eren de kamikaze in Pickford. We leggen Bertrand ‘Boh’ Layec onder het vergrootglas (hetzelfde van de duw, jawel), en halen anders dan de scheidsrechtersbaas, daar niet de schouders voor op. Arnstad, 18 en 2 basisplekken - what’s next? En leed dreigt voor Leeds.

De titel was altijd ‘Champagne en Kidibul’ geweest, tot de copywriter in Steven en Sam opstond (reclamebureaus, ze zijn van ons). De intro is de outro - en toen was er toch nog een outro, dankzij Sams centimeters. Steven nam zondag een loopje met de werkelijkheid - met als gevolg een irreële tijd. We beklagen Bayern. En we linken Olaf Thon aan Robert Waseige - en het is niet eens vergezocht, beloofd! De play-offs wandelen langs, we doen mee aan een crowdfunding en genieten na van Milan en Thiago

Heeft Steven z'n verjaardag gevierd? Zijn penalty's een loterij? (en zo ja, valt Julien De Sart dan in te huren om een winforlife-ticket te kopen?) Had Wesley Hoedt het op de atletiekpiste gemunt? Hoe gezwind ging Aster over de schreef? Trekt Tissoudali naar Valencia? Bestaat er een Filip light? Wat bezielde Ten Hag in de bekerfinale? Heeft Atletico bestaansrecht? Maar dé hamvraag: waar gaan we eten, en wie wint het - sinds de vorige 90 minutes in waarde vervijfvoudigde - truitje van Villarreal?

KDB drukt zijn stempel op deze podcast - don’t blame us, hij is daar nogal bedreven in, in de stempeldrukkunst. We beantwoorden de vraag Peppi of Kloppi, en Steven werkte twintig (20!) minuten, Aster dirigeert als vanjongs, Sam wikt Ten Hag en ook Brazilië en de Duivels duiken op (met 5 of met 4, that’s the question). Tot slot, kleine waarschuwing: het einde is zoek. Letterlijk. Zo gaat dat als je ons de nacht in stemt.

Union champion. What's next? Onbemande camera's, nu ook in uw lokale voetbalstadion. Steven en de geneugten van een perfecte hold up. To knip or not to knip, that's the question, niet alleen in het verloskwartier, maar ook in 90 minutes. Sam doet iets linguïstisch-filosofisch met het hoogste punt van Wesley Sonck versus diens hoogtepunt. En niet te vergeten: de een-man-per-club-ploeg bezorgt angstzweet en kopbrekens. Anders gezegd: we voelen dat we leven, en hopen van u hetzelfde.