Bazen sadece kendine varmak istersin.

Sabahın ortasında, bir çayın buharında,

Sessiz bir kahvaltı sofrasında.

Bir istasyonda beklediğin tren henüz gelmemiştir.

Bir pencerenin kenarında sevdiğini beklersin.

Ya da sadece… kendine elini uzatırsın.

Bu bölümde, kendi kendimize konuştuk.

Kendi ismimize, kendi içimize.

Tahta bir abeslangla çayı karıştırır gibi…

Kahvaltının mutlulukla bir ilgisi varsa eğer,

Belki de bir sabah, biz de birine yeteriz.

Kendimize yettiğimiz gibi...

“Kaç Edersin Dünya?”

Her insan kendi cebinde bir abaküs taşır.

Kimimiz geçmişin boncuklarını ileri itmeye çalışır,

kimimiz geleceğe uzanan ellerimizle şimdiyi unuturuz.

Roman Karavadi “Dünya bir sayıdır” der;

peki senin dünyan kaç eder?

Ben kendime saydığım sayılarla yola çıktım:

bir el, bir dağ, bir saat,

ve bir iç çekiş kadar sessiz...

Bu bölümde, sayılarla değil, hislerle hesap yapacağız.

Ve kim bilir, belki sonunda

kendimize tutulan bir aynada,

en eksik kalmış yanımızı birlikte hesaplayacağız.

Bu bölümde bir şiir okumuyoruz. Bu bölümde gölgede kalmış bir hafızayı kazıyoruz.

Ah Muhsin Ünlü gibi şiir değil, hafıza yazanların izini sürüyoruz. Kimi zaman bir çocuğun unuttuğu oyuncağın gölgesinde, kimi zaman susturulmuş bir hikâyenin yarım kalan cümlesinde kendimizi arıyoruz ve rüzgârla savrulmuş kelimelerin geride bıraktığı izle bir “ah” işitiyoruz.

Geç kalınmış bir hatırlayışın iç sesi...

Bu bölümü dinleyiniz, dinletiniz.

Çünkü bu bölümdeki ses, geçmişin değil; unutulmak istemeyenlerin sesi olabilir.

Bu bölümde, Alexandre Cabanel’in fırçasından düşen bir meleği konuşuyoruz;

ama bu düşüş, yalnızca gökyüzünden değil — kalpten, inançtan, insandan…

Cennetten kovulanın sadece şeytan mı olduğu,

“yaşanmamış hayatlar”ın sosyal medyada nasıl sergilendiği,

ve bir meleğin kanatsız da uçabileceği gerçeği…

İçimizdeki çürümeye bastırılmış kelimelerle dokunuyoruz bu bölümde.

Çünkü bazı düşüşler sessiz olur,

ama yankısı uzun sürer.