In Mattheus 7 : 13 -14 lezen we: “Ga binnen door de nauwe poort, want wijd is de poort en breed is de weg die naar het verderf leidt, en velen zijn er die daar door naar binnen gaan; maar de poort is nauw en de weg is smal die naar het leven leidt, en weinigen zijn er die hem vinden.”

Het leven is één grote oefening, in leven. Leren om dicht bij je hart te komen. Leren om op je voelen te vertrouwen. Oefening baart kunst. En dus die nauwe poort. Neem angst als motivatie, niet om iets te laten, maar juist om iets te doen. Breek uit gewoontes, zoek het ongemak op, neem die nauwe poort naar het leven. Of zoals Ramses Shaffy zingt: Mens, durf te leven!

We zijn gemaakt om God te dienen, om met Hem te leven. De dichter van Psalm 119 snapt dat; in die hele lange psalm gaat het keer op keer over Gods geboden en over het feit dat de schrijver er blij mee is!

Het geheim: inzien waarom die geboden goed voor je zijn. God verzint heus geen geboden, omdat Hij nu eenmaal Meester is en wij onderdanen. God maakte ons en Zijn wetten zijn de gebruiksaanwijzing die erbij hoort. Als je zo leeft, bent je echt vrij.

De levensles van Jezus vandaag is dat de diepste geheimen van het leven – in zijn woorden: de geheimen van het koninkrijk van God – niet zomaar voor het oprapen liggen. Ze vragen erom dat we leerling worden van Jezus, dat we ons toewijden. Dat we geen buitenstaander blijven, maar deelnemen aan de binnenste kring.

Het vraagt echt om een stap, een sprong misschien wel, om in die binnenste cirkel te gaan leven. Maar wat een gelúk vind je, als de geheimen van het koninkrijk worden ontsloten.

In Romeinen 14 schetst Paulus ons een heel goed voornemen: ” Laten we elkaar daarom niet langer veroordelen. In plaats daarvan moet u zich voornemen uw broeder en zuster niet te laten struikelen of ten val te brengen.” (vers 13).

Is het nodig om elkaar de les te lezen over het geloof? Nee, meent Paulus. Juist zij die niet bang zijn voor afgoden - iets wat toch niet bestaat - noemt hij de sterke broeders. En zo schept hij een gelijk speelveld, en ruimte om elkaar weer te ontmoeten. Ook vandaag de dag kunnen wij daar een goed voorbeeld aan nemen, in een tijd van polarisatie.

In het verhaal van de Emmaüsgangers vertrekken de leerlingen van Jezus uit Jeruzalem, waar zoveel was gebeurd. Om te verwerken wat ze hadden meegemaakt en nieuwe krachten op te doen om weer verder te kunnen gaan.

Onderweg komt Jezus hun leven binnenlopen. Niet als een soort goeroe op een podium die zichzelf in het middelpunt plaatst en het van de daken galmt wat hij te vertellen heeft. Of anderen corrigeert daar waar ze het niet goed doen. Nee, hij komt naast zijn leerlingen lopen. Hij wacht totdat zijn leerlingen Hem uitnodigen en toelaten in hun leven.

Jozef ontdekt dat zijn verloofde zwanger is. Niet van hem, niet van een andere man, maar van de heilige Geest. Wat dat precies betekent weet hij ook niet. Maar het stelt hem in elk geval voor een dilemma. 

Er is een goddelijke interventie voor nodig om hem ervan te weerhouden bij Maria en uit het verhaal weg te lopen. De volgende morgen wordt Jozef wakker en weet hij precies wat hij moet doen. Hij verbindt zich aan Maria en accepteert haar kind als het zijne en geeft het de naam Jezus. Redder.

Wat een vreemd zinnetje, vind je niet, in vers 16. ‘En hij verbood hun uitdrukkelijk bekend te maken wie hij was.’ Dat verwacht je toch niet? Wat wil hij ons daar nu mee leren?

Nou, zo heel gek is het nu ook weer niet, want Jezus heeft te maken met verwachtingen en dromen van mensen die hem niet helpen bij waar híj zich toe geroepen weet. Jezus wordt omringd door massa’s mensen die hopen dat hij hun dromen vervult. En daar worden de zittende leiders dan weer heel zenuwachtig van en die zijn hem inmiddels liever kwijt dan rijk. Dus trekt Jezus zich terug en zegt hij tegen mensen die hem volgen: “Wees nou maar stil over mij, want dit werkt zo niet. Het is nog te vroeg en de verwachtingen staan té haaks op die van mij.”

Tijdens deze Alledagviering leven we mee met Maria. Buiten zien we de grote versierde kerstbomen verschijnen, de lichtjes en de gezellige stalletjes met een vader, een moeder en een baby. Maar was haar zwangerschap voor Maria zelf eigenlijk wel een feest?

In het begin niet, denk ik. Ze is een ongehuwd tienermeisje, dat als maagd zwanger raakt.Toch begint Maria haar beroemde lofzang te zingen. Een ongepland zwangere tiener in een bezet land krijgt ineens de ingeving dat ze de gelukkigste van alle vrouwen is. Hoe zit dat en hoe komt dat? Wat is er zo gezegend aan het lot dat ze draagt?

Weet u wat het bijzondere is van de weken van advent? Dat we mogen nadenken over God die zich inderdaad heeft laten horen. Die een levensteken heeft gegeven. Die gedaan heeft, wat wij soms verlangen: Heer laat u zien. Nou dat heeft hij dus gedaan.

Alleen, niet zoals wij graag zouden willen. Nee, God heeft het gedaan op een manier die bij zijn wezen past. Bij hoe Hij is.

Niemand van ons heeft om zijn of haar leven gevraagd, het is ons geschonken.  Onze moeder ‘schonk’ ons het leven, maar ervaren we het ook als geschenk?

We herkennen ons vast in dat kind, dat een verlanglijstje maakt voor Sinterklaas en op de grote dag vol verwachting het cadeau openmaakt en dan ziet dat het nèt niet is wat het gevraagd had. Of die andere keer, dat het veel mooier en groter was dan het had kunnen bedenken.