Deze periode, tussen Palmpasen en Pasen, is er één vol verwarring. Het is de sprong van ‘Halleluja en Hosanna ’ naar ‘Kruisig Hem ’. De tijd van nog meer confrontatie met ongeloof, van voetwassing door Jezus, laatste Avondmaal, Getsemane en Golgotha. Het is de tijd waarin Jezus meer en meer merkt hoe weinig tot zijn leerlingen en tot de mensen is doorgedrongen wie Hij is en zelfs wat Hij gedaan heeft.

En wij? Wat verwachten wij van Jezus?

Maria staat bekend als zij die de knopen ontwart. Maria helpt ook de knopen in jouw leven, problemen of ingewikkelde vragen, te ontwarren. 

Dat vergt geduld. Je moet erbij blijven, in gesprek blijven, luisteren naar elkaar. Hoopvol en in vertrouwen dat we samen verder komen. Want we hebben elkaar nodig. Want alleen zo komen we samen op weg. 

Wat doe je als het leven zwaar wordt? Je kunt bewust een plek zoeken waar je wordt ‘opgelicht’, waar je even boven je zorgen uitgetild wordt, waar het licht van Gods liefde doordringt, waar je iets ziet van Gods heerlijkheid. 

Ook midden in de week, midden in deze stad. Op deze plek in de Alle-Dag-Kerk, waar we verhalen met je delen. Over een God die licht en liefde is. En die ook tegen jou zegt: ‘Jij bent mijn geliefde kind. Welkom in mijn licht!’

God, de Heer over de schepping en het leven, legt zijn hele bezit in de handen van mensen. Hij maakt ze rentmeesters, om voor zijn schepping, maar ook de herschepping te zorgen. 

Dat maakt ons tot heel verantwoordelijke mensen, ieder op zijn of haar eigen plek. Niet iedereen krijgt evenveel verantwoordelijkheid – de een krijgt 5 talenten, de ander 2 en nog weer een ander 1 – en het één is niet meer of minder dan het andere. Waar het God volgens Jezus om gaat is dat we het ons toevertrouwde talent niet begraven, maar ermee werken, zodat het vrucht kan dragen.

Voor mensen uit de 21e eeuw is biddag een ingewikkelde gedachte geworden. We kijken anders aan tegen Gods bemoeienis met onze aarde. Wat vroeger aan God werd toegeschreven, kunnen we nu zelf.

Zo’n dag om te bidden maakt in mij hernieuwd besef van afhankelijkheid wakker. In alles waartoe we in staat zijn, in alle menselijke vernuft en verstand, in alle techniek en kunde, er blijft iets waar we níet de hand op kunnen leggen. Iets waarvan we geloven dat het in Gods handen is.

Het verhaal over de gedaanteverandering in Mattheus 17 staat in de context van het lijden en de dood van Jezus van Nazareth. Jezus vond uiteindelijk een uitzicht op zijn lijdensweg doordat God zich aan hem openbaarde. Hij wist zich verbonden met Iemand die hem niet zou verlaten.

Ook in deze tijd zijn er mensen die, net als Jezus, de berg op gaan om zich in tijden van leegte, moedeloosheid en uitzichtloosheid te oriënteren op bronnen van inspiratie. Soms merk je iets van Gods aanwezigheid, die sterker is dan de dood; liefde die je vasthoudt op weg van je leven.

Ons denken en wereldbeeld wordt beperkt door de taal. Soms hebben we er geen woorden voor ... Woorden schieten tekort. Wij kunnen ons niet losmaken van taal, hoe gebrekkig ook.

Als we naar de boodschap van de Bijbel luisteren, waarin liefde de boventoon voert, zouden we alles tegen de meetlat van de liefde moeten leggen. We zien dan dat mensen beperkt zijn in tijd en plaats, maar dat de Eeuwige dat niet is.

Veel mensen horen in de zegen iets van Gods nabijheid klinken. Wat ook waar is: Gods nabijheid is inderdaad een belofte die door heel de Bijbel heen klinkt. Onze kerkelijke liturgische zegen aan het eind van de dienst komt uit het Bijbelboek Numeri. Daarin staat deze in het kader van de tocht van het Joodse volk, over hun veertigjarige reis door de woestijn. Dit betekent dus dat het woorden zijn die onderweg klinken.

Dit geeft aan de zegenspreuk dan ook een symbolische betekenis, in die zin dat je inderdaad de zegen krijgt voor onderweg, wat niet zo gek is, want is niet ieder mens op zijn of haar manier onderweg in het leven?

”Het Koninkrijk van God zal niet in één klap komen”, leert Jezus ons in Matthias 13, ”maar langs de weg van een langdurig groeiproces.”

En om dat te illustreren gebruikt hij het beeld van zuurdeeg. Stel je een vrouw voor die drie maten meel neemt. Drie maten meel, dat is heel veel meel. Maar wat gebeurt er als die vrouw aan die grote bak meel een stukje zuurdesem toevoegt? Juist, dan doortrekt dat kleine stukje zuurdeeg die hele massa meel en het deeg gaat dus rijzen en geuren. En dat is dus het geheim van het Koninkrijk: het begint klein, maar doortrekt de hele werkelijkheid.

Keer op keer valt het op: Jezus vertrouwt niet op de machtigen, niet op de geweldenaars; nee hij wil bouwen op mensen als u en ik, gewone mensen van goede wil.

Maar u zult vast ook iets van mijn aarzeling herkennen. Dat je denkt: Wie? Ik? Zou het werkelijk? Hangt het echt van mij af? Wat kan ik nu helemaal, wie ben ik nu helemaal? Ik ben er niet voor opgeleid, ik stel maatschappelijk niet zoveel voor. Dus, Jezus, waarom wijs je naar mij, waarom wijs je naar ons?