Misschien heb je de neiging psalm 26 al gauw een beetje over de top te vinden. Een beetje zelfvoldaan. Maar hoe langer je ermee bezig bent, hoe sympathieker deze psalm wordt: een lied waarin vertrouwen op God en zelfkennis hand in hand gaan. Vertrouwen op God, die - zoals Paulus het zegt - met zijn Geest onze zwakheid te hulp komt.

Jezus kijkt met gevoel. Wat Hij toen zag, ziet Hij volgens mij vandaag nog. Dat veel mensen - misschien wel achter hun pokerface, hun façade van succes, hun grote woorden - zich opgejaagd, uitgeput, afgemat voelen. Hij ziet de mensen. Hij peilt hun hart. Zijn ogen staan bewogen. 

In deze ik-gerichte tijd leert Jezus ons dat we wel een toontje lager mogen zingen als het gaat om onszelf. Want wat is nu werkelijk belangrijk? God liefhebben met heel je hart, en je naasten liefhebben zoals jezelf. Het gaat in het leven om de ander, met een hoofdletter én een kleine letter.

Met een open hart Christus aanvaarden, dan gebeurt er zoveel: vergeving,  liefde, genade, groei. In elk opzicht.

Maar je wordt ook verbonden met hen die je lief zijn door Christus voor de eeuwigheid. De eenheid in Christus is grenzeloos over tijd en ruimte heen.

God is de rust zelve. En moeten we daar niet naar terugkeren? Er is nu zoveel emotionele onrust. Laten we teruggaan naar het paradijs. Daar was het goed.

Als God nu rust van zijn werk, wat zullen wij dan wel? Hij neemt de tijd en Hij neemt de rust. En daar neemt Hij maar liefst een hele dag voor.  En dan is het goed.

Als je ervan uit gaat dat God in elk van ons zit, in de buurman die misschien iets te vaak aanbelt, in de straatverkoper, in iemand die net tot een gevangenisstraf is veroordeeld, in politici, in jezelf. Dan hoef je helemaal niet te wachten tot zondag. Mocht je een kerk hebben waar je je thuis voelt, laat die zondagsdienst (of woensdagmiddagdienst) dan de kroon zijn op wat er al is. Beperk God niet tot de kerk.

God betrekken bij je hele levenswandel, bij alles wat je doet en bij elke beslissing die je neemt. Ook wij mogen zo op weg gaan en elke dag de vreugde ervaren van een leven in nauwe verbondenheid met God zelf. 

Het lijkt misschien een opgave maar het is eigenlijk een gave, een geschenk, een leven vol diepe vreugde, een leven gedragen door Zijn liefde en genade, een leven waarin je elke dag Zijn nabijheid en zegen mag ervaren.

Als je op ieder moment van je leven prioriteit geeft aan dat koninkrijk, dan zul je gaan ervaren dat het koninkrijk van God veiligste plek in het universum is.

Dan kun je leren ervaren dat in het koninkrijk van de Vader rust en onbezorgdheid is en kun je groeien in het vertrouwen dat je je zorgen op de tweede plaats mag zetten. Op de tweede plaats, omdat je je vasthoudt aan de belofte dat God ze je ‘bovendien’ wil geven.

Er is genoeg in de wereld gaande waar wij ons grote zorgen over maken. Dan kunnen we ons afvragen welke God zoiets toestaat en misschien in wanhoop vervallen.

Toch roept het verhaal van de worsteling van Jacob met de engel, en de brief van Paulus aan de Romeinen, alsook het einde van Psalm 22 ons op om te blijven hopen: te blijven hopen dat alles ooit goed komt.

God zei: ‘Laat ons mensen maken, naar ons beeld.’ Er is dus maar één soort mensen, volgens het scheppingsverhaal. Man en vrouw zijn wij geschapen naar Gods beeld.

Bij al onze verschillen, delen wij (met andere woorden) iets wezenlijks. Namelijk: de mogelijkheid, om een vonkje van Gods licht te weerspiegelen, voor wie onze weg delen.