Besta platan

Það eru tímamót í sögu Bestu plötunnar. Þáttur 200! Úttekt á bandaríska nýaldar- og nýklassíkurfyrirbærinu Mannheim Steamroller lá því beint við. 

„One hit wonders“ hljómar eins og algjört „fokk, hvað eigum við að tala um?“-umræðuefni, en við nálguðumst málið af okkar landsfrægu fagmennsku og natni. Enda er Besta platan „hlaðvarp fagurkerans“.

Besta plata ensku þungarokkssveitarinnar Paradise Lost er platan One Second frá árinu 1997. Sitt sýndist sannarlega hverjum hvað þetta val varðaði og ég legg til að fólk spenni beltin áður en ýtt er á „play“.

Grautlina kexið hans Fred Durst er til umfjöllunar í þætti vikunnar. Hlustið ... og brjótið dót.

Vinsældir og áhrif Taylor Swift eru af slíkum toga að erfitt er að ná utan um það í knöppum texta líkt og þessum hér. Við ætlum ekki einu sinni að reyna það. 

Víst varstu Elvis, kóngur klár. Í þessum þætti tökum við konung rokksins fyrir, skoðum arfleifðina, eigindin, útgeislunina og orkuna í kringum þetta magnaðasta fyrirbæri dægurmenningarinnar.

Það er nánast ómögulegt að gera fólki til geðs þegar þú ert öldruð rokkstjarna. En hvenær er kominn tími til að hætta?

Þessi plata Fleetwood Mac, sem doktorinn stillir fram sem hápunkti hennar (engin óvænt útspil hér), er um leið eitt nafntogaðasta verk poppsögunnar. Drama, dóp, skilnaðir og sértrúarsöfnuðir koma við sögu í æsispennandi þætti. Og smá tónlist meira að segja.

Bjartmar Guðlaugsson er fyndinn, sjarmerandi og alveg hryllilega töff. Ferillinn er langur og afurðirnar margar, sem væri svo sem ekkert merkilegt ef þetta væri ekki allt meira og minna gott. En „Í fylgd með fullorðnum“ er best.

Tónlistarfólkið sem við eigum í ástarsambandi við á svo einatt í ástarsambandi við hljóðfærin sem nýtt eru til að galdra fram ódauðlegar lagasmíðar. Hvaða slaggígjur, trumbur og bassa tekur þetta ágæta fólk með sér upp í rúm? Það kemur allt í ljós í þessum merkisfrímínútum og hver veit? Kannski verður eitt slíkt dregið fram þar og þá?