خانم حسيني 

خانم بنده 

به هر بهانه ايي 

پرخاش مي كند 

قهر مي كند 

اصلا حتي در مورد خريد سوپرماركت هم اگر چيزي مي گويم قبول نمي كند 

هيچ مشكل اخلاقي هم نه من نه ايشون نداريم 

از اول ازدواج زود رنج بود 

و هر بار چيزي را بهانه مي كند

مدتي قهر است 

بعدش اشتي 

اين اواخر 

خودش قهر مي كند من كه خسته شدم 

و راهي ندارم تحمل مي كنم بعد خودش اشتي مي كنه 

جدا مي خوابه 

ميگه خرو پف مي كني 

از ده نفر حتي دختر هام پرسيدم 

مي گويند خر و پف نمي كني 

مسايل مالي مشترك داريم 

خونه را بنامش كردم 

كه اطمينان داشته باشه 

هرز چند گاهي يكدفعه عين حساب رس ها حساب را مي خواهد

بهش مي دم 

اولش تجسس مي كنه 

با ناراحتي 

ولي بعدش فراموش ميشه تا چند ماه 

و دوباره همين 

در مسايل جنسي بهيچ وجه تمايل ندارد 

و لي موقع رخ داد

مي فهمم كه از لحاظ جسمي اتفاقا احتياج داشته 

از هيچ چيز احساس خوشبختي ندارد

هميشه هر چيزي كه دارد پشيمان است كه چرا اون طور ديگر نيست 

يك رو سري كه مي خواهد بخرد 

يكماه برنامه ريزي و تحقيق مي كند 

بعدش كفش مي خرد 

خلاصه ماندم

نامزدم تا جايي كه در حد توانش بوده من رو 

واقعاً ساپورت مالي و عاطفي كرده

و 

تا جايي كه تونسته 

كادو خريده و يا هزينه هاي ديگه اي كرده 

ولي ٣ سال پيش وقتيكه دوست بوديم و من به پول احتياج داشتم و به اصرار زيااد مبلغي رو داد 

به من و من خودم گفتم بهت بر مي گردونم !!

 ...

و بعنوان قرض قبولش كردم

اما بعد از اينكه عقد كرديم 

حس كردم ديگه لزومي نداره به روي خودم بيارم 

برگردونم پول رو !!

تا اينكه ٢ روز پيش به صورت خيلي عجيبي بهم گفت پول بهم قرض بده 

و من واقعاً جاا خوردم 

به حسابش ريختم 

و بعدش گفتم خب حالا بهم شيريني بده

گفت مگه اون موقع كه من بهت پول قرض دادم تو شيريني دادي ! 

من اصلاً فكر نمي كردم به رووم بياره 

و خيلي دلم شكست 

و بحثمون شد 

اما بعدش دلجويي كرد 

و گفت هر كسي ممكنه اشتباه كنه و منم اشتباه كردم ، و گفت اصلاً منظورم اين چيزي كه تو فكر كردي نبوده و تو قضيه رو گنده كردي !

اما از دل من درنيومدو  

البته منم سعي كردم كاراي لجبازي كه قبلاً انجام ميدادم رو انجام ندم 

و دعوامون به شدت قبل نبود اصلاً 

بعدش گفتم بقيه قرض رو هم باهات تسويه مي كنم به زودي و اون

بهش برخوررد و گفت خسته م كردي كه 

و همش بايد من خودمو بهت ثابت كنم ! 

منظورش اين بود من از اون حرفش بگذرم.

نمي دونم راجع به اين مسايل چطور بشينم 

باهاش صحبت  كنم !

اصلاً لازمه قبل از زير سقف رفتن صحبت كنم ؟ 

و اينكه درسته بقيه قرض رو برگردونم ؟

و اين درحاليه كه ممكنه پول به حسابش بريزم خيلي شاكي بشه ! 

من رو لطفاً راهنمايي كنيد

من دختری حدودا21_22ساله مجردم.در خانواده شلوغ متولد شدم.پدر و مادرم پسر دوست هستند و تبعیض هایی همیشه وجود داشت.علاوه بر این پدرم مرد سخت گیرو خشکیه مخالف  ورزش و تفریح و تلوزیون و....هست.ایده فکریش اینه یا درس بخوان یا بخواب. «مردهای سن بالا را بیشتر ازشون خوشم میاد و پسرهای که هم سن یا چند سال بزرگترند تو چشمم مثل بچه میموند و ازشون خوشم نمیاد.»دوسال پیش رفتم چت روم با یه اقایی دوست شدم متاهل 44ساله ایشون گفت اگه میخوای دوست بمونیم باید رابطه واقعی  داشته باشیم البته با صیغه، من قبول نکردم و تموم شد.در همان زمان یک باربا یه اقای متاهل 54ساله حرف زدم اون هر روز کلی پیام  زیبا میفرستاد تا یک ماه یکی در میون در حد سلام باهاش حرف زدم ولی وقتی رابطم با اون اقای اول قطع شد با این اقا دوست شدم.خب خیلی مهربون بود و کلی ویژگی خوب از نظر من داشت «منا میفهمید و خلا های عاطفیم را پر میکرد و....».با هم حرف معمولی و حرف سکسی میزدیم و بینمون عکس رد و بدل شد«لخت».از روز اول تا الان دوساله از دوستیمون میگذرد و بعد از حرف زدن اعصابم خورد میشد فقط به خاطر همسرش.نمیتوانم هم باهاش رابطم را تموم کنم.الان هم ترم هفتم درسم تموم میشد شاگرد ممتازم.«معمولا تو زمان هایی که وقت ازاد دارم رابطمون بیشتر میشد ولی مثلا موقع امتحانات یک ماه بهش اصلا پیام نمیدم گاهی اوقات در حد 5تا10دقیقه حرف میزنیم.میخوام ارشد بخوانم ولی هر وقت حرف میزنیم حداقل چند  روز ذهنم درگیر میشد از جمله  وقتهایی که میدونم با خانمش مشکل دارند عذاب وجدان میگیرم. نمیدونم چیکار کنم.نمیخوام ناراحتش کنم و این که نمیدونم اگه باهاش کات کردم چه طوری با خودم کنار بیام چون تنهام و چطوری وقت های ازادم را پر کنم و مهم تر از اون نمیدونم چطوری باید اصلا باهاش تموم کنم؟

من با همسرم ده سال دوست بودم با مخالفت شدید خانواده ها با هم ازدواج کردیم اختلاف  فرهنگی و مالی  داشتیم من کارشناس ارشد بودم از یک خانواده متوسط رو به بالا ایشان دیپلمه از یک خانواده فقیر که پدر و مادر  جدا از هم زندگی می کنند زیر یک سقف ولی جدا .... سر شما رو درد نیارم شوهرم بعد از ازدواج بسیار تحت تاثیر خانوادش هست سر هر  موضوع کوچک یک ماه جدا می خوابد  با من حرف نمی زد غذا نمی خورد و می گذارد میرود شب برای خوابیدن میاد واقعا خسته شدم توان دل کندن و رفتن هم ندارم الان دو ساله بیکار است همه جوره توی زندگی پول و انرژی گذاشتم هیچ توقعی نداشتم اصلا نگذاشتم طمع بی پولی را حس کند مدام می گوید تو چاقی از سکس با تو لذت نمی برم و.... تو رو خدا در گروه نگذارید ولی پاسخ را بفرمایید

سلام خانم حسيني

من تقريبا يكساله كه بدليل عهدشكني من كه همسرم متوجه شد ازهمسرم جداشدم

دوتا پسر بزرگ دارم متاسفانه همسرم به اين دليل كه بچه ها سمت من نيان موضوع رو به فرزندانم هم گفت واوناهم ازمن متنفرشدن وحاضر به هيچ تماسي بامن نيستند من خيلي تلاش ميكنم كه بااونها صحبت كنم ولي اصلا اونها همكاري نميكنن وحتي خيلي تلاش ميكنم كه فرزندان وهمسرم منو ببخشن ومن دوباره برگردم به زندگي سابقم ولي همسرم اصلا حاضر نميشه من خيلي ابراز ندامت وپشيماني كردم وگفتم كه حاضرم هركاري اونها بگن من انجام بدم ويا هرشرطي رو بپذيرم ولي همسرسابقم اصلا قبول نميكنه

شما بگيد من چيكار كنم خيلي عذاب ميكشم

بنده ۹سال باخانمم زندگی کردم یه پسر دارم بعداز ۹سال ایشون ازم حق طلاق خواست منم خریت کردم به خاطر بچه دادم بهش دلیلش زود اعصبی میشدم توخونه برگشت بعد مدتی رفت طلاق گرفت حالا من دوستش دارم هنوز نمیدونم چیکار کنم برم ازدواج بکنم .یا بر میگرده اینم نمیدونم ازکجا بفهمم که شاید پشیمون شده تا الان.... از شما یه کمکی میخوام تا بدونم آیا تا الان نظرش تغییرکرد یا نه !!!!ازکجا بفهمم

سلام خسته نباشین

من وهمکلاسی دانشگاهم بااطلاع خانواده باهم آشناشدیم وحالامتوجه شدم ایشون تونوجوانی دوقطبی داشتن وحالا توبعضی مواقع کارای عجیب میکنن یاعصبی شدنی واقعاترسناک میشن ولی موقعی که رابطه خوبه عالین سخت گیری نمیکنن وحرفایی که میزنن شیفته میکنن منوولی موقع هیجان وعصبانیت غیرقابل تحملن نمیدونم اگه قراره ازدواجی صورت بگیره آینده ای داره یانه

سلام.وقتتون بخیر.من خانمی ۲۸ سالمه و همسرم ۲۷ ساله.سه سال هست عقد کردیم و قراره اذرماه به خونه ی خودمون بریم.من و همسرم هردوکارشناسی ارشد داریم و در دانشگاه باهم اشنا شدیم و ازدواج کردیم.هردو خانواده های عالی داریم ولی مشکلی که داریم این هست که همسرم بی نهایت حساس هست و خیلی سریع هم عصبی میشه.و من هم کلا مغرورم و خیلی لوندی و ناز کردن بلد نیستم.حالا با اینکه سه ماه دگه به عروسیمون مونده بعد از یک دعوامون گفت که دگه منو دوست نداره و از ازدواجش پشیمون هست و خواست که از هم جدا شیم.ولی من زندگیم و همسرم رو دوست دارم.و ازش خواستم که یک فرصت یک ماه به من بده تا عوض شم و زن مطیع و مورد علاقه اون بشم.و همسرم هم گفت من کلا حسم رو نسبت بهت از دست دادم و کلا از زندگی باهت ناامید شدم.‌

حالا از خانم دکتر سوال دارم که چیکار کنم من در این یک ماه تا هم همسرم دوباره به زندگی گرم بشه هم من اخلاق زنانه تر بشه؟؟

سلام خانوم حسيني خوب هستيد من الان چند سالي است که فقط در گير خودم هستم نميدانم چند سال پيش ازدواج کرده بودم اما داومي نداشت 3سال پيش به طلاق ختم شد والان هم يه شغلي شروع کردم که موندم توش ترکش کنم يا اما درامدش خوبه ميتونم به اهدافم برسم اما تو اين کار هم درگير خودم هستم انچنان نتيجه اي نگرفتم اما ميدانم واقعا اينده اش خوبه هر تغيير شخصيتي هم بوده کردم اما چنگي به دلم نميزد از عمل کرد خودم راضي نيستم از اين وضعيت هم خسته شدم که جوانيم داره ميره 31سالم هم هست دوباره هم نميخوام ازدواج کنم تا سن 40سالگي ممنون ميشم اگه کمکم کنيد

سلام‌خانم‌حسینی‌عزیز.من‌مادر‌دو‌دختر‌۶‌ساله‌و۶‌ماهه‌هستم.عضو‌گروه‌تربیت‌فرزند‌گیلدا‌جون‌می‌باشم.ازانجایی‌که‌شما‌پیام‌دادید‌‌در‌کانال‌خصوصی‌سوالاتمونو‌مطرح‌کنیم‌عرض‌میکنم.من‌سال‌هاست‌در‌کنار‌خانواده‌همسرم‌زندگی‌می‌کنم‌واین‌خواست‌همسرم‌بود‌ومن‌به‌هیچ‌وجه‌نتوانستم‌او‌را‌به‌خانه‌مستقل‌از‌پدرو‌مادرش‌متقاعد‌کنم.این‌شرایط‌‌دایمی‌من‌است وغیر‌قابل‌تغییر.اما‌این‌شرایط‌مشکلاتی‌برای‌من‌وتربیت‌فرزندانم‌ایجاد‌کرده‌.پدربزرگ‌ومادربزرگ‌خوبی‌هستند‌اما‌بیش‌از‌اندازه‌به‌فرزندان‌ونوههایشان‌وابسته‌اند.متاسفانه‌وسواس‌فکری‌دارند‌وبسیار‌نگران.حتما‌شما‌میگویید‌نگرانی‌از‌خودت‌است‌که‌جذب‌میکنی‌.اما‌من‌در‌خانواده همسرم‌متهم‌به‌بی‌خیالی‌هستم.فقط‌به‌خاطر‌اینکه‌به‌اندازه‌انها‌منفی‌باف‌نیستم‌وخودم‌راکنترل‌میکنم.هرسه‌انها‌مثل‌همند‌ومن‌در‌کنار‌انها‌احساس‌تنهایی‌میکنم.ازاینکه‌دخترم‌در‌حیاط‌تنها‌بازی‌کند‌میترسند.خودشان‌زیاد‌از‌خانه‌بیرون‌نمیروند‌ویک‌نوع‌فوبیای‌اجتماعی‌دارند.به‌من‌میگویند‌هرجا‌میخوای‌بری‌یا‌با‌شوهرت‌برو‌یا‌با‌ما‌یابچه‌هارو‌بذارو‌خودت‌برو.ازنظر‌انها‌تنها‌جای‌امن‌خانه‌خودشان‌است.من‌سالها‌با‌این‌تفکر‌کنار‌امدم‌اما‌به‌افسردگی‌خودم‌منجر‌شد.حالا‌میبینم‌دختر‌باهوشو‌پر‌سروزبان‌خانه‌ام‌از‌هم‌صحبتی‌با‌بچه‌ها‌دوری‌میکنه.ازاینکه‌تقاضای‌دوستی‌به‌کسی‌بکنه‌وردبشه‌میترسه.من‌اینهارو‌باهاشون‌مطرح‌کردم.اصلا‌جدی‌نمی‌گیرندو‌میگند‌مدرسه‌میره‌درست‌میشه.پارسال‌پیش‌دبستانی‌بود.معلمش‌ازش‌خیلی راضی‌بود‌فقط‌گفت‌دوست‌داره‌همه‌چیزو‌بلد‌باشه.اگه‌دیگران‌بیشتر‌بدونند‌ناراحت‌میشه.به‌هرحال‌نمیدونم‌بااین‌شرایطی‌که‌دارم‌چطور‌میتونم‌بچه‌های‌موفق‌وسالمی‌تربیت‌کنم.ایا‌این‌شرایط‌براشون‌‌اسیب‌زننده‌است‌یانه.خیلی‌خیلی‌ممنونم.