۱۴۰۱.۱۱.۰۷ | گوش انسان در دارازی تکاملش به صدای بدنش کر شده است. دیگر صدای ناله‌ها و زارهای بدنش را نمی‌شنود. بخش غم‌انگیز قصۀ آدم در طول حیاتش این است که "رنجی بی‌امانی که به بدنش روا می‌دارد؛ به امری طبیعی تبدیل شده است."

۱۴۰۱.۱۰.۳۰ | تو این اپیزود درباره مردمی صحبت می‌کنم که سایه‌وار تو کوچه پست کوچه‌های این شهر راه می‌رن تا شاید تو این تاریکی، نقطه روشن پیدا کنن برای تجربۀ قدری بی‌قفسی.

۱۴۰۱.۱۰.۱۶ | گوش با لب خاموش سخن می‌گویم / پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست.

بیاییم تمرین کنیم یه وقتایی با لب خاموش سخن بگیم.

۱۴۰۱.۱۰.۱۱ | خیلی‌وقتا باور عموم اینه‌‌که برای اثبات خود، بایستی بریم سراغ نزدیک‌ترین کسان‌مون. در حالی که آدمای نزدیک به‌ما، همواره پذیرا و شنوای آنچه اکنون هستیم، نیستن. گاهی پناه‌بردن به غریبه‌های آشنا، مناسب‌ترین گزینه‌ها هستن که ما اغلب کم داریم این آدما رو.

۱۴۰۱.۰۹.۲۶ | یکی از دلیلایی که به نیازامون تو طول یه رابطه پاسخ داده نمی‌شه؛ شاید بخاطر اینه‌که منتظرم دیگری خودش متوجه یه نیازی در درون‌مون بشه. در حالی که به سادگی می‌شه با بیان و به زبون آوردن نیازامون، پی ببریم که آدما کجای زندگی‌مون هستن.

۱۴۰۱.۰۹.۱۹ | تو اپیزود قراره قدری با هم بخندیم پس پیشنهاد می‌کنم حتما هندزفری گوش کنین. از تجربه‌ای حرف می‌زنم که احتمالا همه‌مون داریم یا تجربه‌ش کردیم؛ ولی جایی نبوده که درباره‌ش حرف زده شه. اینجا خیلی ساده‌س به این تجربه‌ای خاص و ناب و التیام‌بخشِ انسانی می‌پردازم تا شاید بیابیم خنده‌هایی که این روزا لای روزمره‌گی‌هامون گمش کردیم.

۱۴۰۱.۰۹.۱۴ | آهای شادی! کجایی؟ خیلی وقته شال و کلاه کردی و رفتی! با ما قهر نباش!

۱۴۰۱.۰۹.۰۵ | صلح و آزادی دو کلمه‌ای است که این روز جدا از هم تعریف می‌شه و همین موضوع باعث شده که ملت‌ها برای لمس آزادی مدام در جنگ باشن؛ در حالی که برای تجربه و حس عمیق آزادی، بیش از جنگ بایستی طالب صلح و آشتی بود.

.

موسیقی درون متن، به‌نام "چه روزگار تلخی" با صدای آقای عیسی بهادر

۱۴۰۱.۰۸.۳۰ | تو این اپیزود با زبونی ساده، به مفهوم ‌طبیعی بودن، تو زندگی پرداختم و اینکه بشرِ متوهم امروزی، چطور تونسته به هر موضوع غیرطبیعی‌ای رنگ طبیعی بزنه.

۱۴۰۱.۰۸.۲۴ | قصۀ گیسوی تو