ผู้ใดตั้งใจช่วยเหลือผู้มีความทุกข์ได้ คือเป็นคนมีน้ำใจ เห็นใครตกทุกข์ได้ยากก็ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ กล่าวให้ชัดก็คือคนที่มีน้ำใจช่วยเหลือคนยากคนจน ช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยาก ช่วยเหลือกิจการต่างๆ ของหมู่คณะด้วยความตั้งใจและจริงใจ ด้วยความเสียสละ มิใช่เพื่อผลตอบแทน มิใช่เพื่อเอาหน้าเอาตา มิใช่เพื่อคะแนนเสียง เป็นต้น คนเช่นนี้ก็เชื่อได้ว่าเป็นคนดี และเป็นคนดีระดับสูง เป็นคนดีที่น่ายกย่องสรรเสริญกว่าคนดีประเภทอื่นๆ เพราะทำสิ่งที่ทำได้ยาก

จากหนังสือ ธรรมสารทีปนี

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Tim

ตกลงว่าการแก้ปัญหาของแพงต้องแก้ด้วยวิธี “เพิ่มรายได้ ลดรายจ่าย ใช้ที่จำเป็น” เท่านี้ก็เห็นจะเพียงพอแล้ว นี่แหละคือหลักสมชีวิตที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้

หรือหากจะให้เหลือกินเหลือใช้ก็ต้องถือคติอีกแบบหนึ่งคือ “หาให้พอใช้ จ่ายให้มีเหลือ” คือถ้าหากหาจนพอใช้พอจ่ายได้ก็นับว่าดีอยู่ แต่ยังรวยไม่ได้ จะต้องจ่ายให้มีเหลือด้วย จะเหลือมากเหลือน้อยอย่างไรไม่สำคัญ ขอให้เหลือได้ทุกวันเป็นใช้ได้

ส่วนที่เหลือนี่แหละจะทำให้เป็นคนรวยต่อไป เหลือมากก็รวยมาก เหลือน้อยก็รวยน้อย ไม่เหลือเลยก็ไม่รวยเลย หลักมันมีอยู่อย่างนี้

จากบทธรรมปาฐกถาเรื่อง ธรรมะยุคของแพง ๑๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๕

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Pim❤️

…ปัญหาเศรษฐกิจที่แท้จริงก็คือปัญหาที่เกิดมาจากความขาดแคลนปัจจัยต่างๆ ที่ทำให้เกิดทุกข์ทางกายนั่นเอง ทุกข์ทางใจไม่ใช่ปัญหาเศรษฐกิจ แต่เป็นผลพวงที่เกิดมาจากปัญหาเศรษฐกิจ จะแก้ปัญหาเศรษฐกิจต้องแก้กันที่ไม่ให้เกิดความขาดแคลนปัจจัยต่างๆ อันจำเป็นสำหรับชีวิต ให้ชีวิตดำรงอยู่ได้โดยมีปัจจัยต่างๆ มาค้ำจุนตามสมควร

จากบทเทศนา ทิฏฐธัมมสุขกถา ๒๒ พฤศจิกายน ๒๕๔๐

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Olive Oil

อ่านตัวให้ออก

การดำเนินชีวิตหรือการดำเนินงานอย่างใดอย่างหนึ่งก็เช่นเดียวกับการเดินทางหรือการสร้างบ้านนั่นแหละ อ่านตัวออกได้ชัดเจนเท่าไรยิ่งดี ชีวิตและงานจะดำเนินไปได้ด้วยดี และความสำเร็จจะเกิดได้ง่ายและรวดเร็วไม่ผิดพลาด

ถ้าแม้ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง ยังไม่รู้จักตัวเองดีพอ ไปทำงานอะไรก็จะเปะปะจับทางไม่ถูก เหมือนคนเดินทางโดยไร้แผนที่ เหมือนคนสร้างบ้านโดยไร้แบบแปลน แม้จะไปได้ทำได้ก็เอาดีไม่ค่อยได้ ทั้งจะเสียเวลา เสียแรงและทุนรอนมากกว่าด้วย

จากหนังสือเรื่อง คำพ่อคำแม่

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน nhws

สังเกตดูเถิด คนยุคนี้ชอบแต่ความสบาย ชอบให้ตัวสบาย ชอบทำงานที่สบายๆ จึงมีนิสัยไม่ค่อยสู้งาน ไม่ค่อยมีความรับผิดชอบ ทิ้งงานที่ตนต้องทำไปเหมือนทิ้งขยะ คือไม่แยแสไม่สนใจว่าจะเกิดผลเสียแก่ตนหรือคนอื่นอย่างไร แม้จะทำอะไรก็อดทนไม่นาน ต้องการให้ได้ผลเร็วๆ ไม่อาจจะรอนานเป็นสิบปียี่สิบปีได้ …

เมื่อเป็นอย่างนี้จึงสมัครใจที่จะเป็นลูกจ้างเป็นลูกน้องคนอื่นร่ำไปเพราะสบายดี ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมาก ไม่ต้องเหนื่อยมาก ไม่ต้องคิดอะไรมาก รอคอยฟังแต่คำสั่งว่าเขาจะให้ทำอะไรอย่างไรเท่านั้น

เพราะคนส่วนใหญ่เป็นอย่างนี้ คนจนจึงมีมาก คนยากจึงเต็มเมือง

จากหนังสือ ธรรมสารทีปนี

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Tim

เพราะโดยเนื้อแท้แล้ว จิตใจของคนเรานั้นก็มีปัญญาอยู่ในตัวอยู่แล้ว เหมือนผ้าที่สกปรก พอซักสิ่งสกปรกออกแล้ว ผ้าก็สะอาด ความสะอาดของผ้านั้นก็มีอยู่แล้วในตัวผ้ามาแต่เดิมนั่นเอง มิได้เป็นสิ่งที่ถูกนำมาจากที่อื่น

จากบทธรรมปาฐกถาเรื่อง เมื่อกิเลสมาปัญญาก็มืด  ๑๓ กันยายน ๒๕๔๑

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Pim❤️

คนที่อาศัยหลักธรรมสร้างหลักฐานนั้นจะสามารถสร้างหลักฐานได้มั่นคง และจะไม่มีความเดือดร้อนในภายหลัง  แต่ถ้าสร้างหลักฐานขึ้นมาโดยไม่อิงหลักธรรม  แม้จะได้ชื่อว่ามีหลักฐาน  แต่ก็จะเดือดร้อนใจ  อย่างน้อยตัวเองก็คิดไม่สบายใจอยู่เสมอว่าทรัพย์สินที่ตัวเองได้มานั้นได้มาไม่บริสุทธิ์ ไม่เที่ยงตรง  หรือไม่โปร่งใสอย่างไร

จากบทเทศนา ปัณฑิตกถา ๑๔ พฤศจิกายน ๒๕๔๐

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Olive Oil

คนกล้า พิสูจน์ได้ในคราวมีกิจการที่สำคัญ หากมีกิจการหรือมีเรื่องใหญ่ที่ต้องตัดสินใจ ก็กล้าตัดสินใจ กล้าลงมือทำหรือสั่งการให้ทำสามารถแก้ไขเรื่องที่ใหญ่นั้นให้ล่วงไปได้ …

คนไม่พูดพล่าม พิสูจน์ได้ในคราวมีการประชุมปรึกษากัน ใครจะเป็นผู้พูดพล่ามไร้สาระ พูดจับประเด็นหรือจับใจความไม่ได้ … ก็รู้กันได้ในคราวประชุมนั้น

คนที่รักเราจริง พิสูจน์ได้เวลามีข้าวน้ำบริบูรณ์ ในเวลาที่เขามั่งมีศรีสุข ได้เป็นใหญ่เป็นโต เขายังนึกถึงเรา ยังต้องการเรียกหาเราอยู่ แสดงว่าผู้นั้นรักเราจริง

บัณฑิต พิสูจน์ได้ในเวลามีเรื่องราวเกิดขึ้น หากเขาสามารถแก้ไขได้ด้วยสติปัญญา ด้วยความรอบคอบจนเรื่องราวนั้นสงบลงได้ ผู้นั้นจัดเป็นบัณฑิตได้

จากบทเทศนา อิจฉิตปุคคลกถา ๑๓ มกราคม ๒๕๓๐

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu 🦀

คนเห็นผิดจึงดำรินึกคิดแต่เรื่องการแสวงหาความสุขทางเนื้อหนัง เรื่องปากท้อง เรื่องพยาบาทอาฆาตแค้น เรื่องเบียดเบียนเอารัดเอาเปรียบกัน เพื่อสนองความต้องการของตนเป็นปกติวิสัย เขาจึงไม่ประสบสิ่งที่เป็นสาระแก่นสารจริงๆ ของชีวิต ไม่ประสบความสงบสุขทางใจซึ่งเป็นสุดยอดของความสุขในชีวิตได้เลย มีแต่จะเกิดความทุกข์ ความวิตกกังวล ความหวาดระแวงความไม่พอใจ หรือความฟุ้งซ่านร่ำไป แม้ในยามหลับนอนก็สะดุ้งผวา หลับตาลงไม่ค่อยได้

แต่ทั้งที่ได้รับผลอย่างนี้เขาก็ยังไม่ได้สติว่าสิ่งเหล่านี้เกิดจากความเห็นผิดของตนมาแต่แรก บางครั้งก็พอใจเพียงความสุข ความมั่งคั่งร่ำรวย หรือความสำเร็จผลเป็นครั้งคราว โดยเห็นว่านี่แหละคือความสุขของชีวิต

จากหนังสือ ธรรมสารทีปนี

วบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Tim

การสร้างความพร้อมเพรียงให้เกิดในหมู่คณะนั้นเป็นเรื่องต้องศึกษาเพราะมีกลวิธีมาก แต่ที่สำคัญอันดับแรกก็คือต้องให้ความสำคัญแก่กันและกัน จะต้องมีความคิดว่า แต่ละคนมีความสำคัญเสมอเหมือนกันหมด แม้จะมีไม่เท่ากัน แต่ก็มีเสมอกันอยู่ การให้ความสำคัญแก่กันและกันนั้นจะทำให้ทุกคนเกิดความภาคภูมิใจ และเห็นความสำคัญของตัวเองว่าตัวเองก็มีศักดิ์ศรีมีความสำคัญและมีส่วนร่วมในหมู่คณะด้วย

จากหนังสือ พุทธธรรม ๕ นาที

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Pim❤️