การปรับปรุงตัวเองอยู่เสมอเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับคนเราในยุคปัจจุบัน หากผู้ใดไม่ปรับปรุงตัวเองก็จะกลายเป็นคนล้าหลัง ไม่ทันโลกไม่ทันคน หากินไม่ทันเพื่อน และจะเป็นอยู่อย่างลำบาก การปรับปรุงตัวเป็นการพัฒนาตนอย่างหนึ่ง เท่ากับยกระดับตัวเองให้สูงขึ้น

จากหนังสือ ธรรมสารทีปนี

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Tim

เมืองที่มีเจ้าเมืองเข้มแข็ง ฝึกฝนในยุทธวิธีมาดีแล้ว และมีกำแพงเมืองที่แข็งแรงแน่นหนา ทั้งมีป้อมยามที่คอยระแวดระวังไว้ตลอดเวลา ย่อมต้านทานข้าศึกไว้ได้และย่อมเป็นที่ครั่นคร้ามของศัตรู ฉันใด

บุคคลผู้มีจิตเข้มแข็ง ผ่านการฝึกฝนอบรมในยุทธวิธีการต่อสู้กับกิเลสมาดีแล้ว และมีสติเป็นกำแพงกั้นกิเลสที่แข็งแกร่ง คอยระแวดระวังตัวอยู่ตลอดเวลา ก็ย่อมจะต้านทานข้าศึกคือโลกามิสอันเป็นเหยื่อล่อของมารไว้ได้ และข้าศึกเหล่านั้นไม่อาจเข้าโจมตีเอาชนะได้เลย ฉันนั้นเหมือนกัน

จากบทเทศนา โลกามิสกถา ๑๗ พฤศจิกายน ๒๕๓๓

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu

…การให้นี้เป็นสิ่งจำเป็นมากที่สุดสำหรับสังคมมนุษย์เราที่อยู่ร่วมกันในโลกนี้ เพราะว่าโลกจะร่มเย็นจะเกิดสันติสุขและสันติภาพได้ก็ด้วยการให้ ชาวโลกจะอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข โดยไม่เอารัดเอาเปรียบกันและกัน ไม่ทะเลาะเบาะแว้งฆ่าแกงกัน ไม่ข่มเหงรังแกกันเช่นดังที่เห็นกันอยู่ในทุกวันนี้ ก็เพราะชาวโลกมีความดีพื้นฐานคือการให้นี้เท่านั้น …

จากบทเทศนา ทานานุภาวกถา ๑๙ มกราคม ๒๕๓๗

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu

ปรับตัวเหมาะสม

ในทางที่ถูกคนเราควรเคารพ เชื่อฟัง อ่อนน้อม ยินยอม และปฏิบัติต่อกันไปตามธรรมเนียมที่เหมาะสม ถึงคราวเคารพก็เคารพ ถึงคราวอ่อนน้อมก็อ่อนน้อม ถึงคราวยินยอมก็ยินยอม ถึงคราวแข็งก็แข็ง ปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์และบุคคลเป็นดีที่สุด คนที่ฉลาดในการปรับตัว ท่านเรียกว่าผู้ทำตัวได้เหมาะสม ย่อมผูกใจคนรอบข้างไว้ได้

จากหนังสือเรื่อง คำพ่อคำแม่

คนที่ไม่คิดทำบุญหรือไม่อยากทำบุญต่างหากที่มัวคิดโน่นคิดนี่ มัวคิดเล็กคิดน้อยเกี่ยวกับเรื่องบุญแล้วก็ไม่ทำบุญ หรือบางคนอยากทำบุญเหมือนกันแต่มัวคิดมากหรือคิดหยุมหยิมเกินไปจนพลาดโอกาสทำบุญไป

การทำบุญนั้นท่านสอนให้เลือกทำก็จริง แต่มิใช่เลือกจนกระทั่งไม่ได้ทำ ควรเลือกที่ดีที่สุดเท่าที่มีอยู่หรือเท่าที่จะหาได้ เหมือนที่ท่านสอนให้เลือกรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ แต่เมื่อหาอย่างนั้นไม่ได้ แม้อาหารที่มีประโยชน์น้อยก็ต้องรับประทานไปเพื่อประทังชีวิต มิใช่ปล่อยให้อดจนถึงตายไป

จากหนังสือ ธรรมสารทีปนี

… รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัสที่น่ายินดีน่าพอใจ ที่สวยๆ งามๆ จัดว่าเป็นโลกามิส เพราะเป็นเหยื่อลวงชาวโลก เป็นบ่วงของมารที่ถูกสร้างขึ้น ถูกตกแต่งไว้จนสวยงาม จนชาวโลกเข้าใจผิดคิดว่าเป็นของน่าอภิรมย์ยินดี จึงลุ่มหลงมัวเมาหมกมุ่นกันจนไม่อาจถอนตัวถอนใจให้พ้นจากบ่วงนี้ได้

นกที่ติดบ่วงพราน สัตว์ป่าที่ติดกับดักของพราน แมงดาที่บินเล่นกับดวงไฟ หรือแมลงเม่าที่บินเข้าหากองไฟย่อมเอาตัวรอดได้ยาก โอกาสที่จะรอดตายมีไม่มาก ฉันใด ชาวโลกผู้ติดอยู่ในบ่วงคือโลกามิส ถูกโลกามิสครอบงำไว้ย่อมถอนตัวได้ยาก และโอกาสที่จะได้อิสระคืนย่อมมีไม่มาก ฉันนั้น …

จากบทเทศนา โลกามิสกถา ๑๗ พฤศจิกายน ๒๕๓๓

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu

… ความรอบคอบจะต้องควบคู่ไปกับความรอบรู้ ความรอบคอบเป็นเรื่องของสติ ความรอบรู้เป็นเรื่องของปัญญา อันสติกับปัญญานั้นต้องคู่กันเป็นสติปัญญาฉันใด ความรอบคอบกับความรอบรู้ก็ต้องมีคู่กันไปฉันนั้น …

จากบทเทศนา ราชเสวกสัมปัตติกถา ๒๒ ธันวาคม ๒๕๓๖

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu

การช่วยตัวเองได้เป็นการแสดงถึงความสามารถขั้นพื้นฐานของคนเรา แค่ช่วยตัวเองยังไม่ได้จะไปช่วยคนอื่นอย่างไรได้ คนเราจำเป็นต้องฝึกฝนทำอะไรด้วยตัวเองไว้ก่อนในทุกเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องกิจวัตรส่วนตัว หาไม่แล้วจะต้องยืมจมูกคนอื่นมาหายใจอยู่เรื่อย

การยืมจมูกคนอื่นมาหายใจนั้นย่อมสะดวกเป็นบางครั้งบางคราวเท่านั้น หากไม่มีจมูกคนอื่นมาหายใจและจมูกตัวเองก็หายใจไม่สะดวก ผลที่ตามมาก็คือตัวเองนั่นและจะเดือดร้อนและหงุดหงิด

จากหนังสือเรื่อง คำพ่อคำแม่

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน nhws

ธรรมดาว่าของมากนั้นก็มาจากของน้อยที่รวมๆ กันเข้านั่นเอง เช่น คนที่มีเงินทองมากๆ ก็เพราะได้เก็บสะสมไว้ทีละน้อยๆ คนมีความรู้มากก็เพราะได้ศึกษาหาความรู้มาเรื่อยๆ

บุญก็เช่นเดียวกัน ถ้าได้ทำสั่งสมไว้เรื่อยๆ ไม่ทำๆ หยุดๆ แม้จะทำอย่างละไม่มาก แต่ก็ทำเรื่อยไป โดยไม่คิดว่าบุญที่ตนทำอย่างนั้นจะสูญเปล่าจะไม่ให้ผลอะไร คิดแต่เพียงว่าขอให้ได้ทำ แม้จะเพียงเล็กๆ น้อยๆ ก็ขอให้มีส่วนร่วมด้วยก็แล้วกัน เมื่อทำไปเช่นนี้ บุญของผู้นั้นก็จะเพิ่มพูนมากยิ่งขึ้น ไม่นานนัก บุญของเขาก็จะเต็มเปี่ยมสามารถอำนวยประโยชน์ ให้เป็นความสุขความเจริญยิ่งๆ ขึ้นไปได้

จากหนังสือ ธรรมสารทีปนี

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Tim

นอกจากคำกลอนคำโคลงนี้แล้ว เรายังมีคำเตือนใจเกี่ยวกับการใช้สมบัติอีกมาก เช่น

“จงกินเพราะหิว แต่อย่ากินเพราะปากมันอยากกิน” …

“หาให้พอใช้ จ่ายให้มีเหลือ” …

“มีเกินใช้ ได้เกินเสีย อย่างนี้เศรษฐี เสียเกินได้ ใช้เกินมี อย่างนี้ยาจก”

คนที่จะเป็นเศรษฐีนั้นจะต้องมีมากกว่าที่ใช้ไป จะต้องหาให้ได้มากกว่าที่จะเสียไปเพราะการใช้สอย ส่วนลักษณะยาจกนั้นมักจะเสียคือใช้เกินกว่ารายได้หรือสิ่งที่มีอยู่ มักจะเป็นหนี้เขาร่ำไป

จากบทธรรมปาฐกถาเรื่อง ความวิบัติของสมบัติ ๑๓ ตุลาคม ๒๕๒๘

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Pim❤️