ความจริงคนเราย่อมมีข้อบกพร่องผิดพลาดด้วยกันทั้งนั้น เว้นไว้แต่ว่าจะมองเห็นหรือไม่มองเห็น หรือมองเห็นแล้วจะยอมรับหรือไม่เท่านั้น

ผู้ที่ฝังแน่นอยู่กับความคิดว่าตนถูกต้องหมดไม่ต้องแก้ไขอะไรนั้นจึงมักไม่มองตัวเอง เมื่อไม่มองก็ไม่เห็น เมื่อไม่เห็นก็เลยเข้าใจผิดคิดว่า ตัวเองถูกต้องหมด กลายเป็นบุคคลที่หลงตัวเอง ทำตามใจตัวเอง เป็นคนเจ้าอารมณ์ และมักไม่ยอมรับฟังเหตุผล ไม่ยอมรับฟังความคิดเห็นของคนอื่น บุคคลผู้ตกอยู่ในลักษณะอย่างนี้ท่านว่าเป็นบุคคลที่น่าสงสารที่สุด

จากบทเทศนา อัตตโจทนากถา ๒๑ ธันวาคม ๒๕๓๔

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu

…ผู้ที่ไม่เคยนึกถึงความตาย มัวประมาทอยู่ว่าตัวจะยังไม่ตายง่ายๆ … ชีวิตจึงเต็มไปด้วยการดิ้นรนต่อสู้และการแข่งขันชิงดีชิงเด่นกันและกัน เพราะไม่เคยนึกถึงเรื่องความตาย ไม่เคยนึกว่าไม่ช้าตนจะต้องจากทุกสิ่งทุกอย่างไป ไม่มีสมบัติอะไรติดตามตนไปได้เลย จึงทำให้ไม่รู้จักอิ่มไม่รู้จักพอ … ที่จะให้เขาเสียสละช่วยเหลือผู้อื่นหรือเห็นอกเห็นใจผู้อื่นด้วยความสุจริตใจ ด้วยความจริงใจโดยไม่หวังผลตอบแทนย่อมเป็นเรื่องที่ยากเย็นนักหนา …

ท่านว่าการเสียสละการบริจาคเป็นความทุกข์อย่างแสนสาหัสของผู้ยังไม่พอไม่อิ่มในลาภผล การที่ต้องเสียสละด้วยความจำเป็นเป็นความทรมานใจอย่างยิ่งสำหรับผู้นั้น

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu

คนที่เชื่อคำพูดของคนส่อเสียดนี้ก็มักทะเลาะกัน เข้าใจผิดกัน และเกลียดกันไปเลยก็มี ทั้งที่ความจริงต่างฝ่ายก็มิได้เป็นอย่างที่เขาพูดเลย แต่คนส่อเสียดทำให้วุ่นไปเอง จึงต้องระวังคนประเภทนี้ไว้ให้มาก อย่าไปหลงคารมใครง่ายๆ ทำหูให้หนัก ฟังหูไว้หูเป็นดีที่สุด ใครมาเล่าเรื่องของคนโน้นคนนี้ให้ฟังก็ฟังไว้เฉยๆ ไม่ควรไปต่อความยาวสาวความยืดหรือเก็บเอามาใส่ใจ เราจะพลอยบ้าไปด้วย ดูไม่ฉลาดเลย

และที่สำคัญที่สุดก็คือระวังตัวเราอย่าให้กลายเป็นคนส่อเสียดหรือเป็นบ่างช่างยุเสียเองเท่านั้น

จากหนังสือเรื่อง คำพ่อคำแม่

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน nhws

ยุคใดสมัยใดคนเห็นวิปริตผิดแปลกไปจากนี้ คือเห็นว่าทรัพย์สำคัญกว่าทุกๆ อย่างแม้กระทั่งธรรม ยุคสมัยนั้นผู้คนก็จะพากันทอดทิ้งธรรม ไม่สนใจใยดีถึงความถูกต้องความดีงามในสังคม หรือมองข้ามกฎหมายและระเบียบวินัยต่างๆ ในสังคมไป แต่จะพากันยกย่องทรัพย์ว่าเป็นตัวกำหดสังคม เป็นสิ่งบันดาลความสำเร็จทุกอย่างให้ได้

เมื่อเห็นดังนี้จึงพากันแสวงหาทรัพย์กันอย่างเอาเป็นเอาตาย ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ทรัพย์มา แม้จะต้องทำลายโลก ทำลายสิ่งแวดล้อม หรือแม้จะต้องทำลายญาติพี่น้องเบียดเบียนเอารัดเอาเปรียบเพื่อนมนุษย์ด้วยกันก็ยอมทำ โลกจึงร้อนระอุตรงนั้นตรงนี้ เพราะในที่นั้นมีคนขาดธรรมอยู่นั่นเอง

จากหนังสือ ธรรมสารทีปนี

หลังคนนั้น  มีไว้ ให้สู้ฟ้า

เพื่อเสาะหา  ทรัพย์สาร โบราณสอน

มิใช่มี  ไว้แผ่ เอาแต่นอน

จะถูกค่อน  ชิงชัง ว่าหลังยาว ฯ

จากหนังสือ ภาษิตนิทัศน์

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Pim❤️

…ผู้ใดมีศรัทธามาก แต่มีปัญญาน้อย ท่านว่าผู้นั้นมักจะเป็นคนงมงาย หูเบา เชื่อคนง่าย เชื่ออะไรง่าย ไม่ค่อยมีเหตุผล ไม่ค่อยใช้เหตุผล ท้ายที่สุดก็มักถูกหลอกง่ายๆ และจมอยู่กับความคิดความเชื่อของตน …

ส่วนผู้มีปัญญามากคือเรียนรู้อะไรมามาก รู้เหตุรู้ผลมาก และสามารถคิดอะไรได้มาก คิดได้ลึกซึ้งกว่าคนธรรมดา แต่ว่ามีศรัทธาน้อย ท่านว่าผู้นั้นมักจะชอบอวดดื้อถือดี ไม่ยอมลงใครง่ายๆ ทั้งมักไม่เชื่ออะไรเสียเลยจนกลายเป็นคนขวางโลกไปก็มี … ท้ายที่สุดก็มักจะกลายเป็นมิจฉาทิฐิไป เพราะคนฉลาดมีปัญญาเท่านั้นจึงจะเป็นมิจฉาทิฐิเพราะคิดเป็นและคิดได้ลึกซึ้งกว่าคนธรรมดา…

จากบทเทศนา สัทธลักขณกถา ๒๖ ธันวาคม ๒๕๓๒

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu

คนมีอัธยาศัยดีย่อมมีเสน่ห์ในตัว ยามหาเสน่ห์นั้นประกอบด้วยตัวยาคือทักทายเขาก่อน ยิ้มแย้มเมื่อพูดกับเขา แสดงความเอื้อเฟื้อที่จะช่วยเหลือเขา สนใจเรื่องที่เขาพูดเรื่องที่เขาทำพอสมควร กิริยาอย่างนี้แหละที่เรียกว่าความมีอัธยาศัยใครทำได้ คนนั้นย่อมมีคนนิยมนับถือมาก

ผู้ไม่มีอัธยาศัยหรืออัธยาศัยไม่ดีก็จะมีแต่ศัตรู มีแต่คนเกลียดชัง ไม่อยากให้ความช่วยเหลือ ความมีอัธยาศัยดีเท่ากับมียาเสน่ห์มหานิยมในตัวแล้ว ไม่ต้องไปเสียเวลาหายาชนิดนี้จากที่ไหนๆ อีกแล้ว

จากหนังสือเรื่อง คำพ่อคำแม่

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน nhws

ผู้มีธรรมะ

ธรรมะก็คือหน้าที่ ความดี ความจริง และเหตุผล คนที่มีธรรมะก็คือคนที่ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความรับผิดชอบ เสริมสร้างความดีโดยไม่หยุดยั้ง ยึดถือความจริงเป็นหลักการที่สำคัญ และเคารพต่อเหตุผล คนมีธรรมอย่างนี้แหละจะเป็นคนที่รักษาสภาวะของคนไว้ได้ นอกจากนั้น ก็ยังจะพัฒนาตนให้เจริญให้งอกงามได้โดยลำดับโดยไม่หยุดหย่อน ...

สันโดษ คือ ความยินดีพอใจในสิ่งที่ตนได้ ในสิ่งที่ตนมี ในสิ่งที่ตนเป็น ไม่ทะเยอทะยานเกินกว่าเหตุเกินกำลังไป รู้จักพอ รู้จักพอดี จัดเป็นทรัพย์เหมือนกัน แต่ดีกว่าทรัพย์ทั้งปวง เพราะทรัพย์อื่นๆ ทำให้คนเราพร่องอยู่เรื่อย ไม่มีวันเต็ม หิวกระหายเรื่อยไป แต่สันโดษทำให้คนอิ่ม ทำให้เต็ม ทำให้หายหิว จึงทำให้เกิดสุขทางใจซึ่งหาได้ยาก แม้ทรัพย์อื่นๆ ก็ให้อย่างนั้นไม่ได้ ดังที่ท่านกล่าวไว้ว่า “รู้จักพอ ก่อสุขทุกสถาน”

จากหนังสือ ธรรมสารทีปนี

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Tim

ผู้มีชื่อเสียงของโลก เช่นนักวิทยาศาสตร์ นักดนตรี หรือมหาเศรษฐีระดับโลกล้วนเคยผิดหวังกันมาแล้วทั้งนั้น แต่พวกเขาไม่เคยท้อเมื่อผิดหวัง ลุกขึ้นมาสู้มาลองใหม่จนได้รับความสำเร็จสมหวัง ขนาดคนสำคัญๆ เขายังเคยผิดหวัง แล้วคนธรรมดาอย่างเราๆ จะสมหวังในทุกเรื่องได้อย่างไร

จากหนังสือเรื่อง คำพ่อคำแม่

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน nhws