อาจกล่าวได้ว่า ทิฐิ เป็นตัวกำหนดสังคมและมนุษย์ เป็นตัวบันดาลให้สังคมและมนุษย์เป็นอย่างไรก็ได้ กล่าวคือ ทิฐินี้สามารถนำชีวิต นำสังคม หรือนำำามนุษยชาติทั้งหมดไปสู่ความเจริญรุ่งเรือง นำไปสู่ความสงบสุขก้ได้ นำไปสู่ความพินาศย่อยยับ นำไปสู่ความเสื่อมโทรม นำไปสู่ความร้อนระอุก็ได้ ทั้งนี้ก็แล้วแต่ว่า มนุษยชาติจะมีทิฐิแบบใดเป็นเจ้าเรือน 

จากบทเทศนา ทิฐิกถา 18 กุมภาพันธ์ 2528

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu 🦀

ส่วนจริงอีกอย่างหนึ่งเป็นความจริงแท้ๆ มิได้สมมติ โดยเฉพาะท่านมุ่งถึงความจริงของชีวิตคนเรา ซึ่งได้แก่ความเกิด ความแก่ ความเจ็บ ความตาย หรือความเป็นไปของเบญจขันธ์ซึ่งได้แก่ร่างกายคนเรานั่นเอง …

และเบญจขันธ์นี่แหละที่เป็นตัวทุกข์และเป็นฐานที่ตั้งแห่งความทุกข์ทั้งมวล พราะเป็นสิ่งที่แปรปรวนเปลี่ยนแปลงไป ดังนั้นสิ่งที่เกิดมา สิ่งที่ตั้งอยู่ และสิ่งที่ดับไปเสื่อมไปจริงๆ ก็คือทุกข์ในเบญจขันธ์นี่เอง นอกเหนือจากทุกข์นี้แล้ว ไม่มีอะไรเกิด ไม่มีอะไรดับ นี่คือความจริง

แต่เพราะคนเราติดสมมติกันจนแยกแยะไม่ออกว่าอะไรจริงอะไรสมมติ จึงทำให้สับสนวุ่นวายไปหมด และมองไม่เห็นความจริงของชีวิต ….

จากหนังสือ ธรรมสารทีปนี

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Tim

การให้อภัยเป็นการสร้างความสุขความสบายใจให้แก่ตัวเอง ทําให้ใจมีอิสระเพราะลืมเรื่องที่ทําให้โกรธให้บาดหมางกันได้ ใจก็เลยไม่คิดเป็นทุกข์เป็นกังวล ตรงกันข้าม ผู้ให้อภัยใครไม่เป็น มีแต่ผูกโกรธผูกอาฆาตไว้ เท่ากับผูกไว้กับใจนั่นเอง เมื่อใจถูกผูกติดอยู่กับความโกรธเคือง ใจจะมีอิสระจากที่ไหน จะหาความปลอดโปร่งหาความสงบใจได้จากไหน มีแต่จะคิดกลุ้มใจงุ่นง่านฟุ้งซ่านเหมือนคนบ้าอยู่คนเดียว

จากหนังสือ  พุทธธรรม ๕ นาที

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Pim❤️

เวลาที่เราเกิดความทุกข์ เกิดความไม่สบายใจ หรือมีปัญหาชีวิตเกิดขึ้น วิธีแก้ที่ดีที่สุดซึ่งต้องทำให้ได้เป็นอันดับแรกก็คือ “ทำใจ” เราต้องทำใจให้ได้ก่อนแล้วค่อยไปคิดแก้ไขปัญหาต่างๆ ภายหลัง บางเรื่องแค่พอทำใจได้เท่านั้น ทุกอย่างก็จบสิ้น

จากหนังสือเรื่อง คำพ่อคำแม่

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน nhws

การถือตัววาดีกว่าเขาเป็นเหตุให้ทะนงตน ่ ดูหมิ่นเหยียดหยามคนอื่น ชอบยกตนข่มท่าน 

การถือตัววาด้อยกว่าเขาเป็นเหตุให้เกิดความน้อยเนื้อตํ่าใจ ทําให้ท้อแท้สิ้น

การถือตัววาเสมอเขาเป็นเหตุให้คิดแข่งขันในทางที่ไม่ชอบธรรมและคิดตีเสมอแม้กบท่านที่สูงกวาเพราะคิดว่าเสมอกัน

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu 🦀

แท้จริง ความเป็นคนเลวหรือความเป็นคนประเสริฐนั้นไม่ควรวัดที่ชาติกำเนิด เพราะคนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่ควรวัดกันด้วยการกระทำของผู้นั้นเป็นเกณฑ์ กล่าวคือผู้ใดเป็นคนดี มีศีลมีธรรมประจำใจ เป็นคนขยันหมั่นเพียร ตั้งใจทำมาหากิน มีความซื่อสัตย์สุจริต มีความจริงใจ และมีความฉลาดมีความสามารถ แม้จะมีชาติกำเนิดอย่างไร ก็ควรได้รับการยกย่องว่าเป็นคนประเสริฐเป็นคนดีของสังคม

ส่วนผู้ที่ชอบประพฤติเสียหาย ก่อความเดือดร้อนให้แก่สังคม ชอบเอารัดเอาเปรียบ กดขี่รังแกและก่อกรรมทำเข็ญให้แก่สังคม ผู้นั้นแม้จะมีชาติกำเนิดสูง มียศศักดิ์ มีฐานะดี อย่างไรก็ควรได้รับการประณามว่าเป็นคนเลว ไม่ควรได้รับการยกย่องให้เป็นใหญ่ในสังคม เพราะว่าคนเช่นนี้แหละที่ทำให้สังคมวุ่นวายเดือดร้อนได้มากกว่าคนทั่วไป

จากหนังสือ ธรรมสารทีปนี

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Tim

อํานาจเป็นดาบสองคมที่ประหัตประหารคนอื่นก็ได้ ประหัตประหารตัวเองก็ได้ นัยตรงข้าม อำนาจนั้นสามารถจะให้คุณแก่ผู้อื่นและตัวเองก็ได้ อันนี้อยู่ที่ตัวผู้ใช้ เพราะอํานาจไม่มีคุณไม่มีโทษในตัวมันเอง

เหมือนมีดไม่มีคุณไม่มีโทษในตัว ใครนําไปใช้ในทางดีก็มีคุณ ใครนําไปใช้ในทางทําลายก็ให้โทษ

อํานาจก็เช่นกันหากใช้ไปในทางสร้างสรรค์ในทางเป็นธรรมก็ก่อประโยชน์ให้แก่ตัวผู้ใช้และสังคมได้อย่างดี แต่ถ้าใช้ไปในทางทําลายในทางผิดธรรม ก็ก่อความวิบัติให้ทั้งแก่ตนเองและสังคมส่วนรวมอย่างมหันต์

จากหนังสือ พุทธธรรม ๕ นาที

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Pim❤️

ขึ้นชื่อว่าการแข่งขันไม่ว่าจะแข่งขันกันในทางดีหรือไม่ดี ย่อมมีผลเป็นสองอย่างคือไม่ชนะก็แพ้ แม้จะมีเสมอกันบ้างก็ยังไม่ถือว่าการแข่งขันสิ้นสุดลง จะต้องหาทางแข่งขันกันใหม่

การแข่งขันนั้น ถ้าหากเป็นไปในทางที่ดีในทางสร้างสรรค์ แข่งกันทำความดี แข่งกันทำประโยชน์ เช่นแข่งกันศึกษาเล่าเรียน แข่งกันช่วยเหลือผู้อื่น แข่งกันทำบุญกุศล หากแข่งกันทำความดีทำประโยชน์อย่างนี้ด้วยใจบริสุทธิ์ ไม่ต้องการเอาชนะคะคานกันแล้ว แม้จะมีแพ้มีชนะ ผู้แข่งขันก็จะได้รับประโยชน์อย่างเดียวไม่เกิดโทษอะไร

จากหนังสือ ธรรมสารทีปนี

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Tim

การเลี้ยงการสนับสนุนคนด้วยวัตถุสิ่งของนี้มีประโยชน์มีผลอานิสงส์จริง แต่ต้องเป็นไปในขอบเขตที่เหมาะสม อย่าให้ถึงกับฟุ่มเฟือยจนเกินไป อย่าให้ถึงกับแร้นแค้นจนเกินไป ต้องพอเหมาะพอดี ให้ดูต้นไม้เป็นตัวอย่าง

ต้นไม้ที่เราปลูกไว้เพื่อให้ดอกให้ผล ต้องให้นํ้าให้ปุ๋ยพอเหมาะมันจึงจะเจริญเติบโตไปตามธรรมชาติของมัน หากเจ้าของเฝ้าแต่คอยรดนํ้าพรวนดินให้ปุ๋ยอยู่นั่นแล้ว ต้นไม้นั้นก็จะพาลเฉาตายเอาง่ายๆเพราะแก่นํ้าแก่ปุ๋ยเกินไป หรือหากปล่อยทิ้งไม่เอาใจใส่เสียเลย นานๆ จึงให้นํ้าให้ปุ๋ยที มันก็จะเหี่ยวแห้งตายไปได้เหมือนกัน หรือหากจะโตได้ก็แคระแกร็น ไม่ให้ดอกให้ผลสมบูรณ์เท่าที่ควร

จากหนังสือ พุทธธรรม ๕ นาที

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Pim<3

วิธีการกำจัดโลภะความโลภนั้นต้องเริ่มต้นที่ใจก่อน เพราะโลภะเกิดที่ใจ นอนอยู่ในใจและเจริญเติบโตอยู่ในใจ เมื่อจะปราบก็ต้องปราบกันถึงที่อยู่อาศัย สิ่งที่จะปราบโลภะได้นั้น ไม่มีอะไรดีไปกว่า ความเสียสละ อันความเสียสละนี้แหละที่เปรียบเหมือนตัวยาวิเศษที่จะกำจัดโลภะออกไปจากใจได้ กล่าวคือเมื่อความเสียสละเข้าไปแทรกอยู่ในใจแทนที่โลภะได้ โลภะก็จะอยู่ในใจไม่ได้อีกต่อไป ….

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน nhws