بن سبطی : "عربستان مانند هر حکومت دیگری پیش از هر چیز در پی تأمین مصالح و منافع ملی خود است. یعنی بر خلاف ظواهر، ولیعهد عربستان قصد دارد از حل مسئلۀ فلسطین به عنوان شرط عادی‌سازی مناسبات خود با اسرائیل صرف نظر کند. عربستان می‌تواند همان کاری را بکند که انور سادات پنج سال پس از شکست مصر در جنگ کیپور کرد، یعنی صلح با اسرائیل بدون در نظر گرفتن مسئلۀ فلسطین و صرفاً بر پایه منافع ملی مصر برای بازپس گیری صحرای سینا. اما، برای حکومت ایران صلح میان اسرائیل و عربستان مثل روز قیامت است."

جنبش "زن، زندگی، آزادی" گسستی است در درجۀ اول با همۀ آنچه که جمهوری اسلامی ایران در این بیش از چهار دهۀ گذشته در ایران تحمیل کرده است. اولین دستاورد مهم این جنبش این است که تن دادن به وضعیت موجود، تسلیم طلبی در مقابل آن را متوقف کرد. نسلی که برانگیزنده و عامل اصلی جنبش "زن، زندگی، آزادی" است عمیقاً با تبعیض‌های جنسیتی مخالف است و عمیقاً قدرت جذب باصطلاح "اقلیت‌هایی" را دارد که قربانی سیاست‌های تبعیض و سرکوب حکومت اسلامی هستند.به همین خاطر تا همینجا این جنبش و مردم ایران پیروز شده‌اند.

مئیر جاودانفر : حمایت نظامی ایران از روسیه در جنگ اوکراین و شکاف های درونی اسرائیل در پی اصلاحات قضایی این کشور این اعتماد به نفس را به جمهوری اسلامی ایران داده که میتواند امنیت اسرائیل را جداً به چالش بکشد. در صورت حملۀ موشکی حزب الله به تل‌آویو که بسیار هم محتمل است، اسرائیل علاوه بر حملات هوایی، علیه تأسیسات نظامی و اقتصادی جمهوری اسلامی در تهران حملات موشکی انجام خواهد داد و در این اقدام از حمایت کشورهای منطقه، اروپا و آمریکا نیز برخوردار خواهد بود

حمید آصفی : "شمار حاشیه نشینان کشور بین ٢٨ تا ٣٠ میلیون نفر برآورد می‌شود و شمار بیسوادان و کم سودان به بیست میلیون نفر می‌رسد. از نظام سلامت چیزی باقی نمانده و از هم اکنون سونامی سوءتغذیه آغاز شده است. جمهوری اسلامی عملاً نظام "باربندی" شده است. یعنی : هر کس که در آن وارد می‌شود باید بلافاصله بار خود را ببندد. کل نقدینگی کشور در اختیار ٣٠٠ نفر است که همگی جزو الیگارشی نظامی-امنیتی-روحانی حاکم هستند. کشور عملاً به سمت انحلال دولت پیش می رود."

منشه امیر : "من گمان نمی‌کنم که شکست‌های حکومت ایران در سوریه، لبنان، عراق، یمن، بحرین و... باعث شوند که جمهوری اسلامی ایران در سیاست داخلی و سرکوبگرانه‌اش در قبال مردم ایران تجدیدنظر کند و حتی شکست سیاست‌های فتنه‌گرانۀ خود را در منطقه بپذیرد. حکومت ایران هیچ پایگاه واقعی (اقتصادی) در سوریه ندارد و هیچ دستاورد سیاسی-نظامی هم نخواهد داشت، به ویژه این که اسرائیل اجازه نداده، نمی‌دهد و نخواهد داد که رژیم اسلامی ایران از منظر نظامی در سوریه مستقر شود."

سعید پیوندی : "نبرد جدید حکومت اسلامی با دانشگاه، گرچه تازگی ندارد نبرد اسلامگرایی سیاسی با عرف است. هر یک از تهاجم‌های حکومت به دانشگاه باعث رنجورتر شدن پیکر آن و بازماندن دانشگاه از وظایف اصلی اش شده است. امروز متأسفانه ما با دورنمای بسیار تاریکی روبرو هستیم. فقر دانشگاهی در سال‌های پیش رو بسیار شدیدترخواهد شد، اگر حرکت های اعتراضی جاری حکومت را متوقف نکند."

مجید گلپور : "در مورد جدّیت حمایت بین‌المللی از جنبش اعتراضی زنان و مردان ایران جای تردیدی نیست. تردید اگر هست مربوط به باصطلاح اپوزیسیون چند ضلعی ایران در خارج از کشور است. اپوزیسیون ایران نتوانست به یک زبان مشترک به عنوان سخنگوی مشکلات مردم ایران در گفتگو با نهادهای بین‌المللی دست یابد. آسیب اساسی را باید در رفتار مخالفان سیاسی یافت که قصد براندازی حکومت اسلامی را دارند ولی قادر نیستند به زبان مشترک برای بیان مطالبات مردم ایران در تعامل با نهادهای بین‌المللی و اروپایی دست یابند."

مجید محمدی : مشکل خامنه‌ای کادرهای پائینی سپاه است. او نگران است که در روز حادثه کادرهای پائینی سپاه به کمک او نشتابند، امری که می‌تواند حتا شامل برخی فرماندهان سپاهی نیز بشود. مسئله این است که آقای خامنه‌ای برای حفظ نظام اسلامی غیر از فرماندهان سپاه و نیروهای بسیج هیچ امکان دیگری ندارد. بر خلاف ظواهر سپاه یک نیروی به شدت آسیب‌پذیر است. با این حال، آقای خامنه‌ای تمام تخم‌مرغ های خود را در سبد سپاه و بسیج چیده است.

جمشید اسدی : "آینده در نظر من بسیار تاریک است. هیچ دورنمای مثبت اقتصادی قابل رؤیت نیست. اوضاع اقتصادی کشور از این بدتر خواهد شد. اقتصاد ایران فروپاشیده و ورشکسته است. اما، برای آنکه چنین وضعی جای خود را به یک نظام جدید بدهد،یک گزینۀ سیاسی لازم است. به محض این که چنین گزینۀ سیاسی شکل بگیرد، من عمر بلندی برای نظام ولایی نمی بینم. اگر از برون نظام یا از درون آن، تغییرات مهم سیاسی روی ندهد این شرایط سخت، یعنی شرایط یک حکومت شکست خورده و ورشکسته، مدت‌ها به درازا خواهد کشید."

ایرج مصداقی : "نظام اسلامی ایران دیگر به سبک و سیاق حاضر قابل دوام نیست. موفقیت های جامعه در هفته‌ها و ماه‌های آینده حکومت را به عقب نشینی‌های بیشتر وادار خواهند کرد. مقاومت های زنان بحران‌های درونی رژیم را تشدید خواهند نمود و یکی از احتمالات جدّی که رژیم از این پس با آن روبرو است فروپاشی درونی نظام اسلامی است."