Mary en Anja Brokken trokken aan de bel. Hun vader is 83 jaar en zit al ruim 3 maanden gevangen in een verpleegtehuis. Ben Brokken leidt aan Altzheimer en mist zijn dochters ontzettend. Al die tijd geen knuffel en fysiek contact. Pas sinds kort zien ze elkaar achter een glazen deur maar nog steeds geen aanraking of zoen. En dat heeft er toe geleidt dat Ben nu geen zin meer heeft in het leven en hoopt dat hij morgen niet meer wakker wordt. Mary en Anja zijn verdrietig en schreven een prachtig gedicht op basis van een "Altzheimer" gedicht van Youp van t Hek. Ze vroegen mij om hulp om onzichtare zichtbaar te maken. Het verborgen verdriet van vele hoogbejaarden in isolatie. Mary en Anja willen hen een stem geven middels hun vader. Hun geliefde vader die door dit kabinet en het RIVM in 'zogenaamde'veiligeheid wordt gesteld, terwijl de 83 jarige het virus totaal niet vreest.