God naboskap var på vegen til velstand i Dagleglivet på Vestlandet på 1600- og 1700-talet. Før jordbruket vart maskinelt var ein heilt avhengig av hjelp i sitt daglege virke. Samstundes budde folk tett på kvarandre. Behovet for samarbeid var dermed stort samstundes som konfliktpotensialet var det same. Å elska si neste var dermed ikkje ideologi, men heilt nødvendig. Difor var dårleg naboskap knytt til både hinmannen sjølv og trolldom – det måtte vera djevelskap involvert når noko så viktig og naturleg gjekk til grunne. For å sikra godt naboskap vart det difor laga ordningar som grannestemne og gardsfut, og det vart laga reglar og avtalar som regulerte alt frå vegrettar og gjerdehald til stølsdrift og festinvitasjonar. Den som ikkje ville tilpassa seg naboane, vart erklært å ikkje vera nabohev – å ikkje vera skikka til å vera nabo – og måtte reisa sin veg.