"Eylemi (karmayı) ve eylemi bırakmayı (terk etmeyi),ne yapması ve ne yapmaması, neyden korkması ve neyden korkmaması gerektiğini, esareti ve özgürlüğü bilen bir buddhi sattva niteliğindedir. (18.30) Doğru ve yanlış nedir bilmeyen, ne yapılmalı ve ne yapılmamalı birbirine karıştıran buddhi Arjuna rajas niteliğindedir. (18.31) Yanlışı doğru diye bilen ve dayatan, olması gerekeni tam aksi şekilde uygulayan, cehaletle kaplanmış bir buddhi tamas niteliğindedir." (18.32)

"Bağımlılıktan azade, "ben" ve "ben-im" demeden ne yenilgi ne de kazanç, sonuç her ne olursa olsun tüm karşıtlar altında dengede kalarak, azim ve şevkle icraatler yapan kişi sattva niteliğindedir. (18.26)". "Raga'nın (arzu, istiyorum, hoşlandım) boyunduruğu altında, sonuç odaklı eylem icra eden, hırslı, başkalarını incitmeye müsait, temiz ve saf olmayan, eylemin sonucu ile özdeşlik kurarak ya çok sevinmeye ya da hayal kırıklıığına düşmeye meyleden icraatler yapan kişi rajas niteliğindedir. (18.27)" "Kafası bulanık, zihni dalgalı, olgunluktan uzak, tepkisel, tembel, acımasız, kasvete meyilli, saygısız ve sürekli işleri erteleyerek eylemler yapan kişi tamas niteliğindedir. (18.28)"

"Sonucuna asla tutunmadan yapılan, hoşlandım-hoşlanmadım karşıtlığı güdülmeden icra edilen eylem kişiyi sonucuyla da bağlamaz, böylesi eylemler sattva niteliğindedir." 18. 23 Bir sonuç hedefinde, bir netice arzusuyla ya da kibirle ve güçle icra edilen eylemler rajas niteliğindedir. 18.24 Sonuçlarını hesaba katmadan, kayıplar oluşturma, başkalarına ve kendi yetilerine zarar verme pahasına büyük bir yanılgı ile icra edilen eylemler tamas niteliğindedir." 18.25

"Kişinin kendisini tüm varlıklardaki nihai değişmez, parçalanmışlığın ardındaki nihai bölünmez olarak bilmesi bilginin sattva niteliğindendir." 18. 20, Öte yandan, tüm varlıkları çeşitlilik ve farklılığıyla bilmesi bilginin rajas niteliğidir. 18.21 Tek bir şeyi merkeze alıp, sanki o herşeymiş gibi bilmesi, ...gerçekten uzak ve kısıtlayıcı şeylere tutunması bilginin tamas niteliğidir." 18.22

"Eylemlerinin sonuçlarını terk edenler, saf bir zihine sahip olanlar, sonrasında ayırt etme yetisine de sahip olacaktır demektir. İşte o zaman tüm şüpheler ortadan kalkar. Bir karma, eylem artık ne kötü diye ötelenir ne de hayırlı, uğurlu diye beklenti ile tutulur. (18.10) Bil ki bir bedene sahip olan ve onu yaşatmakla yükümlü olan kişi eylemlerini asla terk edemez, eylemlerinin sonuçlarını terk eden birisi ise işte o gerçek bir tyagin'dir." (18.11)

"Krişna şöyle dedi: sannyasa (gorunen terk) arzulanan eylemlere kapılmamak; tyaga ise "eylemlerin sonuçlarının terkidir." (18.2), "Eylemler sonuçlarına tutunmadan, bağlanmadan yapılmalıdır. (18.6), Eylemi bırakmak doğru değildir. Eylemi, salt eylem olarak terk tamamen yanılgının sonucudur, tamas niteliğidir. (18.7), Kişi bedenine acı verdiği için ya da verme ihtimali korkusu ile karma,eylemi bırakabilir. Böylesi bir bırakma, terk ise rajas niteliğindedir (18.8) "Yapılması gerekiyor" diyerek karma yapıldığında, eyleme ve asıl sonucuna olan tutunmayı kişi bıraktığında Arjuna, bil ki işte bu sattva dolu bir terktir." (18.9)

Karşılığında bir beklenti olmadan yapılan hayırlar, yardımlar doğru zamanda, doğru yerde doğru kişilere “sadece verilmesi gerekiyor” diyerek verilirse sattvik niteliktedir. (17.20)

Öte yandan, karşılığında bir çıkar elde etmek için, sonucunda gelecek sevapların hesabında yapılan yardımlar sonunda sadece acı biçer ve bunlar rajasik niteliktedir. (17.21)

Saygısızca ve kibirle yanlış zamanda, yanlış mekanda, yanlış kişilere yapılan yardım ise tamasik niteliktedir. (17.22)

"İşte bu üç yönlü tapas'ı (fiziksel, zihinsel, sözel) tam ve bütünlüklü bir inançla/güvenle ve hiçbir sonuç beklemeden uygulayan kişilere sattvik mizaçlı denir" (17.17) Sadece şan, şöhret, toplumsal saygı, gösteriş için düzensiz uygulanan eylemler, ibadetler, manevi çalışmalar, nefs terbiye uygulamaları yapanlara rajasik mizaçlı denir" (17.18) Tamamen büyük bir yanılgı içerisinde, kendi bedeni ve başkalarını da incitme pahasına yapılan dualar, törenler, eylemler, uygulamalar, ibadetler ise tamasik mizaçlıdir." (17.19)

Doğa'nın kuvvetlerine, manevi önderlere, öğretmenlere, bilge kişilere saygı; dışsal temizlik, dürüstlük, öz-disiplin, fiziksel olarak kimseyi incitmemeye dikkat etmek fiziksel bedene dair terbiyedir (kayena tapas). (17.14) 

Rahatsızlık vermeyen, doğru-dürüst, hoş-faydalı sözler, kişisel zikrini her gün doğru söylemek, tekrarlamak sözel terbiyedir (vacika tapas) (17.15) 

Zihinde neşe, ifadede akıcılık, tatlılık, konuşma gereği bile duymama/zihinsel sessizlik, duygu-düşünce üzerine hakimiyet, niyetin temiz olması zihinsel terbiyedir (manasika tapas). (17.16)

"Sadece zihin saflığından başka bir sonuç beklemeden "icra edilmesi gerektiği için bu ibadet, eylem icra edilmeli" diyerek icra edilen yajna (ritüel/eylem/ibadet, sunuş) sattviktir." (17.11) 

Öte yandan, bir sonuç bekleyerek icra edilen ve kişinin ne kadar ibadet/maneviyat dolu olduğunu göstermek (gösteriş) için yapılan ibadet, eylem (yajna) rajasiktir." (17.12) 

"Derler ki eğer bir yajna önerilen biçimde yapılmamışsa, sonrasında doğru biçimde ikram sunulmamışsa, doğru biçimde zikredilmemişse, zenginlik doğru biçimde paylaşılmadıysa ve içinde inanç yoksa işte bu tamasiktir" (17.13)