"Besleyici, sulu, güzel tatlı, uzun ömürlü olmaya vesile olan, zihinsel netlik, berraklık, güç, sağlık, tat ve estetik keyif veren yemekler sattvik insanlar tarafından sevilir. (17.8)

Acı, ekşi, tuzlu, fazlasıyla baharatlı, yakan, kekremsi, acı ve ateş veren, sağlığı kötü yönde etkileyen besinler rajasik insanlar tarafından sevilir. (17.9)

Beklemiş, kokmuş, yeterince pişmemiş, içerisindeki besin, öz kaybolmuş, geceden bekleyerek çürümüş ve bir adak olarak sunulmaya bile uygun olmayan yiyecekler tamasik insanlar tarafından sevilir. (17.10)"

"Acı dolu böylesi deneyimlere yol açan üç çeşit kapı vardır: arzu, öfke ve hırs; bil ki bunlar işte o kişiyi mahveder, sonunu hazırlar. Bu nedenle bu üç davranıştan, tutumdan vazgeç, üçünden de uzak dur." 16.21

"Alçak, düşük karaktere sahip kişilerde şu nitelikleri görebilirsin: dharma adına ikiyüzlülük, kibir, gereksiz gösteriş, öfke, acımasızlık, doğru ve yanlışı ayırt edememek" (16.4)

“İlahi/Üstün Karakter Üzerine” Erdemler Devam (16.3):

Tejah (Zihin Parlaklığı)

Kşamaa (Anlayış/Affetme)

Dhrtih (Dirayet/Tahammul)

Şauca (Saflık, Arınma)

Adroho (Herhangi birisini incitme isteğinden muafiyet) Natimanitaa (Kibre Düşmemek)

“İlahi/Üstün Karakter Üzerine” Erdemler Devam (16.2):

Dayaa (Şefkat )

Bhuteşvaloluptvam (Nesnelere arzusuz & kayıtsız kalma)

Mardavam (Naziklik)

Hrir (Alçakgonulluluk/Tevazu)

Acaapalam (Gereksiz Söz/Eylem Sarfetmeme)

“İlahi/Üstün Karakter Üzerine” Erdemler Devam (16.2):

Ahimsa (İncitmemek )

Satya (Yalan Söylememek, Doğruda Kalmak)

Akrodha (Öfke Kontrolü)

Tyaga (Vazgeçme Gücü)

Şanti (Huzur, Sakinlik)

Apaişunam (Başkaları hakkında kötü konuşmamak)

16. Bölüm “İlahi/Üstün Karakter Üzerine” Erdemler Devam:

Dama (Duyuları kontrol )

Yajna (Kurban, Feraget Alma-Verme dengesi)

Svadhyaya (Yazıtları Çalışmak)

Tapas (Nefs terbiye eden pratikler)

Arjavam (Dobralık, dürüstluk)

“İlahi/Üstün Karakter Üzerine” Erdemler:

Abhaya (Korkusuzluk)

Sattvasamşuddhir (Saf bir Zihin)

Jnanayogavyavasthih (Yıga ve Bilgiye Bağlanmak)

Danam (Vermek)

"Derler ki, kökleri yukarıda, dalları aşağıda, yaprakları Veda’lar olan ölümsüz bir aśvattha ağacı  vardır. Bu ağacı bilenler tüm Veda’ları da bilmiş sayılır. (15.1)

Guṇa’lardan beslenerek dalları açar, duyu nesneleri dalların üstündeki tomurcuklarıdır. Ağacı aşağıda besleyen yan köklerse (kişiyi) ölümlüler dünyasına bağlayan karma’lardır (eylemlerdir). (15.2)

Biçimi burada algılandığı gibi değildir. Ne sonu ne başlangıcı ne de ortası vardır. Bağlanmama, tutunmama (vairāgya) baltası ile sağlam köklü bu aśvattha ağacını kestiğinde kişi…

….işte o zaman, gidenlerin bir daha geri gelmediği o nihai sonu arayabilir (15.3-4)"

"Arjuna şöyle dedi:

Bu üç guṇa’nın ötesine geçen kişi nasıl tanınır, nasıl özelliklere sahiptir? Nasıl davranışlar gösterir? Bu üç Nitelik’in ötesine (söyle bana) nasıl geçmiştir? (14.21)

Pāṇḍava (Arjuna)! (Böylesi kişi) “aydınlık”, “eylem” ve hatta “yanılgı” (sattva, rajas ve tamas), hangisi gelirse gelsin, ne hoşlanmadım, sevmedim cümleleri eder ne de başka şeyleri özler, arzular. (14.22)

Her şeye eş yaklaşabilen, guṇa’lar ile sarsılmayan, onlardan etkilenmeyen, kendi ile kendinde ikamet eden, hareket eden her şeyin sadece guṇa’lardan olduğunu bilen ve bu nedenle kendini asla-hareket-etmez-olan diye bilen kişi (Gerçek Benlik ile özdeşlik kuran kişi)…

…bilge olarak, hazza da acıya da eş yaklaşan, kendinde tatminkar ve mutlu, bir parça toprağa, bir taşa, bir parça altına aynı bakışla bakan, hoş olana da hoş olmayana da eş halde kalan, yergiye de övgüye de eş bakış geliştiren…

…saygıya da hakarete de eş tavırla kalabilen, bir dostu da bir ineği de eş bakışla görebilen, tüm sahip olduklarından vazgeçebilen…. işte böylesi bir kişi guṇa’ların ötesine geçmiştir. (14.23-25)"