"Kim Bana her hangi bir şeyi büyük bir aşkla, adanma (bhakti) ile sunarsa, ister bir yaprak, ister bir meyve ya da su, Ben her sunulanı zihnin saflığına ve adanmışlığına bakarak kabul ederim. (9.26)

Her ne yaparsan yap, hangi yemeği yersen ye, hangi ritüeli icra edersen et, her ne verirsen ver ya da hangi nefis terbiye eden uygulamayı (tapas) yaparsan yap ey Kaunteya (Arjuna) lütfen her birini sadece Bana sunarak, Bana adayarak yap! (9.27)

İşte ancak bu şekilde karma’nın esaretinden kurtulabilirsin, ki karma kendisini (hep) arzuladığın ve arzulamadığın sonuçlar olarak gösterir. Zihnin içsel olarak terk (sannyāsa) ve karma-yoga halinde ise işte o zaman Bana özgür bir şekilde geleceksin. (9.28)"

"... Ölüm anında zihni dengede tutabilenleri nasıl bilebiliriz? (8.2); 

"Ölüm anında her kim ki bedeni terk ederken sadece Ben'i hatırlar, işte o kişi Benim doğama vakıf olur. Bu gerçekle ilgili hiç bir şüphe, hiç bir kuşku yoktur. (8.5); 

"Arjuna! Ölüm anında kişi neyi düşünerek fiziksel bedeni terk ederse (ki hayatının geri kalanında da hep onu düşünmüş demektir) ona ulaşır." (8.6)

"Hiç bir şeyi atlamadan sana bu değişken (madde) ve değişken olmayanın (madde-ötesi) bilgisini aktaracağım. Onu bildiğin zaman, işte artık bilinecek başka hiçbir şey kalmaz."  (7.2) 

"Binlerce insan içinden ancak bir kişi mokşa için çaba gösterir ve o çaba gösteren binlerce kişi arasından da nadiren ancak bir kişi Beni tamamen gerçekliğinde bilir" (7.3) 

"Toprak, su, ateş, uzay, zihin, zeka ve ayrıksı-benlik...İşte Ben'im prakriti'm, Madde Doğam bu şekilde sekiz biçimde kendini tezahür ettirir, varlığını açığa çıkarır" (7.4) 

"Arjuna, insanlar bana adanmalarının biçimine bağlı olarak dört sınıfa ayrılır: acı içerisinde olanlar, güvenlik ve haz arayışında olanlar, (Ben'i) bilmek isteyenler ve (Ben'i) bilenler." (7.16)

Arjuna şöyle dedi:

Śāstra’lara (yazıtlar) inancı, güveni olan ancak yine de gösterdiği çaba yetersiz olan, zihni oradan oraya sarsılan ve yoga’ya erişemeyenlere ne demeli Kṛṣṇa? Peki, onlar nereye giderler (onların sonları ne olur)? (37)

Brahman’ın (bilgisinin) yolunda yanılgıya düşmüş, eğer ki her iki araçtan, yöntemden (abhyāsa & vairāgya) de yoksunsa, (söyle bana) hiç desteği olmayan bir kişi mahvolmaz mı? Rüzgarın karşısında küçük bir bulutçuğa dönmez mi ey Kṛṣṇa? (38)

Śrī Bhagavān şöyle dedi:

Gerçekten de Pārtha (Arjuna) öylesi biri için ne burada ne de öte dünyada kötü bir son var, çünkü iyi eylemde bulunan bir kimse asla kötü bir sona varamaz. (6.40)

Eğer bu nihai yoga haline ulaşamamışsa kişi, iyi eylemlerde bulunanların vardıkları alemlere hak kazanıp gider (ve) orada sayısız yıl geçirdikten sonra belli bir birikime (bilgi, zenginlik, kültür) sahip olanların, dharma’ya kendini adamışların evlerinde yeniden doğar, yeniden beden alır. (6.41)

Ya da bilge yogi’lerin olduğu ailelere doğarlar. İşte böylesi bir doğum alabilmek (bil ki) gerçekten çok zordur. (6.42)

Orada (bu yeni bedeninde) geçmiş fiziksel bedeninde taşıdığı bilgi ona zekası aracılığıyla yeniden aktarılır ve böylece o da (geçmiş yaşamında kazandığına kıyasla) (yoga adına) daha fazla bilgi için çaba göstermeye şevkle devam eder Arjuna, ey Kuru ailesinin iftiharı! (6.43)

(Dolayısıyla) Geçmiş çalışmaları, uygulamaları nedeniyle kaçınılmaz olarak o yine (yoga’ya) yönelecektir. Salt yoga’nın bilgisini elde etmek isteyen biri olarak Veda’ların (ritüel, ibadet vs. gibi karma-kanda olarak bilinen dünyevi arzularla ilgili manevi pratikler) bile ötesine geçecektir. (6.44) 

Öte yandan, bir yogi iradesi ile büyük bir çaba gösterirse (eğer) geçmiş yaşamlarından taşıyarak getirdiği tüm kirleri, saflığı bozan katışıklarını arındırır ve temizler. İşte o zaman, o nihai sona erişir. (6.45)

"Kendini tüm deneyimlerin ortasındaki merkez, temel olarak bilen, acıyı da hazzı da aynı gözle görebilen kişi ey Arjuna, işte o yogi en yüce mertebelere erişmiş olandır. (6.32)

Arjuna şöyle dedi:

(Kṛṣṇa)! Eş bakış olarak bahsettiğin bu yoga’yı ben sarsıntılı, dalgalı zihnim dolayısıyla göremiyorum, bu sabitlik, sarsılmazlık halinde kalamıyorum ve onu anlayamıyorum. (6.33)

Hatta Kṛṣṇa, zihnin “sarsıntısı, dalgası” öylesine yoğun ki, sanki köklü, güçlü bir despot, bir zalim gibi. (Zihni kontrol etmek) Sanki rüzgarı kontrol etmek gibi, öylesine imkansız öylesine zor. (6.34)

Krişna şöyle dedi: 

Hiç şüphesiz Arjuna,  zihni yönetmek, onun hakimi olmak çok zor ve neredeyse imkansız. Ancak Kaunteya (Arjuna) uygulama (abhyāsa) ve tutunmama, bağlanmama (vairāgya) ile bu başarılabilir. (6.35)

Zihni üzerinde hakimiyet sahibi olmayan kişi için Yoga’ya erişmek zordur. İşte benim fikrim, görüşüm budur. Ancak kim ki doğru araçlar, yöntemlerle (abhyāsa & vairāgya) gerekli çabayı gösterir, işte bil ki o kişi zihin üzerinde hakimiyet kazanabilir. (36)

Meditasyon ne çok yiyenler ne de hiç yemeyenler içindir ey Arjuna, ne çok uyuyanlar ne de her zaman uyanık kalanlar içindir. 6.16

Yemesinde ve diğer tüm eylemlerinde orta yolu takip edebilen, tüm eylemlerini uyuma ve uyanık kalma saatlerini farkındalıkla yaşayanlar için meditasyon kederin, üzüntünün yok edicisidir. 6.17 

Bir alev rüzgardan korunduğu zaman titremez. İşte bu örnek benlik üzerinden odaklı kalan / meditasyon yapan bir kişinin dengeli, dingin zihnini anlatmak için verilmiştir. 6.19

Kederle acıyla özdeşli kurmamanın, bu özdeşliği kırabilmenin yoga demek oldugunu dilerim bilir kişi... İşte bu yoga yolunda zihinde asla hayal kırıklığı olmadan, cesaretsizliğe düşmeden hedefi açık ve belirgin bir şekilde gözünün önünde tutarak yürünmeli. 6.22-23

Bedeni ve zihni rahat-gevşek, arzu ve mülkiyetten azade, sessiz bir yere tek başına çekilerek meditasyon uygulayabilen kişi sürekli olarak zihnini (meditasyon nesnesi ile) tek, bir tutabilendir. (6.10)

Yumuşak bir kumaştan, deriden ve kuşa otlarından (ters sıralama ile) kendine bir oturak (asana) hazırlayarak, temiz bir yerde ne çok yüksek ne çok alçak, sabit bir şekilde otursun…Zihnini tek noktaya odaklı bir hale getirsin (meditasyon nesnesi içerisine zihin emilsin, çekilsin). Duyuları ve zihni üzerinde kontrol sahibi olmuş kişi zihnin arınması, saflaşması için meditasyon uygulasın. (6.11-12)

Kendini hiç hareketsiz, sabit bir şekilde tutan, bedeni, başı ve boynunu tek bir çizgide koruyan, (sanki) burun ucuna bakarmışçasına gözlerini konumlandıran ve başka bir yöne bakmayan…zihni sakinleşmiş, korkudan azade, bir brahmaçari  hayatına kendini adamış bir meditasyon uygulayıcısı Ben’i düşünerek otursun, tek amacı olarak Ben’i bilsin ve zihni tüm her şeyden geri çeksin. (6.13-14)

Zihni daima bu şekilde bağlayarak (odaklayarak, yoğunlaştırarak) zihnini kontrol altına alan kişi huzuru, barışı bulur. O’nun zihni sadece bana merkezlenmiştir (Zihni Ben’im formum içine çekilmiş, emilmiştir) ki işte bu nihai özgürleşmedir. (6.15)

Dilerim kişi kendini kendiyle yüceltsin, yükseltsin. Kendini yargılamasın, böylece aşağı çekmesin. Çünkü kişinin kendisi kendisinin en iyi dostu ve aynı zamanda da en büyük düşmanıdır. (6.5)

O’nun (Gerçek Benlik) adına kendi ile kendi üzerinde hakimiyet kuran kişi için kendisi kendisine en iyi dost, arkadaştır. Öte yandan, kendi üzerinde hakimiyet kurmamış kişi için kendisi kendisinin düşmanı olarak kalacaktır. (6.6)

Kendi üzerinde hakimiyet sahibi olan, sıcak-soğuk, acı-haz, övgü-yergi ikiliğine zihni eş yaklaşabilenin zihni mutlak bir denge (dinginlik, sükûnet) halindedir. (6.7)

Kendini-bilmenin bilgisinde zihni köklenmiş ve sarsılmaz, duyu organları ve eylem organları üzerinde hakimiyet kurmuş, bir parça toprak, bir taş ya da bir parça altına eş bakışla, aynı gözle bakabileni sen kendi içinde sarsılmaz bir dengede olan yogi diye bil. (6.8)

"Öfke (krodha) ve arzunun (kama) burada bu dünyada doğurduğu şeyleri bedeni terk etmeden kontrol altına alabilen kişi karma yogi'dir. İşte öyle bir kişi gerçekten de mutluluğu bulmuştur." (5.23) 

"Kendi ile varoluşunda tatminkar ve tam, kendi ile varoluşunda salt mutlulupu bulan, zihni kendi varoluşuna uyanık, açık olan işte böylesi bir kişi gerçekten Bilge kişidir. Kendisi Brahman'dır ve yine sadece Brahman'dan başka bir şey olmayan özgürlüğe ermiştir." (5.24) 

"Kirleri ve saf olmayan katışıklarını yok etmiş, şüpheelri tamamen ortadan kalkmış, kendisi üzerinde tam hakimiyet kurmuş ve herkesin iyiliğinde mutluluk bulan bilge kişiler, işte onlar özgürlüğe erişir." (5.25)

"Kim her zaman Kendi’nde, Gerçek Benlik’tedir, görürken, işitirken, dokunurken, koklarken, yemek yerken, yürürken, uyurken, nefes alırken, konuşurken, tutarken, bırakırken, gözlerini açıp kaparken, duyu organlarının sadece ilgili nesnelerle temasta olduğunu (çok iyi) bilir ve “Ben hiçbir şey yapmayanım” diye düşünür işte o gerçeği görür." (5.8-9)

"Eylemler icra ederken, (eyleme olan) tutunmasını, bağını bırakan, (eylemlerini) Brahman’a sunan kişi hiçbir olumsuz eylem ile (pāpa) lekelenmez, suyun üzerinde duran (ama bir damla suyla bile ıslanmayan) nilüfer çiçeği gibidir." (5.10)

"Bağımlılığı, tutunmayı bırakarak, karma-yogi’ler (tamamen hoşlandım-hoşlanmadım ikiliğinde azade bir şekilde) bedeni, zihni, zekası ve duyu organları ile sadece zihnin saflaşması adına eylemde bulunur." (5.11)

"Kendini karma-yoga ile donatan, eylemin sonuçlarına tutunmayı bırakan, karma-yoga dolu bir yaşama kendini adamaktan gelen bir denge, dinginlik kazanır. (Öte yandan) karma-yoga dolu bir yaşama kendini adamayan, arzuları ile yönetilen kişi eyleminin sonuçlarına bağımlı olduğu için esirdir." (5.12)

"Fiziksel bedende ikamet eden, kendi üzerinde hakimiyet kazanıp, tüm eylemlerini (zihinsel olarak) terk ettiğinde dokuz kapılı şehirde (fiziksel bedende) mutluluk, huzur içerisinde olur, ne eylemde bulunur ne de (kimsenin) eylemde bulunmasına vesile olur." (5.13)