De Bedoeling

De kandidatenlijst van de Progressieve Partij is vastgesteld. Joop wil graag zijn werk als wethouder doorzetten. Het is nog lang niet klaar. Maar is niet meer beschikbaar als raadslid. Kan dat? Joop: "Ik ben er vanaf het begin duidelijk over. Wil je mij als wethouder, stem dan op PP. De nieuwe kandidaten vormen een uitstekende fractie."

Heb je werk, ben je alleenstaand  en heb je minder dan 1135 euro per maand te besteden? Dan behoor je misschien tot groep “werkende armen”.  Daarover gaat een dik rapport, uitgegeven door de Sociaal Economische Raad. Wat zijn oplossingen volgens de SER? Hoger minimumloon, meer uren werk, minder 0-urencontracten en betere arbeidsverdeling en -organisatie. Plus natuurlijk signaleringsfunctie van werkgevers: loonbeslag en ziekteverzuim. Daarnaast: betere toegang tot hulp en ondersteuning door gemeenten. Dat alles om bestaanszekerheid van deze groep te vergroten. Belangrijk punt!

Is de toekomst van de gezondheidszorg houdbaar? Nu werken 1 op 7 mensen in de zorg. Bij gelijkblijvende zorgvraag is dat over 20 jaar 1 op 4 en in 2060 zelfs 1 op 3. Iedereen kan op z'n klompen aanvoelen dat dat niet houdbaar is. We moeten dus het gesprek aan over "goede zorg". Wat moet en wat kan? Op landelijk niveau, maar ook gewoon in onze gemeente, onze dorpen, onze buurten. Mantelzorg, zorg en technologie en preventie zijn belangrijk voor een houdbare zorg.

Welke rol kunnen ervaringsdeskundigen spelen in de hulp en ondersteuning van kwetsbare inwoners van de gemeente Aalten. In deze podcast twee –niet zo voor de hand liggende voorbeelden: het project Buurtbemiddeling en het initiatief Oriolus, een ontmoetingsplek voor iedereen die met kanker in aanraking komt. Succesfactor is motivatie van de vrijwilliger en goede begeleiding door professionals. En maken de regels soms onderlinge hulp niet moeilijk? Zoals twee zussen die bij elkaar wilden wonen om elkaar te steunen en die  geconfronteerd werden met een korting op hun AOW. Ook een terugblik op de raadsbehandeling van de nota sociaal domein. Belangrijke elementen: bestaanszekerheid, kansengelijkheid en gezond leven.

Deze keer gaat het over energiearmoede. Wat is dat? Wie heeft er last van? En wat kunnen we er aan doen? Is het een verantwoordelijkheid van het rijk? Of moeten we als gemeente ook aan de bak? Conclusie: energiearmoede is geen duurzaamheids- of klimaatprobleem: maar een inkomensprobleem veroorzaakt door de ongelijkheid in inkomens

Over welke thema’s gaat het bij de kabinetsformatie en bij de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar? Volgens de VNG (Vereniging van Nederlandse Gemeenten) gaat het in het sociaal domein om zeker drie dingen: bestaanszekerheid herstellen, kansengelijkheid vergroten en een gezond leven mogelijk maken. In deze podcast aandacht voor deze drie topics vanuit perspectief van inwoners van de gemeente Aalten.

In deze aflevering aandacht voor en de tekst van "Ode aan de Achterhoek" van Matthijs Stronks en Rocco Ostermann. Gecomponeerd en uitgevoerd ter gelegenheid van de nieuwe bibliotheek in Aalten. De bieb vervult een belangrijke functie  in de bestrijding van laaggeletterdheid. In Nederland zijn 2,5 miljoen mensen die moeite hebben met lezen, schrijven en rekenen. Dat leidt tot achterstanden en kansenongelijkheid. Daarom moet er steeds meer aandacht komen voor programma's met o.a. leesbevordering, klik en tik (digitale vaardigheden) en cursussen tegen laaggeletterdheid. Dat heeft een bewezen effect.

Als bedrijven een overheidsopdracht uitvoeren moeten ze als tegenprestatie  een bijdrage leveren aan een maatschappelijk doel. In de aanbesteding is vaak als eis opgenomen dat dit 5% van de omzetwaarde moet zijn. Daarmee komen mensen die langs de kant staan aan het werk of krijgen een leer-werk-overeenkomst. Dat heet social return on investment. Alle Achterhoekse gemeenten gebruiken zo hun inkoopkracht om mensen kansen te bieden op de arbeidsmarkt.

De druk op mantelzorgers neemt toe. Het aantal beschikbare mantelzorgers neemt in de toekomst af. Het beroep op zorg en mantelzorg neemt juist toe. Hoe houden we het droog? En welke ondersteuning hebben mantelzorgers eigenlijk nodig? Kunnen en willen ze dat zelf aangeven? Hebben werkgevers een rol? Hoe verdelen we de lasten eerlijk? Wat moet de gemeente doen en wat de mensen zelf?

Van links tot rechts is “de politiek” het erover eens: de uitvoering van beleid moet meer afgestemd worden op de menselijke maat. Iets als een kinderopvang-toeslagen-affaire mag nooit meer voorkomen. Maar wie is daarvoor verantwoordelijk? En hoe moet dat geregeld gaan worden. Het huidige kabinet schuift de op zich goede voornemens door naar het volgende. Zullen de noodzakelijke verbeteringen dan toch weer tussen wal en schip vallen. Zou een “lokale uitvoeringstoets” helpen? Kortom hoe zetten we ook op gemeentelijk niveau “de bedoeling” weer centraal en niet de regeltjes?