De Gebakken Peren

Hoe geef je leiding aan creatives zodat zij goed werk kunnen doen?

Hoe ga je als creative om met je onzekerheid als iedereen een mening heeft over je werk?

En hoe zijn moeilijke keuzes soms toch heel simpel?

In deze aflevering is John van de Vorstenbosch te gast. John was creatief directeur en mede-eigenaar van FX Agency, een creatief bureau dat werkt voor de grootste bedrijven en corporates van Nederland. 1,5 Jaar geleden, precies toen de wereld op slot ging, verkocht hij zijn aandeel in de zaak en hij werkt sindsdien zelfstandig.

In dit gesprek hebben we het over een probleem niet niet kunnen oppakken, over leiding geven aan creatieven, en over de onzekerheid van de creatieveling.

John is een bom van energie en kan uitdagingen niet laten liggen. Ik ken hem via oud-gast en Snijboon Ruud de Voijs die hem beschreef als zijn creatieve papa. In dit gesprek wordt duidelijk hoe bescheiden John is en hoe hij geniet van het succes en de groei van anderen. Zo mooi om te zien!

Veel plezier met luisteren! Hier is John!

Show Notes

John van de Vorstenbosch (Linkedin & website)

Bijbehorende blog: Creative 'Unsurity'

Ik organiseer na lange tijd weer een event! Een Strategy Reboot. Van 18 tot 20 augustus. Een soort Summer School. 3 dagen. 10 ondernemers. Werken aan een strategie van je bedrijf die past bij jouw ambities en je persoon.

Dus heb je behoefte om te leren en daar echt de volle focus voor te hebben? Wil je met helderheid en focus kunnen vlammen na deze zomer? Schrijf je dan in! De link naar alle info vind je in de show notes. Ik hoop je daar te zien!

Doe je dat voor 5 juli dan geef ik je nog een follow-up 1op1 coaching erbij!

Strategy Reboot 18-20 augustus

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Je intentie is veel belangrijker dan de actie die volgt.

Ik groeide op met de mindset dat je dingen zelf kon maken. Een vloer zelf leggen kost de helft. Dus ook als ik die zelf leg, dan kan ik het nog een keer doen en dan heb ik het én geleerd én een hoop brandhout. Win-win!

Als je wilt dat ik iets doe, moet je me vertellen dat ik het niet kan.

Ik wil het hebben en als ik het heb dan geef ik het weg. Ik wil zien of ik over die lat heen kan.

"Als deze jongen bedenkt dat hij iets gaat doen, dan kun je alleen nog maar besluiten of je in de weg gaat staan of niet."

Ik kan een probleem dat opgelost moet worden niet links laten liggen. Ik ben ook heel blij dat de mensen in m'n omgeving daar ook iets mee kunnen.

Om iemand te zien groeien en iets te zien overwinnen is het meest verslavende gevoel dat ik ken.

Goed werk is een creatieve oplossing vinden dat het eigenlijke probleem van de klant oplost.

In een bedrijf is een creatief totdat hij/zij gaat leidinggeven altijd afgeschermd van precies die werkzaamheden die hij/zij vanaf dan moet gaan doen.

Als het dan mis dreigt te gaan dan is de reflex (van de voormalig creatief) om het weer zelf te gaan doen.

Als manager van creatieven wordt het je werk om te beoordelen of andermans ideeën goed in elkaar zitten en hoe hun creativiteit kan verbeteren. Het gaat er niet meer om hoe jij het zou doen.

Ik zie mensen als persoon en ga er vanuit dat ze iets vets willen maken. Hoe ze dat doen maakt me niet uit, ik ga ze niet in de weg staan.

Creatieven zijn vaak nog een tikkie onzekerder dan gewone mensen. Iedereen heeft een mening over iets wat jij gemaakt hebt. Bijna alles is niet goed genoeg en soms is het vet. Je moet leren je onzekerheid voor je te laten werken.

Feedback is een leermoment, niet een goed/afkeur moment. Niemand zegt tegen je of je het goed doet of niet. Dus moet je zelf zeggen dat je het goed hebt gedaan.

Ik twijfelde ook wel of ik creatief directeur kon zijn. Maar ik besloot dat als ik hier zit, dan moet ik het ook doen.

In het Engels heb je voor onzekerheid 2 woorden: unsure en insecure. We moeten ons veilig voelen in het niet weten. Pas door te erkennen dat we het niet weten kunnen we het echt gaan oplossen.

Er zijn signalen genoeg buiten je werk om te zien of je nog op je plek zit. Ik vlakte emotioneel af, ik had nog geen hele concrete dingen op de zaak, maar werd minder leuk als persoon thuis.

Ik raakte m'n speelsheid kwijt. En als ik dan moet kiezen, doe mij dan maar die speelsheid en avontuur.

Ik had het besluit genomen. En ook al was de timing om aandelen te verkopen slecht, achteraf dacht ik wel "Nou en." Wachten op het goede moment was geen optie.

Na het besluit viel de verantwoordelijkheid weg en met die afstand was alles helderder. Ik zou zo graag willen dat je dat vooraf kan faken.

Veel bureaus blijven steken op 25 man omdat ze zich niet serieus nemen als bedrijf en bijvoorbeeld het leidinggeven aan creatieven niet optimaal doen.

Om te groeien, moet de stijl van het bedrijf (van bijvoorbeeld ontwerpen) een stijl op zichzelf zijn en niet de stijl van de oprichter; anderen moeten die stijl ook kunnen doen. Zo kan de oprichter zichzelf uit de projecten werken en dan kan het schalen.

Om door te groeien over de 25 medewerkers moeten de medewerkers kritisch mogen gaan zijn op de (in)richting van het bedrijf. Zij moeten uiteindelijk de overhand krijgen.

Veel dingen die je in het begin van het bedrijf doet leggen de basis voor hoe het bedrijf zich gaat vormen.

Ondernemers denken vaak onterecht dat alle medewerkers alles willen wat zij ook willen.

Stuur mensen waar je nieuwsgierig naar bent gewoon een berichtje om af te spreken. Vinden ze altijd leuk!

Zodra je je held ontmoet kom je erachter dat het gewoon mensen zijn.

Links

Bureaus: Youngworks - Han Snel - Gardeners - FX Design - Lightyear

Gesprek met Ruud de Voijs.

John of Frankwatching - Heb je creatief leidinggevenden in je team? Doe dit dan alsjeblieft niet

Boek: Edith Eger - Choice

Boek: Viktor Frankl - Man's Search for Meaning

Hoe vormt je verleden je roeping? Waar kun je het meeste van waarde zijn?

Oscar is geland op de zuidas. Een plek waar de pijn en eenzaamheid die hij zo goed kent volop aanwezig is.

De gevoeligheden die hij voor het gebrek aan verbinding heeft verbinding komen hem hier bijzonder van pas.

Oscar Westra van Holthe is systemisch coach, trainer en vertrouwenspersoon op de Zuidas. Op een missie om daar de menselijke ervaring net zo belangrijk te maken als het financiële resultaat.

In dit gesprek hebben we het over je roeping, over hoe familiepatronen je vormen, en over het stoppen met een bedrijf wat je ontgroeid bent, ook wanneer het succesvol is.

Oscar is een speelse wijze en een rebel. Hij heeft én het vermogen heel analytisch een systeem te doorgronden en daar een verhaal van te maken, én de gevoeligheid voor de mens en emotie.

Heel knap en een bron van veel lessen. Veel plezier met luisteren! Hier is ie.

Giveaway: Vond je dit nou een leuk gesprek en denk je "dit deel ik graag online". Tag dan De Gebakken Peren even. Als bedankje verloot ik een boek onder degenen die het delen. Je mag er dan eentje kiezen uit m'n online boekenkast.

Show Notes

Oscar Westra van Holthe

Team Coach Zuidas

Bijbehorende blog: The Adult in You

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Kinderen brengen vaak iets in balans. Ik heb ambitie bij te dragen omdat er voor me iets is genomen. Ik wil weer bouwen, nadat m'n ouders afbouwden.

Een financieel succesvolle ondernemer neemt veel van de maatschappij. Dat moet of gaat ergens in balans komen.

Het nadeel van opstellingenwerk kan zijn dat je de schuld makkelijk buiten jezelf kunt leggen. Maar je hebt uiteindelijk je eigen ouder te worden.

Vroeger schreef ik alles mee, maakte ik modelletjes, was ik heel analytisch in m'n hoofd.

Ik ben opgevoed met het credo "Eerst zien, dan geloven". Bij Knowmads was het andersom: "Eerst geloven in iemand, dan zien".

Ik kon heel ver kijken, waar we naar toe moeten. En Manuel (business partner bij Modelminds) was heel erg van het doen. Ik heb veel van die aanpak geleerd. Vanuit ervaring praten is zoveel krachtiger.

We waren best verschillend, maar ook goed in het delen met elkaar wat we belangrijk vonden en het waarderen van elkaar.

In elke relatie kun je in de valkuil stappen om elkaar te willen veranderen. De ander te willen vormen naar een versie die jou minder uitdaagt.

Het visueel maken kan een enorme spiegel zijn. Het legt bloot wat er speelt. We merkten dat we steeds meer die diepere begeleiding wilden geven aan klanten.

Oorspronkelijk was één van de redenen dat ik tekende omdat ik gezien wilde worden. Maar extra pijnlijk was het dan om erna gezien te worden voor wat ik kon en niet voor de pijn en onbegrip waar het werk vandaan kwam. Het zorgde daardoor juist voor meer afstand.

Als je eerst geld bij elkaar moet sprokkelen om te kunnen ondernemen, dan ben je eigenlijk geen ondernemer.

Ondernemen was een middel om mooie dingen te kunnen doen. Maar het was ook iets cools waar we status uit haalden.

We merkten dat we ons klem gingen voelen in het monster dat we gecreëerd hadden. We hadden een bewezen en succesvol concept, maar waren er allebei op uitgekeken. Dus hoewel alles exact toen klaar lag om op te gaan schalen, trokken we de stekker eruit.

Ik heb nooit problemen gehad om geld te vragen. En tegelijkertijd doe ik ook veel werk dat niet betaald is.

Op de Zuidas zoek ik het oude bekende weer op. Het eenzame wat ik als kind ervaarde zit ook hier. Ik heb daar gevoel voor. En het is nog onontgonnen terrein. Het is een emotioneel verwaarloosd speelterrein. De tegenstelling kan niet groter.

Ik werk met mensen die weten dat het niet kan dat er geen andere weg is.

In de race om resultaat te behalen, vergeten we onszelf, waar we vandaan komen en onze gevoeligheden.

Veel mensen zitten op de Zuidas, onbewust als een herhaling van zetten, weer in een plek waar ze niet gezien worden.

We zijn ons er soms niet bewust van dat we de rollen die we innemen niet zijn. Waardering voor het resultaat dat je in zo'n rol boekt is dan ook een voorwaardelijke waardering.

Mijn ambities is dat de menselijke ervaring net zo belangrijk is als de financiële resultaten.

Ik werk aan de sociale kant van duurzaamheid, aan de menselijke kant die nodig is om duurzaam te kunnen werken en leven.

In de pijn en het verlangen wat zit in alles wat je meemaakt zit ook je roeping.

Links

connecttotheworld.com is for sale btw.

Radical Honesty

Deep Democracy

Nonviolent Communication

Op Zoek naar de Ziel van de Zuidas

Tegenlicht Alleen verbonden, met daarin ook Oscar.

Tegenlicht Hoe de Zuidas zelf worstelt met het verspillen van talent, een korteren specifiek over Oscar en zijn werk.

Ralph Waldo Emerson

Something different this time. No guest. Just me in your ears. With something really cool: A guided journal exercise to get your vision sharply in focus. 13 questions to trigger your thoughts and slowly take a journey into your brain.

There's little intro. The audio gets straight into it. So first read the exercise description here so you understand the exercise and are ready to start.

In short, it's a journal exercise. Because your vision isn't stored in your rational wordy part of the brain (the neocortex), we can't reason our way to it and more thinking doesn't make it clearer. It resides in the older limbic brain, the emotional brain. Journaling helps us to give words to what is contained in your subconscious.

A quick word about freewriting because it's important. Freewriting isn't answering a question as you've learned to do in school. It's freely writing your thoughts to paper. There is no right answer to get to. Simply keep writing until time runs out! Yes this is counterintuitive but trust me.

On the exercise page, you can also find 3 different versions of the audio. 1 with calm music instead of the piano music, and 1 with no music at all.

Plus, there you can download the whole question set, and the vision canvas to use after the audio ends to capture the vision you journaled out of you.

I hope you enjoy. This was a blast to make!

Email me ([email protected]) your vision or a picture of your canvas. I really enjoy hearing from you.

Shots of Strategy in your inbox

My bookshelf

Credits

Special thanks to Thijs Hoogenstrijd and the ImpactHub Amsterdam for co-creating. Years ago, I brought in this exercise in the Business Model Challenge (BMC), and this year we decided to create an audio version of it that's also included in the online version of the BMC.

And of course as always Ruben May and The Podcast Garden for producing.

Hoe ontwikkel je een vak en ontdek je welke rol je te spelen hebt in grote complexe vraagstukken zoals duurzaamheid?

Hoe bouw je het vertrouwen op en het geloof in je kracht om ook met stevigheid te gaan staan?

Daar, en over de kracht van poëzie en spoken word, praat ik over met Maaike Boumans

Maaike faciliteert betekenisvolle gesprekken op het gebied van duurzaamheid, authentiek leiderschap en inclusie.

Denk aan het faciliteren van een proces waar scholen een visie en strategie op duurzaamheid ontwikkelen, wat resulteerde in een Routekaart Circulair en Duurzaam Onderwijs.

En zo is ze ook de Lead host en trainer bij Young Feminist Roffa, een jonge, intersectionele feministische beweging in Rotterdam.

Ze geeft daarnaast training in de Art of Hosting en staat als spoken word dichter regelmatig op het podium.

Maaike is een prachtvrouw. Fierce noem ik haar. Geliefd door iedereen die met haar werkt. Ze was altijd al zuiver, slim en scherp. En ik zie met veel plezier hoe ze intussen haar werk ook uitdraagt met de kracht en volume die het verdient.

Dit was een mooi gesprek waar je meegenomen wordt in haar ontwikkeling en volwassen worden als vakvrouw. Veel plezier met luisteren!

Show Notes

Maaike Boumans (Linkedin & website)

Bijbehorende blog: Two funky ways to develop confidence

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Als antropoloog kun je enerzijds naar je eigen blik kijken en daarmee ook open staan naar andere manieren van naar dingen kijken.

Na zo'n transformatief jaar in de MSLS-bubbel, heeft het me ook wel weer 2 jaar gekost om weer te landen.

Ik had niet een scherp beeld van hoe mijn werk er uit zou gaan zien. Maar dat er mensen om me heen waren die facilitatie kennelijk als werk konden doen sterkte me in het vertrouwen dat het kon.

Ik vraag me met regelmaat af of ik me niet een aantal jaar op 1 thema moet richten. Maar ik doe dat telkens toch niet. Ik specialiseer meer op de rol. En door dit nu zo'n 8 jaar te doen, begrijp ik steeds beter wat nu precies de waarde is die ik breng.

Ik ben onderdeel van verschillende bodies of work waar al heel veel ervaring in aanwezig is en door me in elk van die te verdiepen combineer ik die op nieuwe manieren. Bijvoorbeeld dat ik m'n manier van werken uit systeemdenken, Art of Hosting en Authentiek Leiderschap breng in m'n werk in spirituele ecologie.

Een van mijn intenties in mijn werk is altijd werken aan relaties en gemeenschap.

Een van m'n overtuigingen was dat ik niet veel geld wilde verdienen omdat ik dan mee zou doen aan de huidige economie die zoveel stuk maakt. Maar ik wilde ook kunnen leven en niet off the grid hoeven. Intussen zie ik dat geld het probleem niet perse is, maar dat het ambiëren van eeuwige groei de systeemfout is.

Meditatie, ochtendwandelingen en yoga helpen me bewust te maken van wat er speelt in mezelf. Daarmee kan ik beter invoelen met hoe het gaat met de mensen om me heen en de wereld.

Voordat ik start met een groep, probeer ik in te checken met waar we in zitten, en de intentie te zetten dat het een mooi proces mag zijn en een positieve impact mag hebben.

Ik ben het belang van m'n werk en mijn impact serieuzer gaan nemen en ben daarmee ook steviger en met meer zelfvertrouwen gaan staan naar opdrachtgevers.

Spoken Word heeft mij ook geleerd bepaalde emoties zoals boosheid meer te kunnen uiten. Daarmee durfde ik meer te gaan staan voor wat ik vind.

Daarnaast is er zoveel urgentie voor het werk dat het stil zijn geen optie is.

Jaarlijks wat dagen in de natuur zonder telefoon en klok te zijn helpt mij te ontspannen en de drukte van de wereld te balanceren. Dat helpt mij om weer te verbinden met wat er werkelijk toe doet, zodat ik vanuit die verbinding mijn werk kan doen.

De vrijheid te kunnen kiezen wat ik doe helpt mij ook veel werk aan te kunnen.

Ik denk dat poëzie écht mensen op een andere manier kan raken. Dat het mensen in hun hart kan raken, waardoor ze beslissingen kunnen nemen die meer in lijn zijn met het grotere geheel. Ik zou dat nog centraler in mijn hosting-werk willen verwerken.

Links

Master for Strategic Leadership towards Sustainability (MSLS) in Karlskrona, Zweden.

Art of Hosting

Boek: Otto Scharmer - Theory U

Docu: The Learning Lab - The Pioneers Lab Movie

De Universiteit

Authentic Leadership In Action (ALIA)

Edu on Tour (onderwijsproject in Brazilië)

Hiphopmuziek: Talib Kweli, Mos Def, The Roots, Jurassic5, Chali 2na, Jill Scott, Erykah Badu

Poetry Circle

Rauw (theaterproductie)

Boek: En ze leefden nog (dichtbundel)

Video: Klimaatalarm 2021 - Wij zijn niet meer te stoppen

Boek: David Whyte - Crossing the Unknown Sea: Work as a Pilgrimage of Identity

Boek: Kate Tempest - Let Them Eat Chaos

Boek: Julia Cameron - The Artist's Way

(waarmee ik in de war was: Steven Pressfield - The Artist's Journey)

Boek: ALIA - Little Book of Practice (free pdf)

Boek: Joanna Macy & Johnstone - Active Hope

Boek: Llewellyn Vaughan-Lee - Spiritual Ecology

Boek: Chögyam Trungpa - Shambhala: The Sacred Path of the Warrior

De extra boeken in de tas:

Boek: Bell Hooks - Teaching Community

Boek: Pema Chödrön - The Places that Scare You

Boek: Leela F. Saad - Me and White Supremacy

People

Marien Baerveldt

Thieu Besselink

Episode Freek van der Pluijm (de andere MSLS alumnus) en Charlotte van Leeuwen (andere Learning Lab alumna)

Joost den Boon

Max St John

Priscilla Vaudelle

Wat als je je bedrijf met net zo veel aandacht voor jouw behoeftes en voorkeuren zou ontwerpen als dat je je producten ontwerpt voor je klant?

Design Thinking start met een empathiefase voor de klant en ontwerpt vervolgens in prototypen en iteratief een steeds beter product voor een klant.

In deze aflevering van De Gebakken Peren zijn Frouke Richter en Ruud de Voijs te gast. Zij runnen - samen met Mira de Graaf - Snijboon.

Snijboon leeft dit. Ze helpen niet alleen klanten met design sprints en research. Maar ze hebben de filosofie ook geïnternaliseerd.

Ze zijn mega congruent in hun zijn, hun werk en de organisatie die ze daartoe vormen.

Ze luisteren naar elkaars kwaliteiten, wensen en staat van zijn. En creëren daarvoor de ruimte in hun rolverdeling, partnership en contact met de klant.

Wat een feest! Veel plezier met luisteren!

Show Notes

Frouke Richter

Ruud de Voijs

Snijboon

Bijbehorende blog: Company-Founder-Fit

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Ruud: Ik werd thuis enorm gesteund in het najagen van m'n dromen.

Frouke: Ik werd van jongs af aan al serieus genomen. Ik mocht altijd als gelijke praten en ging dus voor dingen staan.

F: In het begin van Snijboon organiseerden we creatieve sessies obv frisse energie en brainstormtrucjes. We merkten alleen dat er vervolgens niks met die ideeën gebeurde.

Later zijn we wat serieuzer en ervarener geworden, zijn we Design thinking gaan inzetten, en incorporeerden we ook empathy en prototyping fases in de opdrachten.

F: We groeiden organisch en traag. Enthousiaste deelnemers uit sessies koppelden ons steeds weer aan nieuwe klanten.

F: Ik heb een keer - uit verbazing dat ik aangifte doen na een economische studie en na het 4 jaar te doen nog steeds ingewikkeld vond - een verongelijkt bericht naar de secretaris generaal van de belastingdienst gestuurd. En we werden uitgenodigd er dan iets aan te komen doen.

F: Een baan voelde helemaal niet veiliger, maar juist als een eng idee om onder iemand te gaan werken die mij dan zou vertellen wat ik moest doen, zonder dat ik er zelf over na kon denken of ik dat wel of geen goed idee vond.

F: Voordat Ruud partner werd was hij eerst een aantal maanden in dienst - met intentie om partner te worden. Zo konden elkaar eerst in het echt leren kennen.

R: Ik heb vanaf het begin gevoeld dat Snijboon ook mijn bedrijf was. Dat is eigenlijk wel bijzonder.

F: Design Thinking brengen we naar klanten, maar dat kan niet zonder er zelf ook in te geloven. Open zijn, objectief kunnen luisteren doen we in het werk, maar ook in het leven ernaast. Dus ook intern naar elkaar.

R: We bespreken elke maandag wat we nodig hebben om goed te kunnen werken. Als dat in het bos lopen is, ga dat dan vooral doen.

F&R: Zijprojecten komen steeds meer binnen Snijboon te liggen, maar m'n intentie is wel om altijd ruimte ernaast te hebben om te spelen en geïnspireerd te raken.

F: We creëren onze context zo dat we echt vrij kunnen hebben. We proberen echt realistisch te plannen, verwachten niet direct antwoord op email en Slack staat uit buiten werktijd.

F: Die rust kan. Ook wanneer we genoegen nemen met voldoende en niet telkens meer meer meer hoeven.

R: We zouden ook meerdere projecten tegelijkertijd kunnen doen, maar we kiezen ervoor om er 1 al onze aandacht te kunnen geven.

R: Ik kan (in ons team) mezelf zijn als chaoot. Dat raad ik iedereen aan.

F&R: Hoe doe je online trainingen: Fysiek actief zijn door bijv op te staan en iets te pakken, veel korte pauzes, voorbereidde Miro-borden en break-out rooms.

F: In een sales-gesprek luister ik altijd heel lang, stel vragen om diegene écht te begrijpen. Aan het eind kan ik dan soms heel hard los gaan met waar diegene mee zit en wat diegene zou helpen. Dat is soms wel even schrikken maar het is raak en veelal resoneert het.

F: Ik wilde gewoon een paar weken/maanden even niks met Snijboon doen. Opeens bedacht ik me dat dat ook gewoon kon.

F: Ook toen ik vrij was maakte ik lijstjes met wat ik die dag ging doen. Het duurde even om de structuur van het werkende leven los te laten.

R: En de ruimte die ontstond, maakte dat ik opeens moest en de kans kreeg om te leren organiseren.

R: Ik probeer in privé en werk altijd hetzelfde te zijn.

F: Ook met onze klanten bouwen wij een relatie op alsof ze collega's zijn.

Design Thinking

Boek: Crisiskoken bij Ruud

Headspace (meditatie-app) & Headspace Guide to Meditation (Docu op Netflix)

Kookchallenge: kook gericht met 3 ingrediënten (op @Ruudkookt)

Boek: David Kelly - Creative Confidence

2 voor de prijs van 1! In deze aflevering zijn Loes van Impelen en Kevin Hageman te gast.

Samen hebben zij Brouwerij Eleven, een Utrechtse bierbrouwer. En na de onlangs succesvolle crowdfunding binnenkort ook horecazaak.

We hebben het over:

hoe zij hals over kop samen begonnen aan het bouwen van een brouwerij;

hoe het is om samen met je partner te ondernemen;

hoe zij nu effectiever zijn nu ze niet meer 7 dagen per week werken en ook weer eens weekend hebben.

Voor mij was het 1e interview met 2 gasten tegelijkertijd. Loes en Kevin zijn echt gepassioneerd over hun werk. De liefde voor het ambacht, de beleving en samenwerken spat er vanaf.

Een mooi gesprek waarin ze ook elkaar prikkelden om ook net dat verhaal achter het verhaal te delen. Dank jullie wel, Loes en Kevin!

Vond je dit nou een leuk gesprek en denk je "dit deel ik graag online". Tag dan De Gebakken Peren even. Als bedankje verloot ik een exemplaar van hun boekentip - Eén fan per dag van Jos Burgers - onder degenen die het delen. Of als je liever een ander boek uit m'n online Boekenkast hebt dan kan dat natuurlijk ook.

Veel plezier met luisteren! Hier zijn ze.

Show Notes

Loes van Impelen

Kevin Hageman

Brouwerij Eleven

Bijbehorende blog: When Returns Diminish to negative

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Kevin: Ik heb telkens een nieuwe puzzel nodig om op te lossen. Als ik het snap dan wil ik meteen weer iets nieuws leren. Sommigen noemen dat job hoppen, ik noem dat blijven leren.

K: We bedachten dat we altijd nog konden gaan reizen. Iets opbouwen vraagt veel vitaliteit die we misschien ooit niet meer hebben.

Loes: We volgden ons gevoel om, naast snel samen te wonen, ook samen een bedrijf te beginnen. We geloofden echt in elkaar. Tuurlijk hebben we ook contractueel dingen vastgelegd omtrent wat als het misgaat.

K: Ik hou niet van falen. Ik weet daardoor ook liever sneller dan later of iets gaat werken.

L: Kevin zorgt dat het goedkomt. Als er iets misgaat laat hij alles vallen om het op te lossen.

K: Loes brengt de structuur in die ik totaal mis.

K: Bij het huurbrouwen merkte ik snel dat ik niet aan de knoppen kon draaien die ik nodig vond om écht goed bier te brouwen. We besloten daarna heel snel: "Wij gaan een eigen brouwerij bouwen".

L: Samenwerken met partners is voor ons heel belangrijk. We proberen met Eleven het verhaal achter het bier en de brouwers te vertellen.

L: Toen we begonnen met een pand zoeken, hadden er snel een. Misschien iets té snel. We hadden vanaf het begin al groter mogen dromen.

K: We hebben ons grote monsterplan flink teruggedraaid in omvang. We zijn klein begonnen en groeiden daarna heel snel.

K: Ik wil alles zelf doen. Maar elke keer als ik dan weer iets oppak, gaat dat ten koste van het bedrijf runnen.

L: Een spannend moment was wel toen we net de brouwerij draaiende hadden om ook onze vaste banen op te zeggen. We hadden nog niet zoveel schaal dus na de vaste kosten bleef er nog niet veel voor ons over.

L: Alle winst herinvesteerden we weer. We kochten eerder een nieuwe machine dan ingrediënten. Dat hebben we met de recente crowdfunding wel slimmer gedaan, door werkkapitaal echt op te nemen in de begroting.

L: We wilden eerst 30% ophalen uit ons warme netwerk. Om onze vrienden en familie te vragen mee te investeren vonden we wel moeilijk.

L: 80% van de tijd is het heel leuk om zowel privé als zakelijk partner te zijn. En 20% plakken we elkaar achter het behang.

K: Ik probeer de laatste tijd meer te luisteren en niet meer ervan uit te gaan dat mijn wil wet is.

K: We werkten ten aller tijde 7 dagen per week. Omdat ik het idee heb dat ik er alles aan gedaan moet hebben. Maar meer tijd erin is helemaal niet altijd beter. Met ontspanning konden we weer veel efficiënter werken beter nadenken.

L: We namen 1 dag weekend in de maand, maar dat was niet ontspannen, dan stortte je juist in en ontstaan er ruzies. We hebben sinds een paar weken pas echt weekenden.

L: Het lijkt misschien alsof we 24/7 samen zijn. Maar in ons werk hebben ieder ons eigen domein en zitten we helemaal niet de hele dag bij elkaar.

L: Dromen is meer mijn afdeling. Ik ben een beetje Directeur van Morgen.

Links

Crowdfundingcampagne

Boek: Jos Burgers - Eén fan per dag

Boek: Rick Pastoor - Grip

Boek: Tonny Loorbach en Martijn van Tongeren - De Online Marketing Tornado

Podcast: Albert Sonnevelt & Tonny Loorbach - Psychologie van Succes

Steven van den Tol is te gast. Steven is nu frontman van Wilson, maar was in een vorig professioneel leven mede-oprichter van Onderwijshelden; dat hij succesvol gestart, gegroeid en verkocht heeft.

In dit gesprek hebben we het over die 3 fases.

Hoe hij en Patrique het startte terwijl ze nog van niks wisten.

Over dat het serieus werd en hoe dat wrijving opleverde met zijn neiging tot gelijkheid en moeite met hiërarchie.

En over de loyaliteits- en identiteitsproblemen bij de verkoop.

Steven heeft hier veel op gereflecteerd en hij is in dit gesprek heel open over wat alles voor hem betekende. Een diepe kijk naar binnen; met kracht, zekerheid en gepaste trots.

Veel plezier met luisteren! Hier is ie.

Show Notes

Steven van den Tol

Wilson

Bijbehorende blog: Pippi's Paradox

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Giveaway: Vond je dit nou een leuk gesprek en denk je "dit deel ik graag online". Tag dan De Gebakken Peren even op Linkedin of Instagram. Elke twee weken verloot ik als bedankje een exemplaar van in dit geval Steven's boekentip - 'Trying not to Try' - onder degenen die het delen. Of als je liever een ander boek uit m'n online Boekenkast hebt dan kan dat natuurlijk ook. Ik neem contact met je op.

Lessen

In m'n jeugd waren ondernemers en werkgevers niet perse "de goeie" mensen. Dat speelt nu nog. Dat ik interne verbazing heb wanneer een succesvol iemand ook nog sympathiek blijkt. En heb ik zelf dus ook intern conflict bij "succesvol zijn".

Ik heb - misschien meer dan anderen - ook altijd het belang van m'n medewerkers proberen te behartigen. Ik vind ook dat ik of een ondernemer ook eerst goed voor z'n medewerkers moet zorgen. Maar als je daarin te ver gaat gaat het ten koste van jezelf.

Ik realiseerde pas tijdens mijn studie dat je ook gewoon zélf iets kon bedenken en een bedrijf kan beginnen, ipv een bijbaantje te hebben.

Om me heen waren allemaal studenten die 2 jaar later de belofte zouden zijn, maar nu nog suffe baantjes hadden. Dat was zo'n verspilling. Daar moest iets slims mee kunnen.

Omdat Patrique (Zaman) deed alsof het helemaal niet iets moeilijks was, leek dit voor mij ook een gewone optie. Ik had op dat moment misschien wel meer vertrouwen in hem dan in mezelf. En ik had toen ook wel de overtuiging dat als anderen het kunnen dat ik het ook wel moet kunnen.

Patrique is iemand die het meteen doet als ie iets bedenkt. Dat vond ik soms ook wel eens lastig. Ik denk er graag nog even over na. Maar samen is dat dus heel sterk. We deelden ook de kwaliteit om er over te praten en dat we altijd vanuit een goed hart handelden.

Ik vond het spannend worden toen het ook echt wat geworden was. Toen was er ook echt iets te verliezen. Voor Patrique viel er toen denk ik minder te winnen en werd het minder creatief.

"Als het failliet gaat kan ik altijd nog een baan zoeken." Hoewel, ik ben na 10 jaar ondernemen niet meer zo geschikt voor de arbeidsmarkt.

Ik was altijd bang de tarieven te verhogen. Maar ik heb gemerkt dat als je een mailtje stuurt met "de tarieven zijn vanaf nu verhoogd", je eigenlijk altijd terugkrijgt "ok".

Ik vond het altijd heel prettig om me "horizontaal te verhouden" tot m'n medewerkers en "erbij te horen". Ik was ook vol van Ricardo Semler, en dat kwam me stiekem ook wel goed uit. Maar vanaf 5-6 medewerkers ben ik wel lid van het team, maar moet ik ook erkennen dat ik een andere rol heb.

Ik zei altijd "Ik ben er gewoon ingerold", waarmee ik eigenlijk ontkende dat ik daar zelf heel veel voor gedaan heb.

Toen ik vader werd, veranderde het bedrijf van een plek om lol te maken naar ook een plek waarmee ik ook m'n gezin moest onderhouden en zingeving gaf.

We huurden onze coach Maurice Kimman als manager in. Deels omdat hij ons kon helpen te professionaliseren. Maar eigenlijk ook omdat het me hielp niet alleen de beslissingen te hoeven nemen.

Oorspronkelijk hadden we - geïnspireerd door Tim Ferriss - als doel een bedrijf te hebben waar we zelf niet meer in nodig waren. Patrique was er op gegeven moment uit. En ik had nog een rol in sales. Deels deed ik dat ook omdat ik het helemaal nog niet zo leuk vond om misbaar te zijn.

Mijn redenen om de club te verkopen waren toen anders dan waarvan ik nu denk dat ik het deed.

Na de verkoop was ik eerst erg opgelucht. Ik voelde me ervoor wel succesvol, maar ik had het nog niet succesvol afgerond. Er kon altijd nog wat misgaan.

Ik was op een gegeven moment 'een succesvolle jonge ondernemer'. Misschien kon ik ook wel wat anders worden?

Ik heb het heel moeilijk gevonden om m'n mensen achter te laten in de club die ik verkocht. Ik ervaarde dat als verraad plegen. Terwijl ik eigenlijk juist voor het eerst voor mezelf ging staan.

Ik heb de verkoop perfect willen doen, maar deed het voor het eerst dus dat kon helemaal niet. Maar mijn overtuiging was "ik doe iets goed".

Nu kijk ik met trots terug. Het ging met opluchting, naar rauw, naar wow wat was het mooi en wat bijzonder dat we dat gedaan hebben.

Even niks hoeven leek me leuk. Dat heb ik een half jaar leuk gevonden. Toen werd ik die jongen die ooit een keer een wedstrijd gewonnen had. Dat zag ik wel aankomen, maar ik dacht "dat overkomt mij dus niet".

Ik heb gewoon heel erg de behoefte om het gevoel te hebben dat wat ik doe ergens aan bouwt.

Door het ondernemen leer je ook heel veel dingen die je daarna opeens gewoon kan. Van administratie, begroting tot inschatten van kosten. Dat maakt dat ik nu makkelijk planmatig ideeën kan evalueren.

Ik vulde voorheen de structuurrol (blauw) in. Maar als iemand anders dat al doet, vind ik dat chill en ga ik de creatieve ideeën rol (geel) invullen.

Mijn droombeeld is niet perse een uitkomt. Maar meer randvoorwaarden als: Ik wil een bruisende club creëren waar ik bij hoor. Dat ik er toe kan doen, én dat ik daarmee begonnen ben.

Het is enerzijds authentiek dat ik iets doe wat heel erg bij mijn natuur past. Maar het is ook een megafoon dat uitbreidt wat ik zelf ben: "Kijk mij nou". Net als veel ondernemers.

In fictie zie je pas hoe de menselijke kant echt naar voren komt. In non-fictie of een modelletje verdwijnt dat. Die begrijp je dan wel, maar doet je niks.

Links

OnderwijsHelden (voorheen StudentDocent)

Patrique Zaman

Avy (Patrique's nieuwe bedrijf in drones)

Breekjaar

Boek: Richard Branson - Screw it, let's do it.

Ricardo Semler

Podcastaflevering met Tom Elffers, waar we ook praten over Pay-as-you-feel

Boek: Tim Ferriss - The 4-four Workweek

Maurice Kimman

Derek Sivers over misbaar zijn in CD Baby op de Farnam Street Podcast.

Boek: Leo Tolstoy - War and Peace (dan wel in de Engelse vertaling)

Boek: Edward Slingerland - Trying not to Try (het charisma van niet over te komen alsof je hard probeert, maar het goed kan)

Ted-talk over Trying not to try.

Hoe groei je een freelance bedrijf tot een studio? Wat doe je als je merkt dat je steeds minder het werk doet wat je zou moeten doen?

In deze aflevering is Lotte de Jong te gast. Lotte ontwerpt met haar STUDIO &lotte ruimtes die zorgen voor interactie en ervaringen die je bij blijven.

In dit gesprek hebben we het over het droombedrijf dat zij wilde creëren en hoe ze merkte dat toen ze daar dichterbij kwam het niet resulteerde in het leven wat ze wilde leiden. We praten over hoe die realisatie tot stand kwam, hoe ze daarmee om is gegaan, en hoe ze haar bedrijf nu aan het inrichten is.

Lotte ontwerpt allereerst ruimtes om van te smullen. Toen ik door haar portfolio bladerde dacht ik continu "dat wil ik ook". Daarnaast ben ik erg onder de indruk van de zelfverzekerdheid in haar denken en over hoe ze vertelt over haar weg en haar keuzes. Ik denk dat haar pad er een is waar veel freelancers die mensen aannemen tegenaan lopen. Dus ik denk dat je hier veel aan hebt.

Giveaway: Vond je dit nou een leuk gesprek en denk je "dit deel ik graag online". Tag dan De Gebakken Peren even. Onder degenen die het delen, verloot ik als bedankje een exemplaar van een van Lotte's boekentips: 'De Keuze' of 'De Kracht van Kwetsbaarheid'. Of als je liever een ander boek uit m'n online Boekenkast hebt dan kan dat natuurlijk ook.

Veel plezier met luisteren! Hier is ze.

Show Notes

Lotte de Jong

Studio &lotte

Bijbehorende blog: The Lever Model for Freelancer Growth

Boekenkast

Shots of Strategy in je inbox

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Van jongs af aan heb ik ingeprent gekregen "als je hard werkt dan lukt het".

Ik nam ontslag en nam een sabbatical, in Nederland. Dat vond m'n omgeving wel even raar.

M'n eerste opdracht was meteen best een grote. Om vertrouwen te creëren voor de klant heb ik toen mensen om me heen georganiseerd.

De kracht van m'n studio is wel dat ik zelf blijf ontwerpen. Het uitvoeren en de realisatie van het ontwerp kan ik uitbesteden.

Projectmanagement en Ontwerp zijn twee verschillende kwaliteiten die ik beide bezit, maar qua energieën moeilijk kan combineren.

Om het uit te besteden moet ik goed uitleggen wat m'n plan is en wat de bedoeling is. Dan kan iemand best zelfstandig uitvoeren en hoef ik niet teveel te managen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik test dat door snelle terugkoppelmomenten in te plannen.

Ik wil zowel voor musea als voor standbouw en evenementen. De wereld zegt me dat ik moet kiezen. Maar ik wil én echte verhalen kunnen vertellen (waar de corporate van kunnen leren); én dat snelle en brutalere van corporates (waar musea van kunnen leren).

Ik combineer die 2 door telkens maar 1 tentoonstelling tegelijkertijd te doen. Deze projecten zijn een lange rit met veel denktijd. En de commerciële projecten gaan sneller. Dit lijkt misschien tegenstrijdig maar is ook een hele fijne mix van korte projecten en lange termijn werk.

Mijn droom was heel helder: Ik wilde een bureau hebben van ongeveer 8 man. Het lijkt me tof om een team te hebben onder 1 dak waarmee we van a tot z kunnen leveren. En 8 is nog overzichtelijk, ik wil niet té veel managen en wil iedereen nog kunnen kennen.

Toen ik 4 mensen had aangenomen, merkte ik dat ik een andere rol kreeg. Ik ontwierp te weinig en was vooral bezig met klanten, medewerkers, managen en deadlines. Ik werd een soort vliegende keep en had niet meer de vrijheid en rust om in een 'ontwerpbubbel' te gaan.

In principe had ik wel de mogelijkheid het anders in te richten. Maar ik wilde het goed doen, voor m'n medewerkers, en daardoor kwamen er heel veel randzaken bij die heel belangrijk leken. En opdrachtgevers wilde toch altijd even met mij spreken. Ik begon eigenlijk pas aan het eind van de dag aan m'n eigen werk.

Toen ik ging rondvragen hoe anderen dit deden, merkte ik dat voor anderen sommige dingen gewoon minder belangrijk waren, of dat het bedrijf gewoon minder menselijk werd.

Ik besloot het anders te doen. Vrij radicaal. Ik verloor plotseling een paar mensen in m'n omgeving. Verlies en rouw maakte dat ik stilstond bij de vraag of ik m'n leven wel zo wilde inrichten. En hoe ik het toen deed was niet mijn droom. Mijn droom was en is mooie dingen ontwerpen.

Ik zag 2 opties. Optie 1 was nog een paar jaar zo door te gaan, om dan hopelijk een directeur aan te nemen die mijn toko zou runnen zodat ik kan ontwerpen. Of optie 2, ik ga weer terug naar 0 medewerkers en ga bekijken hoe ik het zelf wil. En verlies veranderde mijn besef van tijd. Ik wilde niet wachten, het moest nu anders.

Alles wat goed gaat daar leer je niks van. Je leert tijdens het vallen en opstaan.

Ook al was het anders dan het beeld dat ik had, de switch was niet ingewikkeld. Als ontwerper wist ik al dat ik goed moet luisteren naar m'n gevoel en dat je gewoon je koers kunt wijzigen als dat nodig is.

Als ontwerper had ik al om leren gaan met de pijn dat het met vallen en opstaan gaat.

Nu wil ik een team bouwen met mensen die allemaal andere kwaliteiten hebben dan ik. Niet meer een groot bureau, maar de one-man-show Lotte, met een ondersteunend en in m'n kracht zettend team om me heen.

Mijn ontwerpstijl is niet een specifieke visuele stijl, maar mijn stijl is me heel sterk verplaatsen in de eindgebruiker.

Ik zet vaak dubbele deadlines. Een interne en een externe. Ook al weet ik het, werkt het wel.

Soms is de beste stap in het ontwerpproces om te stoppen en het even los te laten.

Links

Paul Graham - Maker's Schedule, Manager's Schedule

Studio George (me) - Two types of entrepreneurship: The Freelancer and the Entrepreneur

Boek: Brené Brown - The Art of Vulnerability

Boek: Edith Eva Eger - De Keuze

In deze aflevering is Anne Zeegers te gast. Anne is mede-oprichtster van De Plaatpraters. Een bureau dat visual facilitation en design thinking inzet om organisaties te helpen oplossingen te vinden voor complexe zaken omtrent duurzaamheid.

We hebben het over de kracht van dingen visueel maken; over hoe het is om te merken dat jouw visie en die van je co-founder uit elkaar gaan lopen en hoe je samen goed door zo'n proces komt; en we hebben het over afscheid nemen van haar persoonlijke bedrijf Skript, waar ook haar hart in zat.

Anne is erg enthousiast en positief. Maar zonder dat het glad wordt. Ze is authentiek en transparant over hoe het proces voor haar was. Ik vind het schitterend en bewonderingswaardig hoe ze hierover vertelt.

Veel plezier met luisteren! Hier is ze.

Show Notes

Anne Zeegers

De Plaatpraters

Bijbehorende blog: Two captains on a ship

Boekenkast

Shots of Strategy in je inbox

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Ik vind het heel leuk om creatief bezig te zijn, maar heb wel een commerciële inslag nodig.

Voordat we onze eerste klus aannamen, vroegen we een ondernemer in onze omgeving om advies over ons uurtarief. Maar we kwamen veel te laag uit want we vergeleken het met een uurloon. Één iemand als basis voor een uurtarief voor een project was veel te weinig.

Ik begon met tekenen omdat ik in een complex project zelf alle informatie en verhoudingen niet kon onthouden. Dat werkte niet alleen voor mij maar ook voor de opdrachtgever.

De praatplaat is een product waar oud-klanten graag over praten en blijft makkelijk hangen. Daarmee ging het meteen snel.

Mensen vragen me vaak voor "de tekening", maar eigenlijk is juist het proces om tot die tekening te komen wat zo interessant en waardevol.

Tekeningen maken woorden, dynamieken en zienswijzes heel concreet. Dan kun je het erover hebben.

Authenticiteit en eerlijk zijn in wat je wel en niet weet hielp enorm in het faciliteren bij weerstand is. Ook me verdiepen in persoonlijk leiderschap om zo te ontdekken wat mij stijl ik als facilitator heb.

Mijn stijl als facilitator: Ruimte om te zeggen wat er gezegd moet worden. Terug naar het Waarom. Externe blik en visueel maken helpt om afstand te nemen tot het werk.

Ik begon me af te vragen of we ons werk wel deden op de manier waarop ik het wil. Ik wilde meer uitzoomen, meer de waarom-vraag stellen, meer een coachingsrol. Dit ging wrijven met de praktijk.

Ik stel hoge eisen aan mezelf, maar ook aan mijn omgeving. Ik kan me boos maken uit een gevoel van onmacht. Ik wilde al ergens zijn en kon m'n omgeving de tijd niet gunnen om daar te komen.

Ik voelde de spanning van twee richtingen al maanden in m'n buik.

Ik wist dat het gesprek pijnlijk werd, maar het kon ook niet meer anders. Het was voor mijn co-founder ook balen.

Het was afscheid nemen van aan alle plannen die we hadden gemaakt en van samen De Plaatpraters zijn.

Gelukkig kwamen we op een punt dat we het niet persé wilden afsluiten maar wilden buigen. We wilden dat het bleef bestaan.

Ik ben heel blij dat ons gesprek verder is gegaan. Er is - heel gezond - wel een tijd geweest dat we wat minder contact hadden. Maar sinds een diner waar we goed gepraat hebben is het weer als vanouds.

Als chef kan ik nu zelf kiezen en sta weer zelf aan het roer. Ik ben daarmee dus ook weer zelf verantwoordelijk.

Ik deel nu de visie voor De Plaatpraters en hoop dat er andere Plaatpraters en opdrachtgevers daarbij willen aansluiten.

Het ontwikkelen van een nieuwe website heeft mezelf geholpen in het denkproces en echt te besluiten voor de nieuwe richting.

Soms wordt er niet eens meer om de tekening gevraagd en gaat het puur om visuele strategie. Daar ben ik heel blij om.

Moet je in deze tijd nog een reden hebben om duurzaam te willen handelen?

Ik zoek andere ondernemers op als ik een moeilijk besluit moet nemen.

Ik voel meestal eigenlijk snel al wat ik moet besluiten. Ik heb dan alleen nog wat bevestiging nodig in de vorm van lijstjes en adviezen van anderen. Achteraf is dat wel weer even zoeken naar wat mijn eigen onderbuikgevoel zegt.

Elke 3 weken spreek ik af met m'n business-buddy. Als ik haar vertel over m'n doelen geeft dat wel een stok achter de deur om er mee aan de slag te gaan.

Met een duidelijke visie is het makkelijker afwegen welk van alle optie het meeste bijdraagt.

Twee merken onderhouden werd teveel werk. Plus het vraagt ook meer voor klanten.

Toen ik realiseerde dat het mooiste van Skript was dat het zo "Anne" was, wist ik dat wat ik te doen was De Plaatpraters meer Anne maken en Skript los te laten.

Het loslaten van Skript heeft nog wel een mini rouwproces nodig. Ook omdat ik stiekem ook wel trots ben dat ik een gezond bedrijf heb weten te creëren.

Start met tekenen door "fiets Illustration" op Google Images te zoeken en ze na te tekenen. Daar bouw je muscle memory mee op. En je leert te zien wat er voor de duidelijkheid relevant is en wat niet.

Links

Feike Mijwaart - Feike Maakt

Studio George - Hourly Rate Calculator (Tijmen's Excel-bestand)

The Bookie

Jens Gijbels - Fundamentals Academy

Aflevering met Charlotte van Leeuwen van Bord&Stift

Kanaal30

Phoenix - Opleiding met angst, woede en weerstand.

Boek: Toon Tellegen - Misschien wisten zij alles

Boek: Jakob Schneider - This is Service Design Thinking

Boek: Teun den Dekker - Design Thinking

Training Zakelijk Tekenen door Anne Zeegers Stuur een berichtje via de website

In deze aflevering is Tom Elffers te gast. Tom is coach en visie-ontwikkelaar. En wat voor een. Hij wordt zó vaak aanbevolen en ik kom aan de lopende band mensen tegen die lovend over hem spreken. Tom kijkt holistisch en werkt met modellen als Het Matje, De Innerlijke Familie en de Creatiespiraal.

In dit gesprek hebben we het over zijn eigen zelfonderzoek naar aanleiding van zijn depressie; over zijn ontdekking dat coach hetgeen bleek te zijn wat hij voor andere wilde betekenen; en over hoe hij door de jaren heen zijn klantenkring heeft opgebouwd.

Tom is onbevangen accepterend en oprecht geïnteresseerd in iemands verhaal en welzijn. Praten met hem is zo vrij van oordeel dat het voelt als thuiskomen. Ik vind het inspirerend hoe hij zijn eigen ontwikkeling vormgeeft en hoe positief hij in alles staat. Heel erg bedankt Tom, voor dit mooie gesprek!

Giveaway: Vond je dit nou een leuk gesprek en denk je "dit deel ik graag online". Tag dan De Gebakken Peren even. Als bedankje verloot ik een exemplaar van Tom's boekentip - 'Het Matje' - onder degenen die het delen. Of als je liever een ander boek uit m'n online Boekenkast hebt dan kan dat natuurlijk ook.

Tom Elffers

Tom's website

Tom's nieuwsbrief

Show Notes

Bijbehorende blog: Golden Circle Translation

Boekenkast

Shots of Strategy in je inbox

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Ik heb nog steeds vaak de behoefte om me na drukte terug te trekken. Maar intussen ken ik mezelf beter en weet ik dat ik die behoefte heb. Plus ik kies nu zelf vaak de context en daarin is die ruimte er.

Toen ik depressief raakte wilde ik alleen zijn. Onder mensen blokkeerde ik. Alleen, wanneer ik alleen was ging ik het ook echt voelen. Dat maakte het weer naar.

Mensen uitpluizen heb ik altijd leuk gevonden. Pas later begon ik het ook bij mezelf leuk te vinden.

De burnout klapt vaak in de vakantie, als je lichaam ruimte voelt om te gaan ontspannen. Mijn zomer was dat jaar zo druk dat het pas klapte toen ik aan de studie wilde en m'n lichaam aangaf "Ho eens even".

Wat je in je omgeving ziet krijg je er interesse voor.

Soms moet je iets even echt niet leuk vinden om de impuls te krijgen om te stoppen.

Ik herkende na verloop van tijd wel wat er was, maar ik erkende nog niet dat ik er iets mee moest. Ik had daar een diagnose voor nodig en moest echt door iets heen.

Ik raakte de bodem. Gek genoeg gaf dat een ontspannen gevoel. Dit was het. Erger wordt het niet. Ik was er altijd zo hard van aan het wegrennen, maar dat had niks geholpen. Daarmee hoefde ik dus even niet meer hard te werken.

Om ontmoetingen minder spannend te maken, besloot ik om telkens aan het begin voor te stellen dat we eerst elkaar ons levensverhaal zouden delen. Openheid was een voorwaarde voor echt contact en ontspanning.

"Wat kun je nu al?" werd me gevraagd. "Ik kan open verhaal houden, heel goed luisteren. Zo'n iemand noem je denk ik een coach." Datgeen wat ik zelf nodig had was ook wat ik heel goed anderen kon en wilde geven.

Ik durfde de aanpak (die ik ook voor mezelf nodig had) voor te stellen aan de klant omdat ik ook door mijn mentoren gesteund werd in die overweging.

Why: In een bepaalde omgeving voel je je het fijnst? Dat is wat je de wereld gunt. How: Hoe ben je wanneer je jezelf bent? What: Wat is de vorm die daarbij past?

Pay-as-you-feel was mooi. Maar achteraf gezien deed ik dat ook vanuit een onzekerheid om een prijs te kunnen vragen voor m'n werk. Intussen heb ik meer geleerd over prijzen, de markt en met name ben ik zelf m'n waarde gaan zien. Ik kan nu in rust m'n prijzen noemen.

Ik moest m'n eigen onderzoek aangaan. Maar hoewel ik niet anders kon, ik had toch autonomie. Ik mocht het dus doen.

Ik heb zo vaak mogen onderzoeken waar een frustratie vandaan komt dat het inmiddels een patroon geworden is waar ik in kan vertrouwen. Dat maakt het, in plaats van eng of spannend, juist leuk en interessant.

Soms is iets kleins of iets fysieks de oorzaak waarom ik me niet prettig voel. Maar als je dat (nog) niet weet kun je daar eerst een heel drama van maken.

Je bent er aan toe wanneer je er aan toe bent. Stap 1 is altijd jezelf op het matje roepen. Het willen bestuderen.

Door mijn rol als tafelvoorzitter bij KULA had ik steeds nieuwe mensen aan wie ik kon delen dat ik coachte.

Na 5 jaar was er écht het vertrouwen opgebouwd dat er genoeg klanten binnen zullen blijven komen.

Ik ben vaak op zoek geweest naar nieuwe mensen, maar vaak kwamen door mijn acties juist oude mensen weer op de lijn dat ze weer behoefte hadden.

Ik realiseerde me dat een nieuwsbrief schrijven belangrijk was, maar dat ik er ook vaak geen zin in kon hebben. Ik ben het toen weer leuk voor mezelf gaan maken door er een dagje uit van te maken. Wandeling, leuke plek, bakje koffie.

Ik realiseer me ook dikwijls dat de vraag waar iemand mee zit iets is waar ik niet bij kan helpen. Dat toegeven is zo fijn. Natuurlijk voor de ander, want ik gun diegene iemand die het kan overzien. Maar ook voor mezelf.

Ik heb gevonden wat ik - voor nu - denk m'n hele leven te willen doen.

Links

Video: Simon Sinek - Golden Circle (Why-How-What)

Boek: Korrie de Vet & Tom Kniesmeijer - Het Matje

De Innerlijke Familie

Boek: Tara Brach - Radical Acceptance

Gedicht (eind ervan, van anonieme bron nav brieven van Rainer Maria Rilke):

Het komt erop aan alles te leven.

Als je de vragen leeft,

leef je misschien langzaam maar zeker,

zonder het te merken,

op een goede dag

het antwoord in.

Mensen

Korrie de Vet (ForEverybody)

Jojanneke de Vet (Heel Aandachtig)

De Universiteit

KULA en oprichters Jasper Mutsaerts, Kurt Hamming, Wietske de Bruin

Vincent Karremans (Magnet.me)

FC De Krachtpatsers

Inspiratiebronnen: Mensen die in hun werk eerst het contact maken:

Thomas Welcker van BamBoek → Boekhouder.

Rosalien Derkinderen → Fotografe van kleine grote dingen

Marielle Horst-Gussenhoven van Wholebrands → Strategiemarketing & Conceptontwikkeling