De Gebakken Peren

In deze aflevering is Rob Buurman te gast. Rob is directeur van de milieuorganisatie Recycling Netwerk Benelux. Een club met als doel om de milieuschade als gevolg van grondstoffenproductie en afvalbeheer te beperken. Denk afvalpreventie, statiegeld op blikjes en hoogwaardige recycling.

Ze vechten tegen een systeem dat niet klopt en dat zich moeilijk laat veranderen, ook al wil de meerderheid het. Natuurlijk hebben we het over hoe zij dat aanpakken;

Maar ook over het opbouwen van een team dat meer kan dan hij alleen en hoe hij zichzelf misbaar maakt; En over hoe zij als organisatie omgaan met tegenslagen en met onder vuur liggen.

Rob is een rebel die vlijmscherp is op de inhoud en een ijzersterke strategische denker. Het is zo knap hoe zij hun werk doen en effect sorteren. En mooi hem zo te ontmoeten

En we hebben je hulp nodig om een link te creëren! Rob zou graag met Wim van Opbergen in contact komen. De 'Bezwaarkoning'. De man die al 40 jaar actievoert voor behoud van de Peel. En ook de man achter de rechtszaken in de stikstof-crisis. Kun jij dat mogelijk maken?

Dank je wel Rob! En jij, veel plezier met luisteren! Hier is ie.

Show Notes

Rob Buurman

Recycling Netwerk Benelux

Bijbehorende blog: Status & Affiliation

Shots of Strategy in je inbox

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Onze organisatie geeft veel meer vrijheid in eigen organisatie dan de metaalfabriek van m'n ouders. Iedereen heeft ambitie en wil intrinsiek al presteren. Ik moet ze eerder tegen henzelf in bescherming nemen.

Bij ons type werk heb je ook soms de energie en ruimte nodig tot een goed idee te komen.

Als ondernemer kun je wel heel goed je werk doen, maar soms moet je ook net een handig dealtje kunnen sluiten.

Je neemt je opvoeding mee, maar je verzet je er ook tegen. Een zekere opstandigheid tegen dingen die vastliggen heeft er altijd wel ingebakken gezeten.

Als je collega's je binnen je eerste 2 weken even apart nemen om te vertellen wat er allemaal mis is, dan is er iets mis.

De afgelopen jaren zijn we van 1 naar 8 mensen gegroeid. Nu is het tijd om ook stabiliteit te creëren.

Je hebt mensen die de winkel bouwen, en mensen die op de winkel passen. Ik merk dat ik beter ben in het eerste, dus moet zoeken naar mensen die goed kunnen organiseren.

Alleen de vette projecten maken het hier nog geen fijne plek om te werken. Je hebt daar ook goede procedures en afspraken voor nodig.

Om een organisatie goed te laten functioneren heb je zo'n variëteit aan vaardigheden nodig. Los van hoeveelheid tijd, dat is in je eentje qua brain space moeilijk te behappen.

Ik probeer mezelf misbaar te maken op alle vlakken van de uitvoering van de huidige organisatie. Mijn rol verschuift meer naar verdere exploratie van nieuwe onderwerpen om de organisatie uit te breiden.

Voor de problemen die we aan kunnen zien komen, moeten we nu al de randvoorwaarden zo ontwerpen dat het probleem voorkomen kan worden. Denk bijvoorbeeld bij de batterijproductie voor de energietransitie.

Wij drijven op geloofwaardigheid, dus alles in het verhaal moet 100% kloppen. Coco-Cola en Spadel draaien op de beleving van hun merk. Dat is dus meteen ook hun achilleshiel.

Als organisatie zitten wij in een hoge drukvat. Als wij naar buiten treden, dan komt er tegendruk. Daarom moeten wij enorm zeker zijn van onze standpunten. Ook daarom moet het verhaal moet 100% kloppen.

Om de externe druk aan te kunnen moet je grenzeloos vertrouwen op je collega's. Je hebt het verhaal goed getoetst met elkaar en je hebt steun aan elkaar.

Ik ben wel jaloers op de marketingbudgetten van een Coca-Cola. Maar zij zijn jaloers op het gemak waarmee wij de stem van het volk achter ons hebben.

De inhoud loslaten is moeilijk. Tegelijkertijd houdt de rest van de organisatie me scherp dat het niet alleen in mijn hoofd mag blijven zitten. Deels omdat zij het moeten weten en dat meer mensen meer weten. Maar ook omdat zij willen meebeslissen en dus hechten aan een helder beslisproces.

Wat ik inlever in agency, krijg ik meer dan terug in slagkracht. Met ook nog diversere skills.

Enerzijds ben ik minder versmolten met de organisatie dan vele ondernemers, maar anderzijds ben ik wel het gezicht van de organisatie. Dat maakt het op een manier ook weer persoonlijker.

Het draait in de toko niet om mij. Het milieudoel en de stichting staan voorop.

Het is complex om verandering te creëren. Je gaat eerst kijken welke spelers in het speelveld aan welke kant staan. Vervolgens moet je plannen bedenken om partijen naar jou kant te krijgen en zo een structurele meerderheid te verwerven.

Die plannen zijn niet gewoon een factsheetje met 5 argumenten. Je moet een context creëren waarbinnen het aantrekkelijk wordt om het met ons eens te zijn (of onaantrekkelijk om het oneens te zijn).

Wij zagen vrij snel dat we - op een paar grote bedrijven na - vrijwel heel Nederland achter ons hadden. Maar de enquêtes en argumenten op zichzelf waren nooit genoeg. Al onze acties moeten dus zorgen dat we capteren op de kracht van die meerderheid.

De oorlog is niet met één slag gewonnen. Het is een effect van vele kleine stappen.

Ik moet nooit vergeten dat het thema statiegeld altijd weer als wisselgeld kan dienen in de politieke onderhandelingen. Dit is dikwijls een teleurstelling.

Bij zo'n teleurstelling is m'n eerste reactie die van overdrive en de escalatie. Maar beter is strategisch terug naar de tekentafel te gaan om te zorgen hoe de bewindspersonen het ook echt zelf willen.

Om iets gedaan te krijgen (bijv. als milieubeweging) is een proces van de lange adem en zet je altijd meerdere routes. Je bent continu de context aan het verbeteren en tegelijkertijd probeer je te scoren met de kansen die je krijgt. Maar elke kans wel of niet pakken mag nooit ten koste gaan van de lange termijn.

Echt goed milieubeleid draait op snelheid. Het is allemaal eigenlijk al too little too late. Onze systemen hebben een onvermogen daar snel op in te spelen. Ik hoop dus ook dat de politiek de mening van burgers en milieubelangen zwaarder gaan wegen dan de belangen van enkele bedrijven.

Veel dingen die uniek en toevallig lijken, zijn vaak een volstrekt logisch gevolg van de (veelal onzichtbare) opbouw.

Links

Greta Thunberg

Boek: Brandon Sanderson - The Stormlight Archive: Rhythm of War

Docu: David Attenborough - A Life on Our Planet

Boek: Nassim Nicholas Taleb - Fooled by Randomness

Boek: Nassim Nicholas Taleb - Antifragile

Boek: Rutger Bregman - De meeste mensen deugen

In deze aflevering is Suzan Becking te gast. Als jij een creatieve geest bent die het ondernemerspad wil gaan bewandelen: Volg haar, ze kent de weg!

In dit gesprek hebben we het over creatief ondernemerschap. Hoe combineer je je liefde voor ambacht met ondernemerschap? En als je dan die keuze hebt gemaakt, hoe ontwikkel je je dan verder? Suzan vertelt hoe zij dit doet.

Daarnaast hebben we het over de keuze en het proces om samen met een partner in crime de keramiekstudio te draaien, nadat je zelf al jaren onderweg bent.

Suzan’s liefde voor het vak en het belang wat ze hecht aan het voortbestaan ervan is aanstekelijk. Dank je wel voor dit kijkje in de keramiek-keuken!

Veel plezier met luisteren. Hier is ze.

Show Notes

Suzan Becking

Husk Ceramics

Bijbehorende blog: Craft

Shots of Strategy in je inbox

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Bij keramiek werk je achterstevoren. Je bedenkt wat je wilt maken en ontwerpt een mal. Pas helemaal achteraf weet je of het gewerkt heeft. En zo niet dan moet hele helemaal opnieuw beginnen. Daarom is het heel belangrijk om alles wat je wel kunt controleren heel strak goed te doen.

In keramiek trok het mij aan dat het niet vanzelfsprekend was. Je moet echt leren hoe het moet. Daardoor zijn de successen extra veel waard.

Op de kunstacademie kreeg ik ruimte om mezelf te zijn. Hier was ik met mensen die uit hetzelfde hout gesneden zijn.

Mijn atelier is een kleine versie van het atelier van mijn leermeester. Ik gebruik dezelfde opstelling, machines en hetzelfde proces. Maar we gebruiken een andere vormentaal.

In ondernemerschap trekt mij vrijheid en erkenning van je eigen werk en handschrift.

De uitdaging van ondernemen als keramist spreekt me ergens juist wel aan. Ik wil laten zien dat ik het kan.

Ik kan wel stoppen en gewoon een baan vinden, maar dat beeld schrikt mij altijd weer op om door te gaan als het tegenzit.

Ik droom van een winkel met een werkplaats erachter, zodat mensen zowel het eindproduct als het werk dat erin gaat kunnen zien.

Het is mooi hoeveel tijd erin is gegaan en hoeveel kennis er is vergaard in een ambacht.

Ik ben wat meer vergevingsgezind naar mezelf. Het blijft bijvoorbeeld moeilijk om realistisch in te schatten hoeveel tijd of budget benodigd is voor een project. Maar vroeger ging ik er echt te ver in om het dan toch binnen te eigen tijd af te maken.

Ik dacht altijd dat ik alleen zou blijven ondernemen omdat ik zo m'n manieren heb en verandering moeilijk vind. Ook dacht ik altijd dat het stoerder zou zijn om het in m'n eentje te redden. En er was ook niet veel geld, dus als je dat deelt is er nog minder.

Maar ik merkte dat ik vastliep in m'n eentje. Ik was te druk, ik raakte op en het was alleen teveel.

En het ging verbazingwekkend goed. Samen is zo fijn.

Voor de samenwerking heb ik alles gedeeld en alles op tafel gelegd. Alles wat er niet goed is gegaan, alles wat ik wel of niet wilde veranderen. Daarnaast hebben we echt dezelfde smaak qua esthetiek en opdrachtgevers.

Het is belangrijk dat je allebei eigen kwaliteiten hebt en behoudt, en dat je die bij elkaar erkent. Daarbij zijn we zelfstandig in onze taken en hebben we ook steun aan elkaar.

Het essentieel om dingen goed en open te kunnen bespreken. Het moet niet wringen.

Ik dacht altijd wel dat het goed zou komen toen ik startte en een ruimte ging huren. Het voelde flexibel, dat ik altijd nog terug kon.

Ik wil graag dat mensen kennismaken met het maakproces. Ik laat graag zien hoe het gemaakt is, want ik denk dat mensen nog blijer zijn met het product als ze ook zien hoeveel werk en aandacht erin gegaan is. Ook voor het voortbestaan van het ambacht.

Links

Aflevering met Mariangela (de aflevering over het sprookje binnen het gezin)

Vechtclub XL

Boek: Ingrid & Dieter Schubert - De Paraplu

Boek: Edmund de Waal - De Witte Weg

Boek: Haruki Murakami - De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren

In deze aflevering is Edo Wiersema te gast. Edo is de oprichter van De Stadstuin. Met De Stadstuin pakken ze leegstaande panden aan en transformeren die tot een inspirerende werkomgeving voor ondernemers. Na 5 jaar tijd, zijn dat nu 8 kantoorpanden en 3 event spaces.

In dit gesprek hebben we het over hard in de nieuwe kansen duiken vs strategischere afwegingen maken; dat succes eigenlijk pas succes is als je omgeving erin deelt; de balans tussen je eigen invloed uitoefenen door hard en slim te werken en je afhankelijkheid van anderen, je partners en het systeem.

Edo is een harde werker en enorm gedreven. En meer en meer groeit zijn ambitie om er met zijn werk voor z'n omgeving te zijn. Ik vind het enorm knap wat zij de afgelopen 5 jaar hebben weten te bereiken. Veel plezier met luisteren! Hier is ie.

Show Notes

Edo Wiersema (Linkedin)

De Stadstuin

Bijbehorende blog: Share the Pie

Shots of Strategy in je inbox

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Ik ben opgegroeid met het idee ondernemer te worden. Door m'n ideeën te delen met anderen groeide het verder en verder.

We kregen de sleutel van een pand van 6.000m2. Tof. We dachten: "Dit gaan we doen. Wat kan er misgaan?" Maar we wisten niet waar we aan begonnen.

De keuze met wie je samenwerkt is echt essentieel. Met mijn broers kan ik álles zeggen. Ook als het niet lekker gaat komt het goed, want de basis ligt goed.

Heel veel mensen zijn bereid mee te werken aan iets wat ook past in hun visie.

Ik wist dat ik een avontuur aanging, en dat het een lange weg zou zijn. Maar ook als het niet zou werken, kon ik altijd nog gewoon gaan werken (plan B).

Een partner die je volledig steunt is essentieel. Mijn vrouw is een enorme steun geweest. Maar ze zei ook: ***"Als je ervoor gaat, moet je er ook écht voor gaan"***.

Ik denk altijd dat je met enthousiasme en hard werken alles wel kan doen. Maar in dat enthousiasme hebben we ook wel eens keuzes gemaakt die achteraf niet de beste keuzes bleken voor het bedrijf.

De laatste 2 jaar staan we iets langer stil voordat we vol in een project springen. Is het wel echt een goede kans? Past het nu wel bij het bedrijf?

Ik wil hard werken, maar ik kan niet datzelfde commitment van iedereen verwachten.

Een aantal jaar geleden heb ik een aantal oude familieleden gevraagd welke les zij meegeven. Een opa zei: "Het is echt belangrijk om te luisteren. En geduld hebben." Luisteren is de basis van goed communiceren. Geduld hebben met mensen; ze verdienen die 2e kans.

Corona heeft wel echt impact gehad op ons bedrijf. Het was zo mooi om te zien hoe het team het oppakte.

Ik ben niet het type om achterover te gaan leunen, ook wanneer ik ooit wellicht niet meer nodig ben in het bedrijf.

De 1e 3 maanden van 2023 ga ik niet werken. 3 maanden om niet hard te hoeven gaan. Even rust om na te kunnen denken over de volgende stap voor mij en De Stadstuin.

Boven een bepaald inkomen heeft meer verdienen gewoon geen zin. Het draagt niet bij aan de wereld en niet aan je geluk. Het is dus toch fantastisch als we de "taart" van het succes met meer mensen kunnen delen.

Een ambitie is dat we een enorm netwerk van ondernemers creëren waar intern alles kan worden opgelost. Een soort intern economisch systeem.

Om de dingen die wij doen op grotere schaal te doen moeten de organisatie en processen zó enorm strak staan, anders blijven er teveel ook essentiële dingen liggen.

In essentie krijg ik het meeste energie van ondernemers een stapje verder helpen.

Mij inspireren individuele sporten waar zo enorm veel tijd en motivatie in is gaan zitten om het te kunnen zoals skateboarden of surfen. Dat je zó lang jezelf weer kunt motiveren verder te gaan.

Ondernemen is niet alleen vrijheid of diversiteit. Het is ook doorgaan wanneer anderen vrij zijn; wakker worden en gaan slapen met je ideeën of problemen; en ook dat de afnemer van je product uiteindelijk jouw leven bepaalt.

Je hebt een hoop in de hand door zelf goed en hard te werken. Maar je blijft altijd afhankelijk van anderen.

Links

Junction Yard (eerste feesten van Edo)

Nova Centrum (de stichting van Edo's vrouw)

Aflevering met Charlotte van Leeuwen (waar we praten over het systeem achter de ondernemer)

Ricardo Semler (de "Argentijn" die het bedrijf omdraaide naar werknemer-empowerment. Hij is Braziliaans. Excuus Ricardo.)

Spaces

Yatzer (designplatform)

popupcity.net

Boek: Steffie van der Oord - Eeuwelingen

Deep Purple - Smoke on the Water

Mariangela is mede-eigenaar en People's Cheerleader van The Bookie en voorheen oprichtster van de CultDealerEnzo.

Top 5 lessen:

"Het sprookje van het verhaal van de ontmoeting van mijn ouders heeft me een maakbaarheid van de wereld geleerd." Het bevat een Chinese restaurant eigenaresse, een Italiaanse bobsleekampioen en de ijssalon.

"Van eenpitter naar werkgever vraagt dat je enerzijds ontwent niet meer alles te hoeven te doen, maar ook dat je een stukje ego los te laten hebt dat je niet alles beter kunt."

"Onze werknemers weten beter wat een goede baas maakt en wat zij nodig hebben dan dat ik dat weet."

"Als een initiatief z'n doel niet meer dient, mag het wat mij betreft ook in lucht opgaan."

"Beslissingen vallen voor mij soms in een moment, maar onbewust werkte ik al naar dat punt toe."

Mariangela is een sterke verhalenverteller. Soms ook figuurlijk sterke verhalen. Maar dat komt omdat zij ogenschijnlijk onmogelijke dingen meemaakt en creëert.

Veel plezier met luisteren! Hier is ze. The one and only Mariangela.

-

Show Notes

Mariangela De Lorenzo LinkedIn

The Bookie

Bijbehorende blog: Fairy tales

Shots of Strategy in je inbox

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Ondernemerschap is een staat van zijn. Hoe laat het ook is, mogelijkheden en oplossingen zien houdt niet op.

Het sprookje van het verhaal van de ontmoeting van mijn ouders heeft me een maakbaarheid van de wereld geleerd.

We proberen zoveel mogelijk onze bedrijfscultuur te vormen zodat je er kan zijn alsof je bij familie bent. We brengen tenslotte merendeel van de week met elkaar door. maar we leggen nooit de verwachtingen van een echte familie op.

Bureaucratie heeft ook een schone kant. Het zorgt voor respect en de goede volgorde van dingen. Mij maakte het gek.

Als zelfstandige heb ik geen referentiekader van hoe andere mensen het doen.

Wij hebben geen (half)jaarlijks functioneringsgesprek, maar maandelijke Bookiebabbels om zo gaandeweg te blijven kijken hoe het gaat.

Onze werknemers weten beter wat een goede baas maakt en wat zij nodig hebben dan dat ik dat weet.

Mijn eigen les: Medewerkers kunnen pas echt de ruimte ervaren dat ze zelf initiatieven mogen opzetten als ik ze ook de ruimte geef op hun bek te laten gaan en het niet vlak ervoor met goede bedoelingen of uit frustratie uit handen neem.

Van eenpitter naar werkgever vraagt dat je enerzijds ontwent niet meer alles te hoeven te doen, maar ook dat je een stukje ego los te laten hebt dat je niet alles beter kunt. We moeten zoeken naar mensen die beter zijn in het werk dan wij.

Ik wist nog niet wat ik met de kelder zou doen, maar wist dat ik 'm moest huren.

De leukste ervaringen doe ik op in initiatieven waar het net zo goed super succesvol kan zijn als dat het finaal kan falen.

Naïviteit is best handig. Het kan ervoor zorgen dat je stappen wel zet die je anders niet zou zetten.

De CultDealerEnzo gaf mensen een plek om ook cultuur met een kleine c te mogen maken en ervaren, een ruimte voor experiment en het gevoel voor mensen dat ze meer zijn dan de som der delen.

Ook al verdiende ik er niks mee, de investering was als het doen van een MBA. Die betaalt zich nog steeds uit.

Toen bij een festival het een keer bijna misging realiseerde ik me dat ik niet meer slechts vanuit eenmanszaak kon handelen en dat er een stichting moest komen.

Als een initiatief z'n doel niet meer dient, mag het wat mij betreft ook in lucht opgaan.

Beslissingen vallen voor mij soms in een moment, maar onbewust werkte ik al naar dat punt toe.

Communities zijn niet te managen. De community groeit wanneer je de voedingsbodem aansterkt, tools geeft en ervoor open staan de de community een andere richting op wilt gaan.

Ook al lijken m'n projecten of rollen in naam soms heel verschillend, ik doe eigenlijk altijd hetzelfde.

Een crisis brengt wel aan het licht wie de echte ondernemer is; of wie het is omdat voor diegene de functie simpelweg niet bestaat in loondienst; of wie eigenlijk uit dienst is gezet en vervolgens als freelancers is ingehuurd.

Voor mij is een échte ondernemer in staat om met oplossingen te komen wanneer het tegen zit, heeft lef om te experimenteren en is flexibel genoeg om te acteren wanneer het anders loopt.

Ik plan niet vanuit de toekomst, maar volg mijn impliciete visie en hart. M'n partner Gijs werkt meer vanuit een expliciete visie en bepaalt daar vanuit de koers.

Ik heb nu gas te geven op de vertraging.

Niet iedereen werkt zoals ik. Ook al denk ik dat ik alles moet kunnen zeggen, realiseer ik me inmiddels ook dat anderen niet weten hoe ze mijn woorden moeten ontvangen of interpreteren en/of zelf die ruimte ervaren om te zeggen wat ze nodig hebben of denken.

Wij hanteren de termen "Makkie" (Als het niet makkie is in de communicatie is het niet goed) en "Mand" (Wat wil je eigenlijk zeggen?).

Vraag continu muziektips aan mensen die niet in je inner circle zitten. Dan blijf je langer helder van geest.

Serieuze tarieven maken dat je ook serieuzer genomen wordt.

Links

Brief aan burgemeester Van Zanen om te dansen.

Dansstijl House

Burning Man

CultDealerEnzo

CultFest

Myers-Briggs Type Indicator

MAND!

Boek: Eckart Wintzen - Eckart's Notes

Charlotte is de oprichtster - en binnenkort werknemer - van Bord&Stift, een whiteboard-animatiestudio uit Amsterdam.

We praten o.a. over:

Bord&Stift is sinds 2 jaar horizontaal georganiseerd. Wat is het, hoe werkt het?

Hoe je als ondernemer voor de klant de waarheid kunt creëren over hoe een service werkt.

Het voordeel van iets slecht kunnen.

Charlotte's obsessie om zichzelf te blijven ontwikkelen en hoe dat alleen maar meer wordt.

Economisch systeem: Wetmatigheden en keuzes.

Charlotte is ongeremd positief. Enthousiast zonder grens. En het is bijzonder hoe zij én zo goed in abstracties en systemen kan denken én zo goed het hier en nu kan aanvoelen.

Dit was een feest om te doen en ik wens je dan ook veel plezier met luisteren! Hier is ze.

-

Show Notes

Bijbehorende blog: Strength of Weaknesses

Shots of Strategy

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

-

Charlotte van Leeuwen

Bord&Stift

Lessen

Ik dacht eigenlijk altijd dat ik uiteindelijk wel weer "normaal" ging doen. Toen ik op een dag besefte dat dit het wellicht wel zou zijn heb ik meteen m'n pensioen geregeld.

Een heleboel factoren hebben eraan bijgedragen dat ik kon gaan ondernemer en aan het succes ervan. De context is altijd heel belangrijk in het ondernemerschap.

Ik kan wel superieur gaan lopen doen, maar als ik in die exact zelfde situatie zou zitten zou ik wellicht ook dat gedrag vertonen en het volstrekt logisch vinden.

Ook al ging het goed met WeCanteen, ik was niet meer gelukkig (als ondernemer) in het bedrijf. Er waren andere skills nodig in deze fase. Ook als je denkt dat het nog verborgen is, is het voor de buitenwereld vaak al duidelijk.

Stoppen voelde als falen. Gedachten als "wat loop ik nou te zeuren, het is toch mijn bedrijf, als ik het niet leuk vind kan ik het toch veranderen?

Als het bedrijf eenmaal in de wereld is, is het bedrijf niet meer helemaal van jou, het is ook van de wereld en de wereld wil dingen van dat bedrijf.

Angsten voor oordelen van de buitenwereld zitten meestal in je eigen hoofd. En ook al veroordelen mensen het wel, dat overleef je dan ook wel weer.

In het begin was ik heel erg bezig om "een goede ondernemer" te zijn, ook al was me niet helemaal duidelijk wat dat betekende.

Misschien is het minder interessant hoe goed jij de beste ondernemer kan zijn. Misschien is het interessanter hoe jij waardevol in het ecosysteem kan functioneren.

Ondernemen is ook heel verslavend. Het is verslavend om iets in de wereld te zetten en je eigen regels te kunnen bepalen.

Je moet zo min mogelijk frictie creëren voor de klant, niet alleen op websites, maar ook in dienstverlening. Neem het proces in handen.

Wanneer je zegt tegen de klant "dit is hoe we het doen", dan is dat opeens de waarheid. Ook al heb je het zelf verzonnen.

Ondernemen is mensen blij maken. Enerzijds het bedrijf, maar ook in hoe je het levert.

Ik hou van systemen maken die zorgen dat het organisatorisch soepel loopt.

Een whiteboard-filmpje is een product dat zichzelf verkoopt. Mensen zien het en zeggen "dat wil ik ook". Dat maakt het een stuk makkelijker. Wij doen dus ook geen actieve acquisitie.

Ook al koste het omzet, het was nooit een afweging of ik anderen moest inhuren voor de dingen waar zij veel beter in zijn dan ik. Dat deed ik meteen. Het is fijn wat body te hebben als organisatie.

Dat ik sommige dingen slecht kan heeft als voordeel gehad dat het me snel dwong dingen uit handen te geven.

"De zwakte van de organisatie is vaak de kracht van de ondernemer." (zie blog) De ondernemer houdt het dan te lang bij zich. En andersom, als de ondernemer accepteert dat hij/zij hulp nodig heeft in de dingen die die niet goed kan, dan heeft de organisatie de mogelijkheid het heel goed te leren.

Ik vind het cool dat ik bij deze grootte al heel misbaar ben. Het is gelukt een systeem te maken dat doordraait als ik weg ben.

Het is onmenselijk wat we veelal verwachten dat een goede manager allemaal moet kunnen.

De klassieke manager-medewerker verhouding maakt snel een ouder-kind-dynamiek. Dat is zonde, want we zijn allemaal volwassenen en er komt meer uit ons wanneer we op onze volwassenheid aangesproken worden.

Vanaf 1 januari hebben we een stichting die eigenaar is van de BV en als doel heeft de BV te behouden. De winst gaat dan naar de stichting en die doet daar maatschappelijke projecten mee. Daarmee is het doel dus geworden goed werk doen én bijdragen aan de maatschappij.

Een economisch systeem gericht op winstmaximalisatie voor aandeelhouders is een keuze. Het is geen wetmatigheid dat een bedrijf zo móet werken.

De magic ondernemer is voor zijn/haar succes afhankelijk van alle werknemers, maar maatschappelijk richt onze narratief zich wel meteen op die ondernemer.

Om intern ondernemerschap te stimuleren (wat we doen in een inerne "MBA") zou ik sowieso interactie met klanten stimuleren.

Toen ik van de trap viel realiseerde ik me twee dingen waar ik spijt van had: van betekenisloze activiteiten en van onuitgesproken dingen.

Ontwikkeling is nooit klaar. Het wordt alleen maar meer en een groter onderdeel van m'n leven.

Horizontaal organiseren uitdragen is misschien een heel klein en specifiek stukje, maar wel iets waar ik heel gericht veel impact kan maken.

Lessen over Horizontaal Organiseren

Er zijn geen managers en geen baas, maar er is geen chaos. Je hebt systemen en manieren die je bedacht hebt over hoe het werk gaat.

Er zijn ook afspraken en standaardprocessen over hoe het systeem aangepast kan worden.

Geen vaste mensen op vaste rollen. Je mag als medewerker kiezen welke taken en rollen je oppakt.

Zelfsturend. Iedereen wordt aangesproken op z'n volwassen kant. Je moet dus ook zelf verantwoordelijkheid nemen.

Hiërarchie is er wel, maar dat zijn afspraken waarover een team mag beslissen.

Managerstaken worden wel ondervangen, maar hangen niet aan 1 persoon.

Spanningen moeten worden uitgesproken en je moet er iets mee doen. Als oprichter is het nu ook makkelijker spanningen uit te spreken want ik heb die machtspositie niet meer dat ik over iemands salaris ga.

Het wordt pas echt nuttig vanaf 12 mensen. Dan komen er dingen die niet meer vanzelf gaan.

Je moet niet alles met iedereen willen beslissen. Dat legt de organisatie heel snel lam. Medewerkers kiezen in welke mate en waarover ze willen kunnen meebeslissen.

Wat hielp is dat we overstapten van Consensus naar Consent. Bij consensus moet iedereen het er actief mee eens zijn. Bij consent moet niemand principieel bezwaar hebben.

Wilde grootse plannen worden opgeknipt in kleine experimenten. Nog kleinere dingen hoef je niet voor te leggen.

Plannen worden gaan door rondes heen: Verheldering, Input/Advies, Principieel Bezwaar. Veto mag. Maar je doet je best het zo te maken dat iedereen er ok mee is.

De meetings hebben en de heldere afspraken hebben over wie mag beslissen scheelt erna zoveel tijd, onduidelijkheid en misverstanden.

Het is een proces om uit te zoeken hoe het goed werkt voor de organisatie. En dit blijft doorgaan.

Het essentieelst is dat iedereen mee mag bouwen aan het bedrijf en invloed mag uitoefenen op de structuur.

Veel mensen passen hierin, autonomie en vrijheid en je eigen plek kunnen maken zijn vrij universele behoeftes. Maar het vraagt wel een bepaalde volwassenheid.

Links

De Rudi & Freddie Show - Wat de toeslagenaffaire zegt over de noodzaak van een ander soort journalistiek (over Psychologische en Sociologische problemen) (sorry Freddy, je heet dus Jesse Frederik)

WeCanteen

Kim Poldner (ondernemer als onderdeel van een ecosysteem)

Boek: Rutger Bregman - De meeste mensen deugen

Boek: Brian Robertson - Holacracy

Deep Democracy

Boek: Eric Reis - Lean Startup

Eric Reis - Long-Term Stock Exchange

Boek: Jeroen Smit - Het grote gevecht (over Paul Polman bij Unilever)

Purpose Economy on Steward Ownership

Impact Terms on Steward Ownership

Bright Pensioen

Boek: Douglas Rushkoff - Throwing rocks at the Google bus

Jeff Bezos - Letter to Shareholders

If Jeff Bezos gave his 876,000 employees a $105.000 bonus

Matt Korostoff - Wealth shown to scale

Boek: Aaron Dignan - Brave new work (over horizontaal organiseren)

Boek: Jurriaan Kamer - Formule X (hoe maak je een bedrijf simpel en snel, maar ook intro in horizontaal organiseren)

Boek: Joana Breidenbach - New Work needs Inner Work

Boek: Tarthang Tulku - Revelations of Mind

NatureQuest

Lucas is de oprichter van Sounds of Change, een organisatie die community builders opleidt om de kracht van muziek en improvisatie te gebruiken om kinderen en jongeren in vluchtelingenkampen en achterstandswijken in het Midden-Oosten weer in hun kracht te doen geloven.

We hebben het over:

De kracht van muziek en de openingen tot leren die het biedt;

Hoe moeilijk het was een andere weg in te slaan toen zijn identiteit zo verwikkeld was met zijn instrument;

Dat iets heel vernieuwends aanbieden vraagt dat je meer uitlegt aan je potentiële klanten.

Deze aflevering is iets langer dan gebruikelijk. Lucas heeft zo'n rijk verhaal dat ik meer en meer wilde blijven vragen. Ik bewonder Lucas enorm. Als facilitator kan hij zo goed op de energie van een groep inspelen. Met hem erbij is het direct raak. Ook ondernemend kent hij het belang van zowel de creativiteit als het moeten verkopen.

Veel plezier met luisteren. Hier is ie!

-

Show Notes

Bijbehorende blog: Explaining the innovative

Shots of Strategy

Mail me over de aflevering. Vind ik leuk. [email protected]

-

Lucas Dols Linkedin

Sounds of Change

Lucas doet schitterend werk. Steun Sounds of Change door:

Word lid van het Orchestra of Changemakers (vanaf €6 per maand, een eigen feest op Valentijnsdag) of geef eenmalig;

Leren samenwerken door middel van muziek in teams (in-company);

Software met geluiden uit midden oosten voor DJs;

Volg de verhalen van hun werk via de nieuwsbrief.

Lessen

Leraar zijn is tweerichtingsverkeer. Als je leerling niks leert, ben je geen leraar.

Een afwijzing (conservatorium) is beter te behappen als je nog alternatieven hebt (4 bandjes).

Mijn techniek was niet de beste. Dat was soms pijnlijk. Maar voor sommige projecten was het ook juist handig dat ik niet teveel in een traditie ontwikkeld was.

"Practice what you preach". Zeker. Maar ook "Preach what you practice". Ook het preachen/laten zien wat je doet inspireert/verandert mensen. Sterker nog, je moet actief bezig zijn mensen te helpen te zien wat de waarde is. Als je echt iets nieuws aanbiedt, duurt het even voordat mensen het begrijpen. Maar als ze het eenmaal zien, dan is het ook echt van meerwaarde.

Ik wilde niet afhankelijk zijn van de trendgevoeligheid van donaties. Dus we zoeken mensen die echt verbinden voor de langere termijn (dmv het Orchestra of Changemakers), en verkopen we diverse producten (incompany workshop, t-shirts en software met geluiden voor DJs)

Muziek brengt dingen aan het licht die je met woorden moeilijker bespreekbaar maakt. Als een groep muziek maakt wordt een andere wereld gecreëerd waar mensen zich blood durven geven omdat iedereen het voor het eerst doet. Dit werkt zowel in conflictgebieden als in bedrijven.

Het loslaten van muzikant zijn en een andere richting kiezen was best wel moeilijk om te accepteren. Ik speelde minder, m'n techniek werd minder. Ik gebruikte nog steeds wel muziek maar op een andere manier. Het vroeg ook om een rouwproces van m'n oude identiteit.

En het was spannend. Wat als m'n nieuwe richting mislukt, kan ik dan nog wel terug? Nu wil ik niet meer terug, maar in het moment is er toch die twijfel.

De pijn en frustratie van de foute noot kan heel krachtig zijn als drijfveer om beter te worden, maar dat wens je eigenlijk niemand toe.

Eigenlijk creëren we de wereld die we zelf zouden hebben willen gehad.

Diversiteit is niet zo ingewikkeld, maar inclusiviteit wel. Het hebben van verschillen is relatief simpel, maar het omarmen ervan is waar de crux zit.

Gregory Bateson: "It's the difference that makes the difference."

Verschillen kunnen spannend zijn. Als je accepteert dat alles voor iedereen anders kan zijn, verlies je daarmee ook grip op de wereld en je werkelijkheid.

Binnen bepaalde contexten wil ik graag verrast worden, maar heel vaak ook niet. En mijn contexten waar ik het wil zijn voor anderen misschien precies andersom.

We zijn gedwongen over te stappen naar online trainingen. En die werken anders maar goed. Zelfs zo goed dat we ook niet helemaal teruggaan naar de oude vorm. Het zal een combinatie worden.

Je kunt wel mensen opleiden, maar als die vervolgens niet met die kunde aan de slag kunnen, dan gebeurt er alsnog niks. Het werk zit dus op meerdere vlakken.

Sounds of Change over 5 jaar: Een combinatie van online en offline trainingen, we zijn een Community Builders Academy gestart, en ik zie een soort clubhuis voor me voor oud-deelnemers waar zij elkaar kunnen blijven ontmoeten.

Links

Video: Nico Dijkshoorn, ode aan z'n oude leraar Nederlands Jan Dols in DWDD

Video: TEDx Arnhem - Lucas Dols: Double Bass Perspective

Muziek: Room Eleven

Muziek: Janne Schra

Muziek: Tin Men and the Telephone

Tin Men and the Telephone - World Domination Part One: Furie (over wereldleiders)

Knowmads: Creative Business School in Amsterdam

Merlijn Twaalfhoven

Interview Lucas Dols in Jazzenzo - "Muziek is voor mij een middel, geen doel"

Gregory Bateson

Nora Bateson

Nora Bateson - Ecology of Mind

Boek: Hans Rosling - Feitenkennis (13 vragen over ons achterlopende wereldbeeld)

Factfulness Quiz (de 13 vragen over ons achterlopende wereldbeeld)

Boek: Yuval Noah Harari - Sapiens

In deze aflevering is Wendy Grootscholten te gast. Wendy ontwikkelt met haar bedrijf Studio Playground merk en visuele identiteiten voor organisaties.

In dit gesprek hebben we het over de transitie van een eenmansshow naar een club met personeel; en hoe haar groei van ondernemer naar werkgever eruit zag. We spreken over jezelf verliezen in een periode van drukte en hoe die stress soms nodig is om te ontdekken wat nu écht belangrijk voor je is. Met de gevolgen en lastige keuzes van dien.

Wendy is een geanimeerde professional, iemand met oog voor detail en een drive kwaliteit te leveren. Het was een rijk gesprek. Tussen de regels door liggen nog veel meer lessen verscholen dan die we expliciet aanstippen. Dank je wel Wendy, dat je hier dapper bent gaan zitten terwijl het nog rauw is. Veel plezier met luisteren! Hier is ze.

Show Notes

Bijbehorende blog: The good thing about breakdowns

Shots of Strategy

Mail me over de aflevering. Vind ik leuk.

Wendy Grootscholten

www.studioplayground.nl

Lessen

Ik wilde altijd al voor mezelf beginnen, maar de concrete prikkel was dat ik steeds meer merkte dat ik bij m'n werkgever de projecten en het klantcontact op een eigen/andere manier wilde aanpakken.

Ik startte al met een netwerk, maar het duurde wel 3 jaar voordat het balletje écht ging rollen.

Ik ben eigenlijk pas op zoek gegaan naar medewerkers toen ik het zelf écht niet meer aankon. Alleen dat is eigenlijk te laat want diegene is er dan niet ineens.

Ik moet bij werving en samenwerkingen meer op m'n intuïtie vertrouwen, eigenlijk weet ik het meteen al.

Werkgeverschap is echt iets anders dan ondernemerschap. Opeens hoef je niet alleen zelf te weten wat er speelt, maar moet je dat delen. En je vindt niet een kopie van jezelf, je moet aftasten wat ze al kunnen en begeleiden waar niet.

Daarnaast nemen ze hun eigen ideeën, persoonlijkheid en ambities mee. Het is dan zoeken of en hoe dat goed past in het bedrijf dat jij wilt hebben.

Het is belangrijk genoeg aandacht en ruimte te hebben voor de mens achter de medewerker. Blijf in gesprek over wat die ander nodig heeft te groeien en een betere ontwerper te worden.

M'n eigen advies moet ik ook als leider voordoen. Als ik het zelf niet doe dan gelooft m'n personeel het niet.

De perfectionist in mij zou misschien anders willen, maar als het zo druk is en we doen nieuwe dingen, dan gaat het soms ook mis. Dat kan niet anders.

Toen het allemaal overliep moest ik een stap terug doen. Waar ging het mis? Die reflectie had ik nodig om weer scherp te krijgen wat ik nu eigenlijk zelf wilde met m'n studio.

Er gingen dingen door m'n handen glippen en ik had veel stress. Ik wilde mijn emotionele bagage niet neerleggen bij m'n personeel. Maar zij voelden dat toch. Ik had er eerder open over mogen zijn. Als ze begrijpen waar het echt vandaan komt dan valt bij hen ook een last van hun schouders af. Ze weten dan dat het niet aan hen ligt, maar bij mij lag. En het grappige is dat bij mij ook de druk er iets afging.

Ik zei ja tegen élke opdracht, ook tegen projecten die niet passen bij mijn ambitie. Nu zeg ik vaker nee. Dat is soms spannend. Maar zo is er nu wel ruimte om te doen wat past bij mijn ambitie.

Terugschalen deed even pijn. Maar de grootte van m'n bedrijf is niet essentieel voor m'n droom en kleiner geeft me nu de vrijheid om alleen het leuke werk te doen. Groeien hoeft niet altijd in omvang, het kan ook in diepgang.

Links

Koeweiden Postma → Nu Total Design

Studio Dumbar

Nederlands Filmfestival

Anne Miltenburg - Brand the Change (praktisch handboek voor een stevig merk)

Michel Jansen: De vijf stappen naar een betekenisvol merk. (Extra boek dat Wendy achteraf nog bedacht)

De Stadstuin Werkspoorfabriek

Deze keer is Joris Roovers te gast. Elke beschrijving van wat hij nu precies doet, doet dit creatieve monster tekort. Officieel is hij een merkstrateeg en copy writer. Maar hij is ook drijvende kracht achter pop-up restaurant Circus Citroen, eventbureau Bureau Baardaap en hij heeft een verse scheurkalender 365 dagenvers. Nu is hij druk met het opzetten van een speelplaats voor ideeën genaamd: Vogelfrei.

In dit gesprek hebben we het over labeltjes en focus, over het uitvoeren van gekke ideeën, en over hoe je eigen werk het beste visitekaartje is.

Joris is een mooie vent. Hij is gek op creativiteit en ideeën werkelijkheid te laten worden. Als je met hem praat lijkt het binnen 5 minuten alsof je elkaar al jaren kent. Ik geniet altijd van zijn aanwezigheid. Dus dat plezier gun ik jou ook.

Show Notes

www.jorisroovers.nl

www.365dagenvers.nl

www.vogelfrei.nl

Lessen

Men vindt het fijn om een labeltje te kunnen plakken op iemand want dat maakt het begrijpelijk voor hen.

Je moet mensen triggeren wanneer je beschrijft wat je doet zodat mensen meer over je willen weten. Je hoeft dus niet volledig te zijn want het gaat er niet om om begrepen te worden.

Dat is spannend want achter de angst om niet begrepen te worden zit de angst dat je nadat je jezelf hebt geïntroduceerd nooit meer iets anders kan zijn voor diegene. Dat mensen je eraan houden.

Ergens staan is ook ergens niet voor staan. Je kunt niet iets zijn voor iedereen.

Om te ontdekken wat belangrijk is in het merk van een bedrijf, zoom ik in op het oermoment en de oerreden waarom het bedrijf begonnen is. Daarin in het onderscheid tussen hoofd- en bijzaken heel duidelijk.

Een gek idee heeft mensen nodig die er als eerste reactie op AAN gaan, die eerst helpen verder te denken.

Labeltjes die ik kende waren niet degene die klopte voor mij. En drie naast elkaar zetten was het ook niet. Maar ik zag voorbeelden van hele rare titels die me het vertrouwen gaven dat ik zelf kon kiezen hoe ik wat ik deed kon noemen.

De eerste vraag (tekst) waar klanten bij je komen is vaak helemaal niet de eigenlijke vraag (betere positionering).

Ik vraag door. Als je dat niet wilt, dan moet je mij niet vragen.

Het leukste van m'n werk is dat ik voor zoveel verschillende type bedrijven werk en telkens weer inzicht krijgt in hun wereld en hun hoofd. De echte lessen en inspiratie moet je buiten je branche halen.

Mijn beste projecten zijn niet met een voorop gezet plan bedacht. Als je denkt dat je een goed idee hebt, dan is het de moeite waard om dat te onderzoeken en te kijken of het iets kan worden. Als je dat doet, dan willen mensen met je meedoen. Juist omdat het nog niet uitgewerkt is.

Omdat ik het moeilijk vond een labeltje op mezelf te plakken, ging ik eigen projecten doen die voor me gingen werken. Die lieten zien wat ik was. Verreweg het meeste van m'n omzet kwam voort uit die "visitekaartjes".

Het is verslavend om projecten te doen waar je alles kan doen en laten wat je wil.

Ik vind het heel leuk om dingen te starten en te onderzoeken zonder dat ik weet waar het eindigt. Die energie vind ik heel vet. Ik maakte alleen niet altijd dingen af.

Het kan een valkuil zijn om te lang aan een idee te blijven trekken omdat je steeds terug getrokken wordt door hoe vet het in de kern kan zijn.

Je hoeft niet alles ook zelf uit te voeren wat je gevraagd wordt. Ik merkte dat óók de website bouwen na het bedenken van het merk me eigenlijk meer energie kostte dan het waard was. Nu schuif ik dat door. Daardoor doe ik gemiddeld beter werk en hou ik meer energie over.

Lees vooral wat je normaal niet zou lezen. Boekjes over bijvoorbeeld de nobele kunst van pauze nemen leveren me zoveel meer op dan het zoveelste marketingboek.

Het lezen is één ding. Maar daarmee ben je er nog niet. Je moet het ook nog toepassen of gebruiken. Dat is totaal iets anders.

Ik maak de dingen die ik ook voor mezelf zou willen hebben. Het etentje waar ik zelf heen zou willen. De speeltuin waar ik zelf zou willen spelen.

Een vet idee, hoe debiel de omgeving het ook vindt, moet je gewoon doen. Met Vogelfrei wil ik een plek maken waar het stemmetje van het vette idee de ruimte krijgt. Als meer mensen die ruimte krijgen wordt onze wereld leuker.

Met dit project creëer ik ook iets waar als ingebakken zit dat ik mijn eigen verslaving kan botvieren zodat ik het lang kan volhouden.

Ik help klanten met datgeen waar ik zelf moeite mee had. Labeltjes en focus. En in vogelfrei is de valkuil dat de focus vervliegt. Precies als in de bedrijven die ik weer naar de kern laat komen.

Links

Hallo Academie

Zwarte doos uithof: Universiteitsbibliotheek Utrecht Science Park

365 Dagenvers

David Hieatt op Twitter

Howies (kledingmerk)

Do Lectures

Hiut Denim (spijkerbroekenmerk uit Cardigan)

Reboot Podcast Episode #130 – When Your Company Grows You – with David Hieatt

Circus Citroen

Bureau Baardaap

Do Lectures Books

Boek: Do Pause

Seth Godin

Vogelfrei

Mara is een facilitator van leiderschapstrajecten gericht op het wakker schudden van organisaties om in bewegen te komen.

In dit gesprek hebben we het over het mooie en ook het uitdagende van de vrijheid en autonomie die ondernemen je biedt. Ook praten we over je gelijkwaardig opstellen tegenover een opdrachtgever, en over het cultiveren van een beginner's mind waarbij je tegelijkertijd ook vertrouwt in je kunnen.

Mara is enthousiast, bevlogen, en positief. En ze heeft de opmerkelijke gave om in elk gesprek waar ze bij is bliksemsnel de energie naar het positieve en de kern te richten.

Show Notes

Mara's website

Mara Verduin Linkedin

Lessen

Ondernemen gaat over het aangaan van goede en authentieke relaties. Dat was zowel zo voor de winkel van mijn vader, als in mijn werk.

Vorm volgt functie: Ondernemer was voor mij niet het doel, maar de manier die me dient om de dingen te doen die ik belangrijk vind.

Mijn vorm van ondernemerschap groeit mee met mijn persoonlijke ontwikkeling. Ik ben ook zelf mijn instrument. Dat groeit en beweegt mee met m'n interesses. Ondernemerschap doet een appèl om actief vorm te geven wat je te doen hebt.

Ik werk voor organisaties die weer AAN willen gaan, maar nog niet weten hoe.

Mijn eeuwige zoektocht is hoe ik toch een titel of pakketje maak van al die ogenschijnlijk verschillende dingen die ik doe, die voor mij wel hetzelfde zijn.

Als ondernemer kun je - binnen de professionaliteit om de opdrachten goed af te ronden - de vrijheid nemen om je vrije tijd in te richten zoals en wanneer je wilt. Maar het kostte ook jaren ervaring om ook in het werkseizoen vrij te durven nemen en erop te vertrouwen dat de opdrachten die ik dan niet kan doen ook weer terugkomen.

Ik wil een gelijkwaardig partner van mijn opdrachtgever kunnen zijn. Ik wil graag iets betekenen, maar ook binnen mijn voorwaarden. Wanneer je uit de ondergeschikt afhankelijke relatie stapt kan er meer ontstaan. Dan kun je ook zelf invulling gaan geven aan wat er nodig is.

Ik let niet zo op uren. Ik maak wel een inschatting vooraf, maar geef mezelf de ruimte om het werk goed te doen.

Ik bewaak dat ik de ruimte behoudt om met plezier en kwaliteit het werk te kunnen doen, anders gaat het teveel op echt werk lijken. Dat geldt ook in organisaties, mensen hebben regie en autonomie nodig om met plezier en duurzaam hun werk te kunnen doen.

Net als dat in de sport de wedstrijd gewonnen wordt in bed, is dat voor werk net zo. Je kunt niet continu op 100% sprinten.

Wat me voldoening geeft in het werk is het kunnen losmaken van de durf en moed om in verandering te treden. Het is zo'n luxe om in dat moment van vertraging te mogen zijn. In die trage tussentijd ontstaat vaak een enorme versnelling.

Als de ruimte er niet is om nog niet te weten wat de uitkomst van een proces gaat zijn, misschien moet je dan niet een co-creatief of een participatief proces ingaan. En dat is soms ook best lastig om vooraf al te weten.

De valkuil van "ik weet het al" neemt de kracht weg van wat ik doe. De uitdaging is om zowel te vertrouwen op wat ik al wel weet, maar zonder de Beginner's Mind te verliezen van open staan voor wat er echt is.

Als alles één is en wij onderdeel zijn van de wereld, dan is het startpunt wellicht veel meer in het volgen op wat er nodig is en daarna in je leiderschap te gaan staan om te bepalen wat je kan bijdragen.

Sommige soorten werk zijn niet goed compatibel. Ze vragen een té andere energie. Schrijfwerk vroeg lange blokken van aandacht, wat niet rijmde met werken met groepen.

Om een betere facilitator, maar ook om beter te zijn in de relaties in m'n leven, heb ik moeten leren om met conflict om te kunnen gaan.

Ik denk dat het een illusie is om te denken dat hoe je je persoonlijk ontwikkelt geen impact heeft op hoe je je werk doet. Het lijkt me onhoudbaar om te proberen dat uit elkaar te houden.

Ik heb geen concreet beeld van waar ik in de toekomst precies heen wilt. Het is denk ik echt een meanderend pad. En hopelijk worden de hoofd- en bijzaken van wat mijn pad is steeds helderder.

Een balans die ik zoek is om terwijl ik met mensen in gesprek kom die het beleid maken om zo op grotere schaal effect te hebben, óók te blijven werken met de mensen die met hun poten in de klei werken.

Links

Arnold Mindell, grondlegger van Process Oriented Psychology / Process work

The Beginner's Mind (or Shoshin)

Derek Sivers - How to start a movement

Lewis Deep Democracy

Shift Foundation

In deze aflevering is Freek van der Pluijm te gast. Met zijn bedrijf Re-volt helpt hij organisaties om een transitie naar duurzaamheid te maken door de gesprekken mogelijk te maken die daarvoor nodig zijn – zowel intern als tussen organisaties. Door middel van een scala aan facilitatietechnieken helpt hij mensen in die bedrijven de noodzaak te doorvoelen, de kansen te herkennen en met elkaar te ontdekken wat de te nemen stappen zijn.

In dit gesprek hebben we het over hoe hij werkt, wat en hoe hij prioriteert en ook hoe hij omgaat met de verandering als gevolg van Corona; toen hij opeens niet meer zijn bedrijf uit ging breiden maar terug moest naar de basis.

Freek wordt gedreven door het juiste te doen, iets belangrijks te doen, iets goed te doen. Hij is een denker maar ook een aanpakker. En iemand waar we allemaal profijt aan hebben! Dank je wel Freek voor je werk en voor wie je bent!

Show Notes

Contact Freek als je een grote ambitie hebt om op jouw manier bij te dragen aan iets wat voor jou betekenisvol is en iemand zoekt om daarover te sparren om dat verder te brengen → www.re-volt.nl of Linkedin.

Lessen

Hoe meer je leert, hoe meer je weet dat je maar weinig weet.

Het maakt niet uit wat ik zie dat er kan. Belangrijker is geduld te hebben en ze te helpen de stap te laten maken die zij nu kunnen maken.

"Verkondigen van het woord" maakte me ook blind. Een breder vocabulaire had me geholpen beter te kunnen zien wat er samen bereikt had kunnen worden.

Een van de drijfveren om voor mezelf te beginnen was om de autonomie te hebben mijn eigen manier van werken te kunnen ontwikkelen.

Mijn eerste klanten kwamen voort uit het netwerk waar ik door de jaren heen goed contact mee heb gehouden.

Door me dienstbaar op te stellen, heb ik voor mezelf een niche en mogelijkheden gecreëerd.

Als ik binnenkom bij een klant ga ik aftasten wat er nodig is en wat ik kan bieden.

Ik geef mezelf 10 ontwikkeldagen per jaar.

Met aandacht aan 1 ding werken is mogelijk wanneer je een methode hebt om ervoor te zorgen dat andere belangrijke dingen gegarandeerd een ander moment terugkomen.

Ik heb meteen geschakeld na DE persconferentie. Ik was in een fase om mensen aan te nemen, maar alles moest op pauze.

M'n klanten kwamen bij me voor een kompas, maar m'n eigen kompas draaide nog dol. Ik moest afscheid nemen van de doelen die ik voor mezelf gesteld voor dit jaar. Na de ontspanning daarvan, ontstond er pas weer ruimte en intussen ook lol.

Iedereen heeft afgelopen maanden genoeg ervaren. Iedereen heeft zich een keer opgeschud gevoeld.

Mijn droom voor wat ik wil creëren is niet gewijzigd, de crisis heeft wel gezorgd dat ik even een paar stappen terug moest om weer naar voren te gaan. Maar de weg ernaartoe is minder belangrijk.

Strategieontwikkeling om van A naar B te gaan, doe je vanuit B.

Ik kan in deze tijd alleen maar vanuit het nu handelen. Dus goed werk doen en kansen zien als ze langskomen. Verder dan dat kan ik nu niet zien. En ik heb er vertrouwen in dat de volgende stap duidelijk wordt op het moment dat die langskomt.

Ik ben er intussen ook ok mee als het niet lukt, maar ik heb ook iets nodig om naar te hengelen.

Met aandacht een vraag beantwoorden vraagt 'm eerst te laten binnenkomen en te laten verstommen. Je eerste reacties moet je even parkeren om te kunnen zien wat er echt gevraagd wordt. Vanuit die essentie kun je voortbouwen.

Ik ga niet zomaar iets doen. De reden dat ik zoveel aandacht besteed om tot de essentie te komen, is omdat ik het heel vervelend vind om dingen nodeloos opnieuw te moeten doen.

Een quick fix voor het oppervlakkige probleem is voor sommigen ook wel aantrekkelijk. Ik lever dat niet. Dat is een filter op m'n klanten.

Soms moet je langer nadenken. Maar soms is het beter om gewoon even iets (zo goed als het dan kan) te doen. En je dan weer ergens anders op te richten.