De Gebakken Peren

Wat maakt een co-foundersrelatie succesvol?

Hoe vind je een goede balans tussen werk en gezondheid in een veeleisende sector, terwijl je ook beiden kampt met een chronische ziekte?

Hoe kom je gaandeweg steeds dichterbij een eigen definitie van succes?

In deze aflevering zijn Malou te Wierik en Floor van den Elsen van Buro Dertig te gast.

Buro Dertig helpt culturele organisaties en non-profits te groeien door de juiste communicatie, dmv strategieën, campagnes en content.

Uitzonderlijk aan Malou en Floor is de chemie die zij hebben en hoezeer zij elkaar vertrouwen. Zij kunnen heel transparant en direct naar elkaar zijn zonder dat dat spannend wordt. Kibbelen zonder ruzie maken noemden ze dat. Super mooi om dat te zien.

En knap hoe ze beiden hebben geleerd scherp te zijn op wat ze nodig hebben, ook richting opdrachtgevers, en hoe ze dat thema nu bespreekbaar willen maken.

Veel plezier met luisteren!

Giveaway: Vond je dit nou een leuk gesprek en denk je "dit deel ik graag online", tag dan De Gebakken Peren even. Onder degenen die het delen voor 17 december, verloot ik als bedankje een exemplaar van Malou's boekentip - 't Hooge Nest' van Roxane van Iperen. Of als je liever een ander boek uit m'n online Boekenkast hebt dan kan dat natuurlijk ook.

Show Notes

Malou te Wierik & Floor van den Elsen

Buro Dertig

Bijbehorende blog: Trust & Chemistry

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Malou: In ons gezin waren we gewend ruzie te kunnen maken en het ook weer goed te kunnen maken.

Beiden zijn we opgegroeid met een voedingsbodem van veel lezen, kunst en cultuur. Onze persoonlijkheden verschillen wel erg.

We waren na de stage van onze studie allebei "per ongeluk" freelancer geworden.

Floor: Voor mij was ondernemen nog echt iets vreemds. M: Mijn ouders reageerden op banen van "Huh, ga je in loondienst? Doe niet zo gek, je kunt je eigen werk maken."

We hadden al wat opdrachten samen en beiden ook wat losse opdrachten, die we toen onder Buro Dertig hebben ondergebracht.

F: Ik vond het eerst nog wel spannend om tegen opdrachtgevers te moeten zeggen dat ik niet meer alleen werkte maar een bureau was gestart. Maar dat vonden ze alleen maar leuk.

M: Ik deed m'n werk goed, maar als zelfstandige nam ik het ondernemen toch minder serieus. Als we een Buro hebben dan ga ik me daar ook naar gedragen.

M: Een bureau gaf dat ik kon werken aan een merk. Het maakte het professioneler en motiveerde me meer. Ook gaf het wat meer afstand tussen mij en m'n werk.

We vullen elkaar heel goed aan qua vaardigheden. En we hebben een goede chemie met elkaar. We hebben dezelfde waardenset en andere karakters.

En dat moet ook wel, want je zit in alles aan elkaar verbonden. Bijna meer dan met je romantische partner.

Beiden houden we van lol, zijn talig en ad rem, nemen het werk serieus, maar onszelf niet zo.

F over M: Ze is enthousiast, rent meteen, is open en direct.

M over F: Ze is geduldig, kan goed luisteren, situaties inschatten, schrijft als de beste.

In het werk zijn we onszelf ook wel naar onze kwaliteiten gaan voegen.

Ons 1e jaar was al best turbulent, en na enkele maanden werd Malou ook nog eens ziek.

Achteraf was het fijn dat dat in het begin gebeurde. We hadden nog geen hoge vaste lasten of veel verantwoordelijkheden.

M: Stressreductie werd hierna voor mij heel belangrijk. Ik ben bijvoorbeeld dus nu niet meer altijd bereikbaar voor klanten.

M: Als jij als ondernemer je grenzen aangeeft, dan respecteren mensen/klanten dat.

M: We zoeken nog wel onze grens op. We gaan wel ver door. Veel en hard werken is ook wel oké voor me, maar lastige klanten geven me stress.

Werk kan ook een goede afleider voor de pijn zijn. Iets meer gas terugnemen zou af en toe wel goed zijn geweest.

We kibbelen wel, maar hebben nooit ruzie.

M: Je moet elkaar dingen kunnen zeggen. Werk is niet persoonlijk en de ander zegt het uit liefde.

F: Van Malou kan ik dat altijd goed hebben, maar niet van iedereen.

F: We vinden het niet erg om het even met elkaar oneens te zijn. Als dat zo is gaat het namelijk altijd alleen over de kleine dingen.

We hebben allebei wat, daardoor weten we ook hoe het is voor de ander. Misschien kunnen we dit juist goed samen, omdat we het allebei kennen (dat zou misschien wel anders zijn als één het had).

Toen we mensen gingen aannemen, kregen we best snel een heldere werkverdeling (financieel de een, personeel de ander).

We zijn intussen wel weer van 9 naar 4 mensen gegaan. Omdat we realiseerden dat we het wel leuk vinden om het werk zelf uit te voeren en zelf contact met de klant te hebben.

F: Het vereert me nog steeds dat mensen willen werk bij het buro wat we zelf verzonnen hebben. En ik vind het nog steeds geweldig dat we iemand in hun levensonderhoud kunnen voorzien.

Groei door groter te worden is voor ons niet het enige succes. Wij willen vooral ook aan onszelf kunnen blijven denken, ons niet te laten leiden door klussen en zelf beslissen waar we heen willen.

M: Groei zit er nu in om de klanten te krijgen die we willen krijgen en betaald te worden hoe we betaald willen worden.

Soms is het lastig om bij zoveel collega-ondernemers te zien dat het lastig gaat terwijl het bij ons goed gaat.

We weten dat we ook wel een keer zelf producten of programma's zouden willen neerzetten, maar daar moet je wel de ruimte voor creëren.

Door selectiever te zijn op de klussen die we aannemen hebben we nu meer omzet met 4 mensen dan eerder met 9.

Poen, Passie en Prestige. Er moeten altijd 2 van de P's in de klus zitten.

De slechtst betalende klanten zijn soms degenen die het meeste stress opleveren.

M: Wat voor mij lastig is is grenzen aangeven. En dat ik áltijd bezig ben met werk en leren over hoe het beter kan.

F: Wat voor mij lastig is is altijd eindverantwoordelijk zijn. Als je veel gaat doen en veel verantwoordelijkheid hebt, dan heb je meer rekening te houden met allerlei scenario's.

We hebben geen meerjarenplannen, maar mikken onze aandacht door op korte termijn steeds te verbeteren. Terugkijkend zien we dan dat we best wel veel progressie geboekt hebben.

Er wordt over het algemeen wel te weinig gesproken over beperkingen. In hoe ik erover praat, vind ik het soms wel eens lastig om het niet kleiner te maken dan het is. Ik ben dan bang dat de mogelijke klant het spannend zou vinden om ons de opdracht te gunnen en meer zekerheid wil.

M: En het maakt ons ook beter in ons werk. Omdat je je werk iets moet inkaderen zijn we wat meer on point en effectiever. F: En het maakt ons ook menselijker in ons werk en hoe we samenwerken.

In de toekomst zouden we kunst en cultuur toegankelijker willen maken.

Links

Aflevering Snijboon: 17. Frouke en Ruud over hoe je een bedrijf maakt dat net zo goed bij jou past als je product bij je klant.

Boek: Patricia Lockwood - Hier hoor je niemand over

Boek: Roxane van Iperen - 't Hooge Nest

Zomergasten - Rosanne van Iperen.

Podcast: Wind of Change - Did the CIA write a power ballad that ended the Cold War?

Er willen duizend mensen naar binnen en de techniek je in de steek laat. Hoe houd je je hoofd cool?

Hoe is het om een bedrijf te verkopen?

Hoe neem je risico's op een berekende manier?

En hoe zet je een appeltaartgigant op :)?

In deze aflevering is Bart Peute te gast. Bart is oprichter van Yourticketprovider: een ticketingservice in de festivalbranche en culturele sector. In een kleine 10 jaar heeft hij het gebootstrapt groot gebracht en onlangs verkocht.

Bart is de rust zelve. Kalm en overwogen. Zo knap hoe hij een ogenschijnlijk groot risico nemen als iets gewoons doet lijken. Als een overwogen keuze met beperkt risico.

Hij duwt zichzelf niet op de voorgrond, maar door anderen te enthousiasmeren heeft hij een club gecreëerd die zoveel mensen mooiere ervaringen geeft. Heel indrukwekkend!

Veel plezier met luisteren! Hier is ie.

Show Notes

Bart Peute

Yourticketprovider

Bijbehorende blog: Calculated Risks

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Met z'n drieën op reis, tijdens een tussenjaar in Australië, en er samen voor iedereen iets leuks van willen maken, leert je afstemmen en beslissingen maken.

En zo'n jaar leerde me ook hoe tevreden je kunt zijn met weinig middelen.

Ik maakte op een gegeven moment zo'n 5-10 taarten per week, toen zei m'n moeder toch wel dat ik zelf de inkoop moest regelen.

Ik vond het zonde dat ik als consultant altijd net vertrok op het moment dat we iets met de data konden gaan doen.

Ik zocht op welke plekken er al informatie was om iets mee te doen en dat was Google Analytics.

Ik wilde iets voor mezelf gaan doen. Om dat uit te moeten gaan spreken tegen m'n baas vond ik best spannend. Maar m'n baas reageerde boven verwachting goed. Hij vond het leuk en had het al zien aankomen. Hij vroeg zelfs naar m'n business plan en wilde me helpen.

Ik ben een laagdrempelige quick scan gaan aanbieden. Zo kon ik het gesprek aangaan over hoe we de website konden verbeteren.

Ik vroeg het festivalbedrijf of, als ik een ticketingsysteem zou bouwen wat het in 3 clicks kon, ze interesse zouden hebben. Dat hadden ze en zij werden de launching customer.

We hadden een keiharde deadline. Op de dag van de verkoop waren we nog bezig om de ideal-koppeling te bouwen. Dat heeft me wel een paar jaar van m'n leven gekost.

Uiteindelijk ben ik wel blij met die deadline, anders hadden we het steeds kunnen uitstellen omdat er altijd nog iets is wat je ook erbij wil bouwen.

We hebben de code voor enkele functionaliteiten aangeschaft. We hadden het ook zelf kunnen bouwen, maar dat was trager en kostte waarschijnlijk nog meer.

Ik ben niet van het nemen van hele grote risico's, maar wel van gecalculeerde risico's.

Mijn afweging was dat wanneer ik 6 maanden m'n vaste lasten kon betalen, ik het risico om voor mezelf te beginnen wel aan kon.

Vanaf het begin was ik nonstop aan het werk. Leuk zo'n schaalbaar product, maar meer klanten betekent ook meer klantzorg. Klanten verwachten ook dat je de entree van de ticketing regelde.

Ik kan goed rustig blijven in stressvolle situaties. Focus op het probleem en mogelijke oorzaken elimineren.

De balans tussen gezond blijven en hard werken/geleefd worden is lastig. Ik ben altijd 2x in de week te blijven sporten, gezond te eten en veel te slapen. Dat scheelt een hoop.

Maar dat kon niet oneindig doorgaan. Dus een van de eerste mensen die we aannamen was iemand die de operatie kon overnemen.

Het moment dat ik de eerste medewerker aannam en die op de loonlijst kwam, voelde ik opeens veel meer druk. Nu was het serieus.

M'n oude baas zei ooit: Een grootste fout die ondernemers maken is, wanneer het slecht gaat, zichzelf niet meer betalen. Je moet niet minder uitgeven, maar gewoon meer verdienen.

Ik was wel eens jaloers op andere ondernemers die een co-founder hadden om mee te sparren.

Ik moest leren hoe ik van alleen eraan werken een team kon leiden. Ik ben onze kernwaarden gaan definiëren, heb een stip op de horizon gedefinieerd, en ben structuur gaan aanbrengen.

Ik ben niet graag directief maar enthousiasmeer liever mensen om mee te gaan op een avontuur. Ik luister ook graag lang, om daarna de punten te verbinden.

De combinatie tussen IT en mens vond ik leuk. Je impact is heel direct, de ervaring wordt bij de verkoop al leuker.

Toen corona erin hakte ging even alles op pauze om het probleem te analyseren. De eerste focus was cash. Uitgaven laag en regelingen aanschrijven. Hope for the best, prepare for the worst.

Misschien klinkt het gek. Maar hoe spannend het ook was, het voelde ook weer leuk. Net als het begin van het ondernemen. Opeens moesten we weer met weinig middelen heel creatief zijn en op koers blijven.

Corona maakte nog extra duidelijk dat ik, in het aansturen van 20 man, het ondernemen wel een beetje was gaan missen.

De verkoop speelde me ook vrij, want veel praktische zaken konden nu door in-house afdelingen gedaan worden.

De due diligence van het verkoopproces voelt ook als een soort overhoring.

Het bedrijf moest hoe dan ook door. Dus, het zou mooi zijn als de verkoop doorging, maar ik moest me blijven focussen op Yourticketprovider alsof het niet zou gaan lukken.

Het speelveld is nu anders, mijn uitdaging is nu om écht groter te denken.

Om de kernwaarden van het bedrijf te bedenken moest ik terug naar mezelf en wat mijn kernwaarden zijn: Persoonlijk, Flexibel & Build for success.

Ik mis zelf een beetje de standaard eigenschappen van een CFO: Het risicocontrolerende, procesmatige op de day to day. Dat heb ik erbij gezocht.

M'n oude baas zei ooit: "Ik wil nooit meer dan 20 mensen, want die passen niet samen in een bus."

Heel verschillende bedrijven gaan toch allemaal door dezelfde fases heen.

Links

EO accelerator

CM neemt ticketingbedrijf Yourticketprovider over

CM

Boek: Stephen Covey - The 7 Habits of Highly Effective People

Boek: David Allen - Getting Things Done

Hoe verenig je twee levensvisies waar je mee opgegroeid bent, die elkaars tegenpool zijn?

Hoe geef je effectief leiding aan een team van vrijwilligers in een hectische keuken?

Hoe gaat het proces van zo'n ingrijpende beslissing om naar een boerderij in Zweden te verhuizen?

En natuurlijk, hoe breng je zo'n krankzinnig mooi boek uit?

In deze aflevering is Stephanie Verstift te gast. Stephanie is antropoloog, facilitator en service designer. Enkele jaren geleden is ze verhuisd naar het platteland van Zweden om op een boerderij en later het retreat center Mundekulla te wonen en werken.

Daar heeft ze afgelopen jaar heel succesvol een eigen kookboek uitgebracht, genaamd Mundekulla Cooks. Uitermate lekkere vegetarische gerechten en absurd prachtig vormgegeven. Eigenlijk is het veel meer dan een kookboek. Het is behoorlijk in de prijzen gevallen, en nu is er ook een Nederlandse versie onder de titel De Dankbare Keuken.

Stephanie is zo krachtig. Ze verstaat de kunst om de essentie te voelen en hard te knallen. Daarnaast heeft ze oog voor schoonheid en hoe mensen werken. Dit gesprek zit vol met levenslessen, waardering en we hadden ook gewoon lol om elkaar weer te zien.

Dank je wel Stephanie!

Giveaway: We geven een exemplaar weg van Stephanie's kookboek "De Dankbare Keuken"! Vond je dit nou een leuk gesprek en deel je het graag met je vrienden? Tag dan De Gebakken Peren even! Ik verloot 'm onder degenen die het voor 19 november op hun socials delen.

Veel plezier met luisteren! Hier is ze.

Show Notes

Stephanie Verstift

Mundekulla Cooks

Bijbehorende blog: Chaordic Design

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Vanaf jongs af aan kwam ik in 2 werelden. Bij m'n vader was werk en familie heel belangrijk. Bij m'n moeder ging het om zoveel mogelijk te doen met weinig.

De uitersten van m'n ouders herken ik terug in hoe ik nu ben. Van m'n vader herken ik het niet kunnen stoppen met werken en altijd nieuwe projecten oppakken. Van m'n moeder herken ik het volgen van m'n hart, het creatieve en keuzes niet baseren op hoeveel geld het oplevert.

De extremen hebben het lang moeilijker gemaakt om keuzes te maken. Nu zie ik de combinatie van beide kanten meer als een voordeel.

Kies gewoon iets want zolang je het niet doet weet je het niet. Van te voren weet je de juiste keuze niet en niet wat bij je gaat passen. Door iets te doen, kom je erachter wat bij je past. Waar je meer van wilt en welke delen je wat minder van wilt.

Er was niet één vakgebied waarvan ik dacht "dit is het", maar er waren er teveel die ik in zekere zin interessant vond.

Je eigen onderwijs vormgeven! Waarom heb ik daar niet eerder van gehoord?

De deelnemers bij De Universiteit die zelf regie namen over hun leren, de teleurstelling in waar werkgevers naar zochten, en de handigheid van m'n toenmalige vriend om z'n werk bij elkaar plukken, gaven me de inspiratie om te gaan ondernemen.

Als ondernemer moest ik van alle markten een klein beetje thuis zijn.

Wanneer je 1 ding heel goed doet, openen er veel deuren naar andere mogelijkheden.

Het allerbelangrijkste vind ik het dat m'n werk betekenis heeft en dat ik me vrij voel.

Antropologie en Service Design zijn 2 belangrijke lenzen hoe ik naar dingen kijk. Hoe werken mensen en groepen? En hoe creëer je dan oplossingen voor die mensen? Deze brillen werken op alles.

Ik wilde heel graag in de natuur werken, aan een duurzaam project en met een (gevoel van) gemeenschap.

In Nederland kon ik die combinatie niet makkelijk vinden. Ook, kon ik hier m'n leven niet dusdanig omgooien.

Ik kon niet zomaar opgeven en teruggaan. Ik wist dat de drang dan terug zou komen.

Ik denk vaak, als ik het nog niet gedaan heb, dat ik het wel kan (Pipi Langkous).

Hoe hoog de stress ook is, als chef moet je rustig blijven. Als jij het niet rustig houdt dan geef je dat door aan het team.

In het werken met vrijwilligers vind ik het heel belangrijk dat iedereen zich gewaardeerd voelt en op de juiste plek staat. Ook zorg ik altijd voor een goede inleiding, dat iedereen zich thuis voelde en dat het helder was wat de regels zijn.

Hoe meer je weet hoe meer je ziet.

Er zaten maanden tussen dat ik 270 uur heb gewerkt. Dat kon ik aan de ene kant wel met een zekere trots zeggen, maar ik had ook geen gevoel meer in m'n vingers.

Ik moest niet vergeten om ook sociale of relatiedoelen hebben. Dat klinkt misschien saai, maar als ik daar niet proactief aandacht aan geef dan wordt het verdrongen naar de achtergrond.

"Als ik deze projecten oppak, is er dan nog wel genoeg tijd om ook ..."

Het boek ontstond omdat gasten ernaar vroegen. Plus het was een nieuw project en een mooie manier om al m'n opgedane kennis te bundelen.

Wanneer je bepaalde principes hanteert heb je oneindig veel mogelijkheden, maar zijn die ondersteund door een visie zodat het ook aansluit.

Ik heb vaak een vertrekpunt. En als het een stip is, dan is het een hele vage stip. "Wat zou echt geweldig zijn en hoe zou dat kunnen gebeuren?"

In momenten dat je echt zoekend bent of als het echt niet gaat zoals je wilt, dan zijn geduld en vertrouwen dat het op z'n plek gaat vallen essentieel. Wanneer je vanuit die houding in het leven staat dan gaat het vloeiend. Je dromen en doelen losjes vasthouden.

Ik werk heel hard voor m'n doelen maar omarm vanaf het begin dat het misschien heel anders kan lopen.

Het leven is altijd goed. Al die doelen en ambities zijn leuk, maar daar gaat het niet om. Het is een speelveld dat je bezighoudt. Maar uiteindelijk is het slechts een speelveld.

Alle mensen om je heen helpen je om een beter mens te worden. Als je het toestaat.

Alle goede dingen in m'n leven heb ik niet verworven of verdient, maar heb ik gekregen. Dat besef maakt me dankbaar.

Links

Ontstaansverhaal De Universiteit

Art of Hosting

MSLS-alumni en De Gebakken Peren Podcast-alumni: Freek van der Pluijm en Maaike Boumans.

Wayfinder Kit van Open Master's

Mundekulla Retreat Center

Stephanie's prachtige kookboek: Mundekulla Cooks / De Dankbare Keuken

Boek: Antoine de Saint-Exupéry De Kleine Prins

Boek: Rutger Bregman - De meeste mensen deugen

Is 80u per week te rijmen met goed voor jezelf zorgen? En zo ja, hoe?

Hoe vertalen beginselen uit je kernwaarden zich in de praktijk?

In deze aflevering is Frank Bonekamp te gast. Frank is oprichter en directeur van de Socialrun, een stichting ter bevordering van inclusie in de samenleving, met onder andere een enorme estafetteloop van 555 kilometer.

In dit gesprek hebben het over hoe een beginsel als "meedoen is winnen" in alles van de uitvoering gaat zitten; we praten over subsidies en hoe die soms de snelheid om te schakelen in de weg zitten; en we hebben het over wat het betekent om goed voor jezelf te zorgen.

Frank heeft een groot hart en is extreem dienstbaar. Hij geeft alles. Ik heb grote bewondering voor z'n levensinstelling en z'n werk. Hij zet ook graag z'n visie puur neer. Soms met een scherpte om ook een reactie uit te lokken. Dat gaf een aantal keer lichte kortsluiting in m'n brein, wat heel leuk en leerzaam was. Dus wil je mij het mis horen hebben, luister dan :). Dank je wel Frank voor dit mooie gesprek!

De call voor Socialrun Subsidie: De Socialrun vergeeft zelf ook subsidies voor projecten ter bevordering van inclusie en openheid rondom psychische kwetsbaarheden. De call is open en de deadline is 21 december 2021! Ga naar www.socialrun.nl/socialrunsubsidie voor alle informatie en criteria. De link staat natuurlijk ook in de show notes.

Show Notes

Frank Bonekamp

Socialrun

Bijbehorende blog: Can endless work be part of proper self-care?

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Ik zocht als kind altijd al de grenzen op. Ik had al vroeg een voorkeur voor mensen die op de rand stonden.

Het fascineert me wat er in mensenlevens gebeurt om te komen tot daden die niet "gewenst" zijn.

Bij ons is met de paplepel ingegeven dat je iets moet met mensen. Het leven gaat niet voor iedereen vanzelfsprekend goed.

Ik ben niet zo gericht op omzet, ik zit veel meer op impact.

Ik vond de onderhandeling leuk, maar de afrekening vond ik niet interessant.

Het commerciële was niet mijn ding dus ging ik het proberen.

Mijn grootste struikelblok bij subsidies is dat je je moet gaan houden aan de regeltjes van de verstrekker. Ik wil beloond worden voor wat ik doe, niet verantwoording afleggen.

Subsidiekaders zitten vaak nieuwe ideeën om kansen te pakken of wijzigingen in het plan in de weg.

We konden niet genoeg versnellen onder de subsidieregels. Liever droog brood dan onder deze voorwaarden door. We geloofden genoeg dat het kon als we echt onze weg in gingen om de sprong te durven wagen.

Mijn grootste doel bij de sprong was om groot genoeg te worden om (1e medewerker) Nienke te kunnen betalen.

Met de run moest iedereen kunnen meedoen. Dus voor iedereen moest een rol zijn, om op zijn niveau te kunnen bijdragen.

Meedoen is winnen. Je kan niet gediskwalificeerd worden. We houden ook geen tijden bij. Je moet het als team oplossen.

Of tussen teams. Twee teams zijn een keer tijdens de race gaan samenwerken om toch allebei de eindstreep te kunnen halen.

Een duurzame verandering teweeg brengen kun je niet met slechts een snelle incidentele actie. Ik wil wel snel, maar zo werkt het niet. Het moet traag om te beklijven.

Een missionaris van de kerk is ook nooit moe.

Als ik met m'n kinderen ben wil ik er met volle aandacht voor ze zijn. In september kan ik dat niet want dan vraagt de run alles van me.

Ik stop er heel veel tijd en energie in. Maar het kost me nooit energie. Het voelt alsof ik niet hoef te werken naast wat ik doe.

Ik zorg óók voor mezelf door te doen waar ik in geloof.

Ik leef in het nu. En het niet-nu vind ik maar vaag. De mensen om me heen ondervangen de valkuilen daarvan.

Het gaat erom dat je de handleidingen en valkuilen van jezelf en de ander kunt zien en er zonder waardeoordeel over kunt praten.

Wij willen niet de focus op de kwetsbaarheden. Maar door ze wel te erkennen juist de focus op de talenten te kunnen voeren.

Ik ben geholpen door altijd de ruimte te krijgen om te zoeken en m'n weg te bevinden.

Ondernemen is niet zozeer winst maken. Maar iets vanuit jezelf bijdragen, waar je vervolgens heel goed winst op mág maken. Maar de intentie is om bij te dragen.

Links

Socialrun

Stichting SCHERP

PsychoseNet

Boek: Detlef Petry - Uitbehandeld, maar niet opgegeven (ook als docu)

Artikel: This 1967 classroom experiment proved how easy it was for Americans to become Nazis

Korte film: The Wave

Docu: PBS - A Class Divided (Jane Elliot) (Blue Eyes - Brown Eyes) or OWN - Jane Elliott's "Blue Eyes/Brown Eyes" Anti-Racism Exercise

Docu: BNN - Het grote racisme experiment

Boek: Witold Szablowski - Dansende beren: Heimwee naar het communisme

Hoe stap je in het bedrijf dat al generaties in de familie zit?

Hoe vernieuw je binnen een bestaand bedrijf?

Hoe innoveer je in een sector die doorgaans zo klem zit?

In deze aflevering is Joost van Schie te gast. Joost is 6e generatie Boer op Boerderij De Eenzaamheid.

De boerderij waar hij opgroeide en waarvan hij op z'n 12e besloot er juist niet z'n toekomst in te zien.

In dit gesprek hebben we het over opgroeien op de boerderij en de wijde wereld in gaan; en over startups opzetten in grote corporates.

Natuurlijk hebben we het over het keuzeproces om toch een toekomst op en voor de boerderij te gaan bouwen; en praten we over regeneratieve landbouw.

Wat ik zo mooi vind is hoe Joost al zijn ervaringen in het bedrijfsleven, innovatie en persoonlijke ontwikkeling nu weet in te zetten voor de boerderij.

En wat me inspireert aan hem is hoe diep hij zich is gaan verdiepen en hoe professioneel hij het traject nu aanpakt; inclusief begeleiding inschakelen en deelnemen aan bijvoorbeeld een versnellersprogramma.

Dank je wel Joost voor dit mooie gesprek.

Vond je dit nou een leuk gesprek en denk je "dit deel ik graag online". Tag dan De Gebakken Peren even. Onder degenen die het delen, verloot ik als bedankje een exemplaar van Joost's boekentip - 'Holistic Management' van Alan Savory. Of als je liever een ander boek uit m'n online Boekenkast hebt dan kan dat natuurlijk ook.

Veel plezier met luisteren! Hier is Joost van Schie.

Show Notes

Joost van Schie

Boerderij De Eenzaamheid

Bijbehorende blog: Innovate Small

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Op m'n twaalfde zat ik een keer aan de keukentafel. Ik zag links de koeien en rechts over het water keek ik de weide wereld in. Ik dacht "mijn toekomst ligt ergens daar verderop."

Ik heb vroeger nooit een impliciete verwachting gevoeld dat ik het bedrijf zou moéten overnemen.

Ik heb altijd een nieuwsgierigheid gehad om nieuwe dingen te ontdekken. M'n jeugd was ik content met wat er was. De opties voor verkenning dienden zich toen niet zoveel aan. Toen ik ging studeren in Amsterdam openbaarde zich opeens een hele wereld.

Ik vond het altijd moeilijk om voor 1 ding te kiezen. Ik moest dan altijd eerst alles een beetje doen voordat ik voor 1 ding kon gaan.

In een startupteam heb je altijd een Pauw en een Pinguïn nodig. De pauw gaat naar buiten, heeft mooie praatjes en verkoopt de boel. En heeft een pinguïn nodig die er achteraan loopt om alle rotzooi van de pauw op te ruimen.

Bij Aim ervaarde ik dat je toewijden aan een doel en daar op afgerekend worden zorgt voor resultaat. Daarvan leerde ik dat het belangrijk was om niet continu van richting te veranderen.

Een corporate startup heeft meer resources tot z'n beschikking dan een startup. Maar het is ook een two-sided battle. Je moet én je propositie in de markt bewijzen en je moet intern bewijzen dat er geld en tijd naar het project gaat. Als startup kun je ook radicaler zijn dan binnen een corporate omdat er niks interns is waar het aan moet voldoen.

Er bleek nog niet echt nagedacht te zijn over de toekomst van de boerderij. Dat zou vanzelf wel komen. Maar ik mijn wereld gebeurde er niks zonder er actief aan de slag mee te gaan.

Ergens vond ik het ook raar dat de boerderij opeens naar 5 generaties zou stoppen. Ik voelde een drang om er iets mee te doen. Ik ging onderzoeken wat er nodig is in de landbouw en te verkennen wat een kleine boerderij daarin zou kunnen betekenen.

Ik wist dat ik met mijn werk wilde bijdragen om mens en natuur dichter bij elkaar brengen.

Als ik de boerderij zou gaan overnemen dan wilde ik wel een vorm die voor mij ook zou werken. Dat betekent ook in een team werken en dat het niet van mij afhankelijk is.

Opeens realiseerde ik me dat de innovatiemethode van Aimforthemoon ook op de boerderij van toepassing was. Ik moest eerst iets kleins en nieuws (naast de kernbusiness van de boerderij) proberen en later integreren.

Hoewel m'n besluit om het te gaan doen opeens viel, heb ik wel een overbruggingsperiode gecreëerd. Ik was nog niet klaar met het plan voor de boerderij en ik was nog niet klaar bij Aimforthemoon.

Ik had wel het initiatief, maar in een familiebedrijf doe je het wel met elkaar.

"We verkopen verdomme helemaal niks!"

Als je een keer iets nieuws neergezet hebt doe je het meestal niet nog eens. Het is vaak aan de nieuwe generatie om dat weer te doen.

Koeien en kaas blijven de kern. Maar er komen nieuwe dieren en planten bij om de problemen van biodiversiteitsverlies, veenoxidatie, stikstofuitstoot en waterkwaliteit te doen.

We willen de biodiversiteit op de bodem vergroten om die onder de bodem te vergroten. Een vitale bodem houdt meer water vast.

We moeten telkens kijken naar wat er past in onze agro-ecologische omstandigheden (de condities van ons land- en watersysteem) en bij de cultuur van de omgeving. Voorbeelden zijn een moestuin, een theehaag, de kippencaravan en nog meer.

De urgentie voor transformatie in de landbouw is nu heel hoog, maar de ruimte is heel laag.

Ik zie niet 1 oplossing voor dé landbouw. Wij zijn gaan handelen vanuit de regeneratieve principes. Er zijn voorbeelden die laten zien dat je een prima boterham kan verdienen als je op een andere manier boert en (vaak) via directe kanalen naar de consument brengt.

Er is altijd werk. En af en toe moet je het een beetje naast je neerleggen.

Links

Aimforthemoon

Niek, Jesse en Leonard

Bohemian Birds

Jasper Mutsaerts

Docu: A Farm for the Future

Docu: Kiss the Ground

Tom Elffers (coach)

DGP Aflevering 12. Tom Elffers over depressie en zelfonderzoek, zijn visie op visie, en het opbouwen van een klantenkring.

CommonLand - 4 Returns Framework

Boerenversneller

Joel Salatin (VS), Richard Perkins (Zweden), Adam Grant (Oostenrijk), Geoff Lawton (Australië)

Boek: Joel Salatin - You can Farm & Your Succesful Farm Business

Boek: Alan Savory - Holistic Management

Boek: Yuval Noah Harari - Sapiens & Homo Deus

In deze aflevering is Ingmar Creutzburg te gast. Met Unchain the Tigers, maakt Ingmar steden mooier door ze te helpen hun merk en positionering te ontdekken, om zo verbinding met de stad en haar bewoners te creëren.

In dit gesprek hebben we het over kijken vanuit verwondering; een rol creëren die bij je past; aversie tegen hokjes en toch keuzes maken in je positionering; en het belang van mentoren.

Ingmar is enthousiast, houd van mensen en is gedreven om de wereld mooier te maken. Hij heeft al veel ervaring en denkt associatief. Tekenent daarvan is dat we het gesprek al 2x gestart waren voordat we waren gestart. Het zit dus vol wijsheid, en bomvol zijstraatjes en hilarische anecdotes.

Vond je dit nou een leuk gesprek en denk je "dit deel ik graag online". Tag dan De Gebakken Peren even. Als bedankje verloot ik een boek uit m'n online boekenkast onder degenen die het delen. Bijvoorbeeld Ingmar's tip "Het Bromvliegeffect" van Eva van den Broek & Tim den Heijer.

Veel plezier met luisteren! Hier is ie.

Show Notes

Ingmar Creutzburg

Unchain The Tigers

Bijbehorende blog: Be Incomplete

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Ik heb wel veel energie en ben druk, maar ik vind het ook heel fijn om m'n eigen ruimte te hebben.

De verhalen die nu verteld worden zijn altijd erg geframed. En je moet daar meteen iets van vinden, zonder context. Maar dat kan helemaal niet. Waar is de ruimte voor de nuance?

Ik vond school heel tof. Maar dan vooral de sociale component ervan.

Ik denk echt anders. Soms was dat wel lastig want de ander moet het wel snappen. Intussen maak ik er juist gebruik van.

Dingen afmaken vond ik vroeger eng. Nu heb ik m'n rol zo ingericht en mensen om me heen verzameld dat ik kan starten en anderen afmaken.

Eigenlijk stapel ik belangen en kan ik goed enthousiasmeren zodat anderen erna aan de slag gaan.

Vroeger wrong dat nog wel eens omdat ik aan het eind dan ook wel op het podium wilde staan. Nu geniet ik ervan dat anderen daar shinen. Ik krijg m'n 'applaus' wel op een andere manier.

Een faillissement is verschrikkelijk, wanneer je te lang doorgaat. Als je het op tijd inschat dan kun je het in ieder geval nog goed afwikkelen. Dat moment vooraf goed inschatten is heel moeilijk. Je weet het achteraf wel als je te lang bent doorgegaan.

We zouden naast de inspirerende voorbeelden en de hele slechte verhalen ook het minder sexy grijze gebied er tussenin moeten delen.

Ik heb op enkele momenten in m'n carrière senior mensen gehad die in me geloofden. Het vertrouwen dat ze me gaven en het advies dat ze me blijven geven waardeer ik zo.

Ik begon Unchain the Tigers om Utrecht toffer te maken. Een merk en positionering van een gebied geeft een kader van wat past bij een gebied en wat je er kan doen.

Als je je boosheid loslaat en kijkt vanuit verwondering zie je mogelijkheden.

Een houseparty in de junkentunnel. Sommige plekken zijn zo diep geprogrammeerd in wat het wel en niet kan zijn. Daar moet je echt een keer iets heel anders mee doen zodat het beeld verandert.

Ondernemen is keuzes maken. Als ik het hokje niet creëer dan blijft het ongrijpbaar voor de anderen. Het is moeilijk, maar nodig.

Ik ging door. Na m'n faillissement ben ik in een restaurant werken. Shit, maar vooral voor m'n ego.

Ik kijk niet zo naar uren en tijd. Ik verkoop m'n product en kom m'n belofte na.

De ring instappen vraagt je grootste angst overwinnen. Er komt opeens een andere vent op je af die je wilt slaan.

Kickboksen helpt ook in het vertrouwen in jezelf. Je kunt een klap incasseren. Het is voor mij ook een groepsding. Je bokst samen.

Ademhaling en boksen helpen je weer in verbinding met je lichaam te komen.

We verliezen onze menselijkheid. We laten ons de hele tijd bedotten met dingen die heel belangrijk gemaakt worden.

Ik heb wel een richting maar geen einddoel. Ik zie mezelf ook nooit stoppen.

Als ik burgemeester zou zijn zou ik me hardmaken voor sport en beweging. En ik zou de club die bestuurt uitbreiden met meer diversiteit.

Opvoeden is geklungel, beetje zoals ondernemen. Niemand weet het en je kunt het niet perfect doen.

Ik heb m'n eigen ecosysteem om me heen gecreëerd.

Ik werk vanuit koffietentjes. Ik betaal ook de koffie voor m'n medewerkers zodat zij dat ook doen. Want als je de hele dag naast dezelfde mensen zit kun je geen nieuwe ideeën bedenken.

Ik wil geen personeel, dus ik huur mensen in en accepteer dat ik minder overhoud aan een project.

Als je 2x zoveel gaat doen, gaat er ook 2x zoveel fout. Dat kun je niet voorkomen. Het gaat er altijd om hoe je het oplost.

Je kunt medewerkers opleiden jouw methode te hanteren. De klant kwam wel bij jou voor jou. Maar wanneer ze hun training (oid) van jouw medewerkers krijgen, kennen ze alleen die. En als die top is, is het top.

Links

De Gebakken Peren #4 met Joris Roovers

Project Amsterdamse Poort in De Bijlmer

Ingmar gaat stage lopen bij FC Utrecht

Boek: Eva van den Broek & Tim den Heijer- Het bromvliegeffect: Alledaagse fenomenen die stiekem je gedrag sturen

Boek: Wim Hof - De Wim Hof Methode: Overstijg jezelf met The Ice Man

Show Notes

Ruben Timmerman

Springest

Bijbehorende blog: Worst Thing

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

M'n ouders waren een mooie mix van artistiek en risico's nemen, en aan de andere kant het ondernemende en het regelende.

Toen ik stopte met studeren ging het pas echt goed met m'n bedrijf runnen. Stoppen met de rest en focussen hielp.

Geld trok me in het begin naar ondernemerschap. Achteraf denk ik dat het me meer ging om zelfstandigheid.

Ik heb altijd de drive gehad veel te willen snappen. Ik kon daarmee heel goed de brug zijn tussen verschillende vakgebieden. Tussen de IT én het bedrijf én het menselijke.

Het Google-algoritme wil graag een mix type sites laten zien. Na een keywordonderzoek van verschillende sectoren, zag ik dat er voor de onderwijsmarkt wel aanbieders waren maar nog geen vergelijker was.

Ik startte en het ging bijna als vanzelf. Er was genoeg moeilijk, maar het van de grond krijgen ging goed. Maar ook omdat ik al zoveel voorkennis had.

Ik kon de aanbieders overtuigen dat er een vergelijker aan zou komen en dat ze bij mij het 1e jaar voor een fixed bedrag gratis leads zouden krijgen. Dat was m'n startkapitaal. En daar hebben al die aanbieders winst op gemaakt.

Ik heb na 3 jaar investeerders aangetrokken. Deels voor het geld, maar vooral om investeerders als sparringspartners te hebben. Daarvoor sparde ik wel, maar dat was niet hetzelfde als een maandelijks toegewijd klankbord.

We'll do it live. We weten dat onze mensen goed zijn in wat ze doen. Dus ook als we iets live doen, kunnen we erop vertrouwen dat het startniveau al best goed is. Er gaat zo wel eens wat mis, maar het tempo is wel hoog.

Ik ben wel goed in niet bang zijn. Ik heb ook veel privileges mee. Ik vind het zelf dus ook niet knap. En ook al zou het door m'n talenten komen, ook die heb ik meegekregen. Geluk is een enorm grote factor.

Ik voelde me ook veilig om anders te zijn. Toen ik jonger was deed ik al bewust anders om mezelf een uitzondering te maken. Als ik me als uitzondering categoriseerde dan hoefde ik me niet te schamen.

Ondernemers spelen gewoon een spel. En het is niet eens een heel mooi spel. Ik vind het wel eens moeilijk om het spel te willen veranderen maar tegelijkertijd als ik speel het ook te willen winnen.

Ik trek het heel slecht als we weten dat iets beter is, maar het dan tóch niet doen.

Ik zou, in plaats van dat we het winnen van het spelletje heel belangrijk maken, liever zien dat we kijken naar wat er echt leidt tot gelukkige wezens op aarde. En dat we dat voor elkaar krijgen en eerlijker verdelen.

Ook met een jonge dochter heb ik nooit de angst gehad te weinig te verdienen met ondernemen. Ik snapte IT en elk bedrijf wil mensen hebben die IT snappen. What's the worst that could happen?

Getting Things Done is een heel fijne methode om bewust keuzes te kunnen maken en dat met rust te kunnen doen.

Holacracy:

In het begin werkt het nog prima om met z'n allen keihard achter de bal aan te rennen. Snel. Wendbaar. Geen slack. Maar vanaf 10 medewerkers stagneert dat.

Het aansturen, beslissen en denken voor anderen moet je wel afleren. Je doet het wel uit goede bedoelingen maar je ontneemt iemand z'n eigen keuze.

De regel is: Communicatie is Expliciet, Transparant en Bewust.

Holacracy helpt dat medewerkers dichter bij zichzelf blijven. Iedereen denkt vanuit zichzelf en deelt dat.

Als oprichter met een luide stem kan ik ook in dit systeem wel een stem houden. Ik kan ook op een holacratische manier nog dingen gedaan krijgen.

Als Strategische Napoleon moet ik me wel bewust zijn van m'n communicatiestijl. Ik wil dat medewerkers vrij hun mening en inzichten kunnen delen. Ik moet dus blijven vragen hoe ik overkom.

Redenen en inzichten worden expliciet gemaakt. Bijvoorbeeld door bij elk project op te schrijven "Why now". Nieuwe inzichten kunnen ertoe leiden dat het niet meer "Now" moet zijn. Zo kun je dus makkelijk op je besluit terugkomen.

Wanneer je Holacracy voor een deel doet, wordt het ingewikkelder. Het bevat wel dingen die ook los een goed idee zijn. Maar je moet het wel volledig uitvoeren. Je moet het echt gaan gebruiken en blijven doen en tunen.

Het is een taal. Je kunt aanpassen naar hoe je het wilt en wat bij je past.

Als "Lead link" had ik nog steeds de strategie van het bedrijf onder mij. Iedereen voegt zich daarnaar. Maar hoe ze dat doen in hun rol is absoluut aan hen.

Structureel voor iemand een brandje blussen mag niet zonder de structuur aan te passen.

Eigenlijk realiseerde ik me achteraf pas dat wat Springest doet heel erg past bij wat ik als mijn purpose beschreef (using my full potential).

Ik realiseer me sterker dat ik een positieve impact wil maken. En ik weet daarbij dat ik het ook belangrijk vind dat ik daarom wordt gezien.

Meer leren en lezen maakt mensen minder bang.

Ik wil graag dat mensen minder vanuit angst gaan handelen zodat ze kunnen gaan doen waarvan ze eigenlijk weten dat beter is.

Links

Usarchy weblog van Ruben

Bill O'Reilly - We'll do it live

Holacracy

Ruben's talks over Holacracy

Aflevering Charlotte van Leeuwen van Bord&Stift over Horizontaal Organiseren.

Podcast: Rudy & Freddie Show - Zijn alle criminelen pechvogels? (met filosoof Jurriën Hamer)

Boek: Michael Sandel - The Tyranny of Merit: What's Become of the Common Good?

Boek: Ha-Joon Chang - 23 things they don't tell you about capitalism

Boek: Ben Horowitz - The Hard Thing about Hard Things

Boek: Ryan Holiday - The Stillness is the Key

Boek: Jan Geurtz - De verslaving voorbij

Boek: David Deida - The Way of the Superior Man

To wrap up the summer and to help you start the fall with more focus, a guided reflection exercise: The Zen Walk.

No guest, just me in your ears, guiding you on your walk to reflect on your whole business.

8 themes with prompts to trigger your thoughts and slowly take you on a reflection journey.

Be sure to first read the exercise description here so you understand the exercise and are ready to start.

I hope you enjoy. This was a blast to make!

Go to the exercise.

Email me ([email protected]) your insights. I really enjoy hearing from you.

Shots of Strategy in your inbox

My bookshelf

Credits: Special thanks to Thijs Hoogenstrijd and the ImpactHub Amsterdam for co-creating. Years ago, I brought in this exercise in the Business Model Challenge (BMC), and this year we decided to create an audio version of it that's also included in the online version of the BMC.

And of course as always Ruben May and The Podcast Garden for producing.

Hoe ga je goed uit elkaar en hoe vertrek je goed?

Hoe ga je van fake-it-till-you-make-it naar intrinsiek zelfvertrouwen op expertise?

In deze aflevering is Rebel en IT-Leiderschapsexpert Melissa Marijnen te gast. Melissa heeft (samen met Linda Vermaat) Professional Rebel opgericht. Intussen heeft ze het stokje overgedragen en heeft ze zich volledig gericht op de ontwikkeling van de leiderschapskwaliteiten van IT-ers. Een keuze die tijdens het gesprek nog in de lucht hing, maar vlak daarna volmondig gemaakt is.

In dit gesprek hebben we het over het opbouwen van zelfvertrouwen; een co-founder vinden en samen een bedrijf neerzetten; maar ook over uit elkaar gaan en later het bedrijf ontgroeien.

Melissa heeft een bom aan energie en expertise. Ze heeft een soort authentieke brutaalheid die een ware verademing is. Ik was fan van Professional Rebel vanaf het 1e uur en het gesprek is voor ons beiden ook een trip down memory lane. Dank je wel Melissa! Veel plezier met luisteren naar Melissa. Hier is ze.

Show Notes

Melissa Marijnen (Linkedin, Instagram, website)

Bijbehorende blog: Thinking for Yourself

Ik organiseer na lange tijd weer een event! Een Strategy Reboot. Van 18 tot 20 augustus. Een soort Summer School. 3 dagen. 10 ondernemers. Werken aan een strategie van je bedrijf die past bij jouw ambities en je persoon.

Dus heb je behoefte om te leren en daar echt de volle focus voor te hebben? Wil je met helderheid en focus kunnen vlammen na deze zomer? Schrijf je dan in! Ik hoop je daar te zien!

>> Strategy Reboot 18-20 augustus <<

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Rekenen snapte ik heel lang niet. Toen ging ik bij de 2 slimste kinderen in de klas kijken hoe die het zo snel deden en snapte ik het! Dat doe ik eigenlijk nu nog steeds.

Ik vond altijd dat ik zelf verantwoordelijk was voor m'n falen. Pas achteraf kon ik daarin wat liever voor mezelf zijn.

Dat het leren me op de middelbare school niet vanzelfsprekend afging heeft me achteraf ook gegeven dat ik leren en ontwikkelen extra waardeer.

Als je iets bedenkt wat nog niet bestaat en iemand betaalt je gewoon voor die 'lucht'. Dat is geniaal.

De Youth Food Movement barstte van de energie. Al die mensen zijn ook vette dingen gaan doen.

Linda en ik spraken af en zij schoot meteen in de actie. Dát miste ik. Ik wist meteen dat ik met haar wilde ondernemen.

De 1e fase was een soort fake-up-till-you-make-it. Dat echte mensen met echte kwaliteiten (zoals Max) iets bij ons wilden doen gaf me zoveel zelfvertrouwen.

We manageden onze ups en downs door echt continu met elkaar te praten. Dat maakte de lows minder. Later leerden we ook het patroon beter te herkennen.

Ons samenzijn maakte echt 1+1=5.

Maar toch gingen op een gegeven moment onze ambities en wat we leuk vonden uit elkaar lopen.

Als je uit elkaar gaat moet je écht goed je eigen behoeftes in de gaten houden. Ik was teveel aan het meedenken en vanuit haar perspectief aan het denken.

De zakelijke onderhandeling moet je los zien van de relatie. En beide moet je los tot een goed einde brengen.

De kwaliteit van het team en de tegenpolen van Linda en Mats tov mij waren essentieel. Maar toen het eenmaal stond vond ik het ook super chill om in m'n eentje aan het roer te staan.

Zonder medewerkers werd het model veel simpeler. Ik had vaste opdrachten en vaste trainers die ik erop had. Dat was veel relaxter.

We bouwen zoveel weerstand in ons hoofd op. Ik vind het zo leuk om daar een luikje voor mensen open te kunnen zetten zodat het gaat vloeien.

Vanuit de mens, effect op het systeem. Dat is echt mijn ding.

Ik ben wel van de tough love. Hoe de wereld gaat veranderen wordt alleen maar ongemakkelijker. Meer weerstand, angst en ongemak. Dus als je daarin een leider wilt zijn moet je daarmee omgaan. Als trainer moet je het mensen dus ongemakkelijk maken.

Ik had het op een gegeven moment heel goed voor elkaar, maar ik was alweer 100 boeken en interesses verder. Het bedrijf wat er nu staat is heel mooi en Teddy was toen meer Professional Rebel dan ik.

4 jaar geleden kon ik het echt nog niet loslaten. Ik was tijdens mijn zwangerschap 3 maanden echt ambitieloos, daar is ook iets veranderd. En ik had tijdens m'n verlof bewezen dat ik het los kon laten. En ervaren dat ik ok was, terwijl ik het los had gelaten.

Nu zit ik veel meer in de expertise. Ik hou van op maat een probleem oplossen. Ik doe dat nu zonder de balast van een bedrijf.

En ik mis het "hebben" van een bedrijf ook niet. Ik zit comfortabel in de fase van de kinderschoenen van een nieuw bedrijf. Ik voel dat het de tijd is om te testen en beslissingen rondom doelgroep en product te nemen.

Update: 2 weken later spraken Melissa en ik elkaar en ze had toen de keuze genomen vol voor IT-ers en de ontwikkeling van hun leiderschapskwaliteiten te gaan!

In opvoeden geef ik zowel veel liefde als grenzen. Ik geef hem veel ruimte om het zelf uit te zoeken en te ontdekken.

Links

Slow Food Youth Network (voorheen Youth Food Movement)

The Food Line-up

Line-up 1e startup tour: Johnny Wonder, Karma, Burgemeester, Cineville.

Melissa's instaboekenclub

Boek: Philippa Perry - The book you wish your parents had read

Star Trek: Voyager

Boek: Cixin Liu - The Three-Body Problem

Podcast: Suzanne van Schaik (business en diepgang)

People: Linda Vermaat (co-founder Professional Rebel, nu director van Innofest), Samuel Levie (toen YFM, nu Brandt & Levie), David Klingen (Northern Wonder), Derk Marseille (nu Tothem), Max Verloop (nu TNO), Mats Siffels (nu onafhankelijk trainer), Teddy Uijttewaal (nu eigenaar Professional Rebel), Meret Muntinga

Genoemde gasten uit vorige afleveringen: Oscar Westra van Holthe, Steven van den Tol

Hoe besluit je voor iets nieuws te gaan? Lang denken of gewoon doen?

Hoeveel zekerheid is genoeg?

En hoe transformeren we de textielindustrie naar een circulair model?

In deze aflevering is Rosa Scholtens te gast. Rosa werkt als ondernemer, onderzoeker en strateeg aan textielvraagstukken en -oplossingen voor een circulaire toekomst. En daarbij heeft ze een schitterende podcast Circular Textile Stories.

We hebben het over intuïtief ondernemerschap, jezelf tegenkomen wanneer je werkt zonder kaders, een hang naar controle die in werkelijkheid niet bestaat, en natuurlijk over circulariteit in de textielindustrie.

Rosa is goed met taal en een sterke spreekster. Ik stond versteld hoe ze telkens haar verhaal met een schitterende strik weet af te ronden. En ik vind het zeer inspirerend hoe sterk ze werkt vanuit intuïtie, een holistische kijk en een ijzersterk moraal.

Veel plezier met luisteren! Hier is Rosa!

Show Notes

Rosa Scholtens (website, Linkedin, Insta)

Podcast Circular Textile Stories

Bijbehorende blog: Think vs Act

Ik organiseer na lange tijd weer een event! Een Strategy Reboot. Van 18 tot 20 augustus. Een soort Summer School. 3 dagen. 10 ondernemers. Werken aan een strategie van je bedrijf die past bij jouw ambities en je persoon.

Dus heb je behoefte om te leren en daar echt de volle focus voor te hebben? Wil je met helderheid en focus kunnen vlammen na deze zomer? Schrijf je dan in! De link naar alle info vind je in de show notes. Ik hoop je daar te zien!

Doe je dat voor 5 juli dan geef ik je nog een follow-up 1op1 coaching erbij!

Strategy Reboot 18-20 augustus

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

In mijn familie was iedereen ondernemer. Daarmee is de instelling of levensstijl van ondernemen ingebakken. Ik heb geen onzekerheid. Ik heb vroeg gezien dat je ook uit de grootste shit kunt opkrabbelen.

Ik ben een hele harde werker. Ik heb ook lang gevonden dat dat iets is wat moet. Maar dat was niet altijd even gezond voor mij. Ik realiseer me nu steeds meer dat hard werken niet zaligmakend is.

Ik hoopte te leren schrijven bij de opleiding journalistiek, maar dat was niet zo. Ik waardeerde het ambacht, het vakmanschap van goede schrijvers.

Ik laat me altijd intuïtief leiden door wat ik denk dat ik moet doen. Als iets op m'n pad komt wat me leuk lijkt, dan ga ik dat doen. Punt.

Je kunt van te voren niet weten hoe iets gaat zijn. Nadenken erover heeft geen zin. Dan kun je maar beter eraan begonnen zijn.

Het had in sommige gevallen misschien beter uitgepakt als ik langer had nagedacht, maar dat zit niet in mijn systeem. En falen vind ik geen probleem dus ik begin gewoon. Maar wat is mislukken nu eigenlijk. Ik heb gewoon geleerd dat het niet werkt.

Ik vind 'niet weten' stiekem het allerleukste wat er is. Dat avontuur vind ik fantastisch.

Ik wist dat ik geen baas wilde en wist dat ik kon schrijven. Dus ik heb geroepen dat ik dat deed en ben dat gaan doen.

Op een gegeven moment verveelde ik me in het schrijven van copy. De opdrachtgevers waren tof maar het was teveel van hetzelfde. Ik zag anderen 'freelance copy writing' tot een kunst verheven (ebooks, sales funnels optimaliseren, etc). Maar ik kon de horizon ervan al zien en dat werd meer van hetzelfde. Dat wilde ik niet.

Ik wist dat als ik iets anders wilde dat ik daar vol in moest. Anders komt er toch weer een schrijfklus op m'n pad en laat ik me afleiden. Als ik me erin onderdompel dan komt er iets.

Geen kaders vind ik wel fijn. Ik begin toch wel.

Ik vond m'n coach fijn omdat ze direct was, me stappen gaf en me ook aan m'n lot over liet.

Als je niks hebt en alleen met jezelf moet zijn, dan moet je het wel goed met jezelf kunnen vinden. Alle grenzen waar je tegenaan loopt gaan over wie jij bent als mens. Zover als je in je persoonlijke ontwikkeling bent, zo ver kun je ook dingen doen.

Een gebrek aan transparantie en begrip staat een verschuiving naar een duurzame textielindustrie in de weg. Het coöperatiemodel kan daarin helpen, want als je er samen in zit dan heb je niks aan informatie voor jezelf houden en moet je wel samenwerken.

Ik heb altijd al de wereld als iets holistisch gezien en mezelf als een schakel in het geheel. Alles is 1.

Ik word passief van te strakke kaders waarbij hoe het gedaan moet worden al bepaald is terwijl dat maar 1 van de mogelijke opties is om het doel te bereiken.

Een textielindustrie is niet met een paar knopjes of in stukken op te lossen. Het systeem moet holistisch aangepakt worden.

Jonge mensen beseffen intrinsiek dat het anders kan. Veel ouderen durven nog geen afscheid te nemen van wat er was omdat ze nog niet zien wat er dan komt. We moeten de goede voorbeelden dat het kan laten zien.

Als je de focus van oplossing voor het probleem legt bij degenen met weinig macht, dan geeft je dat heel veel ruimte om niks te doen.

Een circulair systeem is veel robuster want het calculeert meer op wat er gebeurt ipv wat we willen voorkomen. Het maakt dingen simpeler en minimalistischer.

Het zou goed zijn voor mensen om eens wat minder te zoeken naar controle en willen weten hoe het uit gaat komen. Want dan zijn we niet écht creatief. Controle bestaat toch niet. Live happens.

Het begint bij een basisvertrouwen in jezelf. Dat je weet dat als dingen in elkaar storten jij nog wel staat.

Durf te vertrouwen op je gevoel dat iets vet zou kunnen zijn. Je hoeft nog niet te weten waarom het goed is, maar iets trekt je. De stem die je het hardst hoort in je hoofd zegt vaak de grootste bullshit. Die stem is aangeleerd door angsten van andere mensen. Luister vooral naar dat zachte stemmetje.

Dat is het leven. Af en toe heb je frietjes, soms niet.

Links

HKU Master Crossover Creativity

Grondstoffen alliantie Cirkelwaarde

Boek: Kate Raworth - Doughnut Economics

Boek: Raynor Winn - Het zoutpad