De Gebakken Peren

Wat doe je wanneer het pand dat je zoekt niet te krijgen is? Dan bouw je het zelf. Say what?

En wat doe je als een partnership waar je zo blij mee was knapt? Dan zet je zelf een winkel neer. Huh?

In deze aflevering wederom, niet één gast, maar twee oud-gasten. Joris Roovers van Vogelfrei en Suzan Becking van HUSK Ceramics. Bij beiden is de afgelopen twee jaar enorm veel gebeurd. En ik wilde eens inchecken hoe het ervoor stond, omdat ik denk dat dat mooie aanvullingen zijn op de eerdere afleveringen.

Wie zijn Joris en Suzan ook alweer? Joris is een merkstrateeg en peer nummer 4. In ons eerste gesprek hadden we het over labels die je klant helpen, eigen werk als promotie en de eindeloze stroom creatieve projecten die hij opzette.

Nou, zo’n creatief project is hij aangegaan. De afgelopen 2 jaar heeft hij letterlijk een gebouw uit de grond gestampt. Eerst tevergeefs op zoek naar een pand, toen een ton opgehaald dmv crowdfunding om het zelf te bouwen.

We hebben het natuurlijk over hoe hij dat voor elkaar kreeg, maar ook over hoe hij er nu over denkt om van dit gebouw, nu het staat, zijn gedroomde speeltuin voor ideeën te maken.

Dan Suzan. Suzan is keramist en peer nummer 10. In ons eerste gesprek spraken we uitgebreid over haar liefde voor het ambacht, partneren met iemand die je aanvult, en haar wens voor een winkel met achterin een werkplaats om zo het ambacht aan het publiek te kunnen laten zien.

Op beide vlakken is veel gebeurd. Het partnership waar ze zo blij mee was, is helaas niet meer. We hebben het over hoe dat voor haar is.

Maar er is wel een winkel gekomen. Een prachtige zaak - samen met andere ontwerpers - op de Choorstraat in hartje Utrecht. Hoe heeft ze dat voor elkaar gekregen? En wat leert ze nu over wat zij het liefst doet?

Ik vond het heel leuk om deze twee fantastische mensen weer zo te kunnen spreken. Dank jullie wel daarvoor! En ik hoop dat jij dat als luisteraar ook vindt.

Let wel, het is digitaal opgenomen en niet in de fijne Podcast Garden van Ruben May. Dat hoor je af en toe helaas wel.

Veel plezier met luisteren. Hier zijn allereerst, Joris Roovers, en daarna Suzan Becking!

Show Notes

Joris Roovers - VOGELFREI (Havenloods, Nijverheidsweg 6, Utrecht)

Suzan Becking - Husk Ceramics - De Winkel: Still (Choorstraat 30, Utrecht)

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen Joris

Na tegenslagen met een eerdere locatie kreeg ik bij de Havenloods het gevoel dat het precies moest zijn wat het was. Wat dát ook precies mocht zijn.

Het doel was om een onderkomen voor 10 jaar te bouwen, daar hoort ook bij dat je het binnen die periode moet kunnen terugverdienen en ontmantelen.

Het vergunningstraject ben ik al gestart tijdens de crowdfunding bij CrowdAboutNow, omdat dat een langlopend traject is.

Ik had geen ervaring met crowdfunding en ging er vanuit dat ik binnen mijn grote netwerk genoeg steun zou ontvangen. Het bleek heel erg hard werken om zo’n campagne te runnen.

De basis van de crowdfunding was een promotiefilm die zich onderscheid van andere promotiefilms en gemaakt met mensen met wie ik graag samenwerk.

Wees niet bang om mensen te vragen om een investering. Mensen zijn vaak enthousiaster dan jij denkt.

Begin met je warme netwerk bij crowdfunding, bel en mail mensen persoonlijk.

Ik zorgde ervoor dat ik 30 dagen lang steeds net iets andere content deelde, zodat mijn boodschap bij veel verschillende mensen bleef hangen.

Platforms en hun algoritmes zorgen ervoor dat niet alle content bij iedereen terechtkomt, daarom is een gevarieerd aanbod van content belangrijk.

Toen de constructie stond begon ik beter te begrijpen wat er geklust en gebouwd moest worden aan de playground.

Samen met Just bouwden we alles zelf, zodat we tijdens het bouwtraject creatiever naar het gebouw konden kijken en wijzigingen konden doen on the go.

Het voordeel is dat ik al 3 marathons aan promo had voordat we open gingen en dus niet zomaar opeens was. Het nadeel is dat ik al 3 marathons gelopen heb.

Lessen Suzan

Ik ben zo vergroeid met dit bedrijf dat ik sowieso door ga.

Nadat we het partnership stopten, ben ik hals over kop verder gegaan. Ergens vond ik het misschien wel prettig om even afgeleid te worden door het werk.

Het was echt wel weer wennen, voordat ik een partner had vond ik al m’n werk en het vele verschillende werk al veel, plus dat zij ook nog het werk deed dat ik niet leuk vond.

Misschien ben ik de winkel ook wel de houding “ik laat wel even zien dat ik het ook alleen kan” aangegaan.

De gemeente (Utrecht) heeft een subsidieplan om interessante invulling te geven aan leegstaande locaties in binnenstad.

Een nieuwe partner vinden vind ik nu wel heel spannend omdat ik niet weer wil dat het misloopt.

Ik heb nu ook een nieuwe samenwerkingspartner, maar alleen voor de winkel.

Ik mis het maken wanneer ik dat minder doe, en ik vind de rol van projectleider niet leuk.

Ik ga dus een “stapje terug” doen door komend jaar weer meer zelf te gaan maken en minder te account managen.

Ergens is het even slikken, maar het was ook simpelweg de manier voor mij om daar achter te komen.

Ik kan nu vanuit de interactie in de winkel ook meer leren van mijn klanten en producten te testen.

Links

De Gebakken Peren #4: Joris Roovers over de relatie tussen labeltjes en focus; en vrij werk als de beste PR.

De Gebakken Peren #10: Suzan Becking over haar liefde voor het ambacht van de keramist en het vormen van een gezond partnership.

Remote werken is een avontuur, hoe doe je dat voor langere tijd?

En ook: Je bedrijf aan het bedrijf weggeven! Hoe dan? Een geslaagd experiment? Wat bezielt haar?

In deze aflevering een experiment. Niet één gast, maar twee oud-gasten. Jip de Ridder van CommonEasy en Charlotte van Leeuwen van Bord&Stift. Bij beiden is de afgelopen twee jaar enorm veel gebeurd. En ik wilde eens inchecken hoe het ervoor stond, omdat ik denk dat dat mooie aanvullingen zijn op de eerdere afleveringen.

Jip de Ridder van CommonEasy was Peer nummer 1. In ons eerste gesprek hebben we het uitgebreid gehad over hoe het concept werkt, over het andere mensbeeld wat eraan ten grondslag ligt.

Deze keer praten we over remote werk, Community Stewardship, en mentale kracht en dankbaarheid.

Dan Charlotte. Bord&Stift is een white-board animatiestudio waar zij de oprichter van is maar niet de baas van is. Bij Bord&Stift hebben ze zichzelf horizontaal georganiseerd en zijn er geen managers, maar ook geen chaos. In ons eerste gesprek hebben we het uitgebreid over hoe dat werkt en überhaupt kan.

2 jaar geleden heeft Charlotte het bedrijf weggegeven aan zichzelf. Ze vond het maar raar de eigenaar van een bedrijf met mensen te zijn. Maar hoe gaat dat dan precies, dat Steward Ownership? En wat doet dat met de medewerkers.

Ik vond het heel leuk om deze twee fantastische mensen weer zo te kunnen spreken. Dank jullie wel daarvoor!

Let wel, het is digitaal opgenomen en niet in de fijne Podcast Garden van Ruben May. Dat hoor je af en toe helaas wel.

Veel plezier met luisteren. Hier zijn allereerst, Jip de Ridder, en daarna Charlotte van Leeuwen!

Show Notes

Jip de Ridder - CommonEasy

Charlotte van Leeuwen - Bord&Stift

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen Jip

Tijdens de lock-downs zijn we wekelijkse community calls gaan organiseren. Dat gaf, ondanks de afstand, meer verbinding.

We hadden al een vast weekritme met hacksessies en check-ins. Dat hielp ook op afstand de productiviteit hoog houden.

Online calls kunnen juist veel meer gefocust zijn. Het hogere doel van ons bedrijf en een meditatie-check-in hielp ons ook met echte aandacht te bellen.

Apps vergroten het gedrag dat er al is uit. Als je offline al niet gefocust bent, vergeet het online maar.

Communities floreren wanneer je met elkaar een hoger doel nastreeft. Dat wil je eigenlijk altijd met je team.

Het was mooi te ervaren dat je én dikke vrienden bent, én productief samenwerkt.

Ik moet echt in m’n rol als leider gaan staan en de condities creëren voor het team dat iedereen goed kan werken.

Ik heb altijd de neiging alles decentraal of vlak te organiseren, vanuit een oude overtuiging die ik toch meedraag dat leiderschap vies is (ego, of de baas over iemand zijn). Maar het is ook echt nodig en het mag.

Wanneer je met fysieke dingen bezig bent, is het heel snel duidelijk wanneer er geen leiderschap of beslissingen genomen worden.

De dankbaarheid die je ervaart als je er voor iemand kan zijn of vice versa is groots, maar moeilijk in woorden te vatten.

Wanneer je andere ondernemers hoort zeggen dat je ondanks je burn-out nog steeds waardevol bent en later zelfs nog waardevoller zult zijn, laat je het oordeel op jezelf een beetje los.

ABCD: Autonomie, Betrokkenheid, Competentie, Dankbaarheid. Sluit je dag af door voor elk een voorbeeld te bedenken van die dag en je hebt sowieso een topdag gehad.

Lessen Charlotte

Omdat we al al ons werk horizontaal hadden georganiseerd, voelde het steeds onlogischer dat ik dan nog steeds de eigenaar van het bedrijf was.

Ik vind het überhaupt het eigenlijk helemaal geen goed idee dat 1 mens zoveel kapitaal zoals een bedrijf kan bezitten.

Ons bedrijf is nu eigenaar van zichzelf: Stichting Bord&Stift is 100% eigenaar van BV Bord&Stift.

In de statuten van de stichting staat dat het bedrijf nooit verkocht mag worden en dat het altijd gerund moet worden door de mensen die er werken.

Alle winst gaat of terug het bedrijf is, of wordt door de stichting uitgegeven aan projecten die een positieve bijdrage leveren aan de wereld (goede doelen of gratis werk waar ze in geloven). Dat hebben we bewust breed gehouden en wordt besloten door Team Wereld van Bord&Stift.

Het bestuur bestaat uit drie willekeurig gekozen Bord&Stifters.

We hebben ook een lijst bedrijven opgenomen waar we niet meer voor willen werken. Ondanks dat dat soms grijze gebieden en discussies oplevert voelt het goed daar een stap in te zetten.

Voor mijzelf was het niet zo’n grote beslissing om het bedrijf weg te geven, maar van mijn omgeving kreeg ik wel veel weerstand. “Moet je niet met een psycholoog gaan praten.”

Het voelt zo raar om een bedrijf - wat bestaat dankzij en uit hard werkende mensen - te bezitten of te verkopen. Ook al is het heel “normaal” in onze wereld.

De juridische overdracht maakte alles net 5% vrijer en gaf de medewerkers net wat meer eigenaarschap. Niet heel veel omdat we ons in de praktijk al zo georganiseerd hadden, maar toch substantieel.

Ik ben nog nooit gekozen voor de Commissie Waarde - die gaat over het ontslaan van mensen. Dat geeft me een zekere trots.

M’n relatie met het bedrijf voelt erna ook vrijer. Ik kan (en ga toevallig ook) makkelijker weggaan.

Het was niet een specifiek moment, maar opeens was het me duidelijk dat het tijd was om weg te gaan.

Een realistische erkenning van de eindigheid van mijn tijd motiveert soms snel een keuze te maken of energie achter werk te zetten.

Horizontaal Organiseren betekent heel veel voor me, omdat het een veel menselijkere manier van je tot jezelf en de anderen verhouden. En het is ook nog eens veel efficiënter.

Ik moedig iedereen graag aan om goed te kijken wat de structuren en de 1e, 2e en 3e orde effecten zijn van hoe we de wereld hebben ingericht.

Links

De Gebakken Peren #1: Jip de Ridder over producten maken voor hoe mensen eigenlijk echt werken.

De Gebakken Peren #7: Charlotte van Leeuwen over Horizontaal Organiseren en de maakbaarheid van hoe het werkt

Miro

Holacracy

Qommunity

16 januari: 2e editie Mentale Kracht van CommonEasy.

We Are Stewards

Hoe optimaliseer je het bedrijf voor de mensen ipv voor de winst?

Hoe leer je leiding te geven aan een bedrijf als je de baas niet wilt zijn?

Hoe zorg je dat je eindeloos kunt blijven rennen, maar dan wel op tijd stopt om rust te nemen?

In deze aflevering is Niels Klabbers te gast. Niels is oprichter van TeamQ14, een uitzendbureau met échte aandacht voor de mensen.

Het gaat ze niet om even een gaatje in de planning vullen, maar ze streven ernaar om vacatures te vullen met mensen die echt bij het bedrijf en de functie passen.

Q14 verwijst naar het verenigen van kennis van mensen in verschillende kwartalen in hun leven; begonnen bij Niels en zijn vader.

Niels is een man met een groot hart. Een titel, het label of de reputatie interesseren hem geen biet.

Hij is gedreven om goed voor mensen te zorgen, en dus om een echte match te vinden tussen werknemer en bedrijf. Goed en passend werk, ook voor mensen die een deukje hebben opgelopen.

En die zorgzaamheid zie je ook terug in hoe hij steeds beter leert hoe hij leiding kan geven aan het bedrijf.

Dank je wel Niels, voor dit gesprek, maar meer nog voor je instelling in je werk en het leven!

Veel plezier met luisteren. Hier is Niels Klabbers.

Show Notes

Niels Klabbers

TeamQ14

Wekelijks een Shotje Strategie in je inbox?

Mijn boekenkast met favoriete boeken

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

LESSEN

“Ik pak alles in het leven serieus aan. Van huis uit heb ik geleerd: ‘Als je iets doet, dan doe je het goed.’”

“Ik vond het geen spannende stap om te gaan ondernemen. Als het niet zou werken dan kon ik toch een baan zoeken.”

“Tijdens een keer borrelen na het werk tekenden wat vrienden, m’n pa en ik op een bierviltje het plan van een uitzendbureau uit.”

“TeamQ14 gaat over het verenigen van de kennis uit verschillende generaties (kwartalen in het leven). Startend met die van mijn vader en van mij.”

“Van m’n ouders mocht ik pas beginnen met ondernemen nadat ik mijn HBO-diploma had behaald.”

“Ik begon aan de keukentafel met een naam, website en logo. Maar dát vond ik niet interessant. Ik wilde liever snel naar het praktische stuk: de lijntjes uit gaan gooien bij horecazaken.”

Een beetje bluffen helpt: “Een grote klant haalden we binnen door te beloven 60 man per dag te zullen regelen voor een festival. Dat was vele malen groter dan we eerder gedaan hadden.”

“Die opdracht rondden we succesvol af doordat we ons netwerk in konden zetten: via via, Facebook, mensen telefonisch optrommelen. Hoe dan ook. Het zou ons gaan lukken.”

“’Het is niet gelukt’ was bij ons thuis bijna een taboe. En als het je niet alleen lukte dan hielp de hele familie mee.”

“Ons doel is om mensen duurzaam aan het werk te krijgen. We werken met mensen. Ik wil geen gaatjes vullen, maar vacatures vullen.”

“Wij vragen een hoger tarief, maar daar krijg je een goede fit en blijvende werknemer voor terug als werkgever.”

“Als ik 60 ben en ik heb de naam van de uitzendbranche beter gemaakt, dan is het niet alsof ik bovenop een berg ga staan en zeg: ‘Yes het is gelukt!’ Ik wil dat best, maar uiteindelijk gaat het alleen maar om mensen.”

“De titel directeur vind ik niet belangrijk en ik weet soms ook niet of die rol echt wat voor mij is. Maar mensen kijken wel naar je om beslissingen te maken.”

“Ik heb geen apart kantoor en ik zit gewoon tussen de collega’s. Ik ben meer meewerkend voorman.”

“Ik streef naar een open cultuur waar fouten maken mag en het gaat om hoe je zaken oplost en aanpakt.”

“Ik vind organisch groeien leuk, we doen het met elkaar en gezamenlijk. Bedrijfsmatig kan het wellicht slim zijn om een investeerder erbij te halen. Maar dan wil ik wel een investeerder die een goed netwerk meebrengt, een partner is.”

“Ik heb het ondernemen altijd gedaan met vallen en opstaan. Het is een grote leerschool.”

“Je moet niet micro-managen, maar kunt beter loslaten en verantwoordelijkheden verdelen.”

LINKS

Peer #21: John van de Vorstenbosch over leiding geven aan creatieven en over de onzekerheid van de creatieveling

Eerste klant: Driessen Food

Wat als het lang duurt voordat de markt ook zover is voor je product?

Wat als je eindeloos zou willen sleutelen aan je recept, maar er ook gegeten moet worden?

In deze aflevering is Per Vonk van Mesjokke Chocolade te gast.

Mesjokke maakt specialty chocola, gemaakt van cacaobonen van kleine coöperaties waar ze direct contact mee hebben. Zij kunnen dus garanderen dat het daar snor zit.

Daarnaast doen ze elke stap in het productieproces helemaal zelf. Bean to bar, zoals dat heet.

Zoals ze zelf met recht zeggen “Absurd lekkere & eerlijke chocola”.

We hebben het over:

→ uit geloof blijven doorzetten, terwijl je voor de markt uitloopt;

→ over de balans tussen perfectionistisch blijven tunen tot het recept klopt, maar ook moeten kunnen zeggen “nu is het af”; en

→ over achter je droom aangaan en verhalen vertellen.

Per is een gepassioneerde maker. Je hoort duidelijk hoe hij helemaal op kan gaan in het eindeloos blijven verbeteren van de smaak van de chocola.

Maar net zo mooi is dat hij, met net zoveel passie, recht wil doen aan de mensen die met hard werk de cacaobonen hebben geproduceerd.

Dank je wel Per, voor al het werk dat je doet!

Veel plezier met luisteren! Hier is Per Vonk van Mesjokke.

Show Notes

Per Vonk

Mesjokke

25 winkels waar Mesjokke te koop is

Wekelijks een Shotje Strategie in je inbox?

Mijn boekenkast met favoriete boeken

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

LESSEN

“Thuis kon een hele dag om eten draaien.”

“De scheiding van mijn ouders zorgde ervoor dat ik als tiener vroeg volwassen moest worden.”

“Toen ik 14 was, wist ik al dat ik naar Afrika zou gaan na de middelbare school. Ik werd verliefd op Ghana toen ik daar vrijwilligerswerk ging doen.”

“Uit mijn afstudeeronderzoek naar Fairtrade kwam naar voren dat er nog steeds een veel te grote afstand tussen producent en consument is – bij reguliere merken, maar ook bij de Fairtrade sector.”

Het eerste idee met Chocolate Explorers was om op projectmatige basis chocolade te maken. Chocoladerepen produceren en via marketing en communicatie de repen aan de man brengen.

Over de plannen van Chocolate Explorers Jasper en Wouter: “Dit is precies wat ik zoek, twee jonge mannen die zien dat het nog niet genoeg is en vooruit willen.”

“Ik ging naar de beurs waar ze zouden zijn. Na een uur kletsen vroeg Wouter: ‘Wat doe jij eigenlijk hier?’. ‘**Ik kom voor jullie’”**

“Ik heb nooit bewust gekozen voor ondernemerschap. Als Wouter en Jasper me een baan aan hadden geboden dan had ik dat gedaan.”

“Voor hen was het project met de Chocolate Explorers een hobby. En Luc en ik wilden er een bedrijf van maken.”

“Ik kreeg jong al mee ‘Je moet werken voor je kost en niet mekkeren als er een klein dingetje niet goed is’. Dat moet je in ondernemerschap soms ook.”

“Continu trial & error tot je het recept hebt gevonden. Wat ik doe met mijn bedrijf dat doe ik thuis ook wanneer ik kook.”

“Het lastigste wat er is, is om te zeggen dat iets af is. Ik ben perfectionistisch, maar ook heel realistisch. Ik kan zeggen: Het is niet goed genoeg, maar het wordt op dit moment ook niet beter.”

“Een chocoladereep is voor mij niet zomaar een reep, het is bijna een persoon, een karakter. We bouwen om elke reep een heel concept, inclusief artwork en playlist.”

“Bij specialty coffee en speciaal bier zie je een hockeystick-curve. De vraag ernaar is sterk gestegen en iedereen vindt het prima om er meer voor te betalen. Dit verwachtten we ook bij chocolade, maar de lijn is nog niet zo snel gestegen. We volgen meer de lijn van whiskey.”

“Ik weet dat ik nog niet te ver over mijn grenzen heen ga en genoeg kan leveren aan de mensen om mij heen. Dat check ik door heel simpel aan mensen te vragen of ik niet teveel met mijn werk bezig ben.”

“Eindeloze groei is geen doel. We streven naar een productie van 30 ton chocola. Daarmee komen we goed rond en kunnen we de kernwaarden van direct trade volgen: Precies weten waar het product vandaan komt en hoe de geldstromen lopen. Daarna kijken we verder.”

“Het leukste aan mijn werk is verhalen vertellen waar ik helemaal achter sta. Als ik aan dat verhaal moet gaan twijfelen, dan gaat het verkeerd.”

“Chocolade is een natuurproduct. Niet iets wat je eindeloos consumeert. Wij en de producenten hebben er aandacht aan besteed. Dat vragen we ook van de consument. Geniet ervan, met aandacht.”

“We - met alle vergelijkbare makers - moeten samenwerken om een goede typering (een genre) van dit soort chocolade neer te zetten.”

“Ik haal veel inspiratie uit de sterke vrouwen dichtbij me: Mijn moeder, mijn oma, mijn zus. Wauw wat zijn jullie krachtig!”

“Mijn lijfspreuken komen van Pippi Langkous: ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik zal het wel kunnen.’ en Bassie en Adriaan: ‘Altijd blijven lachen.’”

LINKS

Luc Janssens

Jasper Udink ten Cate

Wouter van Werkum

De Gebakken Peren Episode: 36. Jasper Udink ten Cate (de Creative Chef) over het delen van je moonshot, positionering en hoe zelfacceptatie leidt tot steengoed werk.

Silva Cacao

This Side Up Coffee

The Good Spice

Hoe crisissen je ook helpen je prioriteiten helder te krijgen.

Hoe je niet van je medewerkers dezelfde betrokkenheid als van een co-founder kunt verwachten.

En hoe je wel eigenwijs mag zijn, maar niet als einzelgänger moet gaan opereren.

In deze aflevering is Robbert Maas te gast, Robbert is mede-oprichter van De Maaltuin en eerder ook van De Daktuin en SOON.

De Maaltuin is een rondreizend restaurant wat elke keer, voor een periode van ongeveer een maand, neerstrijkt op een unieke plek in Nederland. Plekken als de Botanische Tuinen in Utrecht, het Muiderslot, of Paleis Soestdijk; waar ze eten combineren met muziek en kunst om het verhaal van die plek te vertellen.

Zo brengen ze mensen naar deze bijzondere plekken die er normaal niet zouden komen. Met hun 2e concept SterkWater trekken ze langs 5 locaties van de Hollandse Waterlinie.

Robbert was er al vroeg bij om sociaal ondernemen normaler te maken. Als je het eenmaal snapt is het misschien ook niet meer anders te zien. Maar het is knap hoe hij - terwijl hij zo voor de troepen uitliep - telkens toch weer allerlei partijen enthousiast wist te krijgen voor zijn ideeën. Heel indrukwekkend! Dank je wel Robbert voor dit mooie gesprek. En ik kijk ernaar uit een keer bij jullie te eten!

Veel plezier met luisteren naar Robbert.

→ Roseanne kijken met eten op de bank (01:50)

→ Het echte leven begon in Utrecht (10:21)

→ Sociaal en creatief ondernemen in Utrecht (15:39)

→ Van crisis naar de Maaltuin in een maand (36:30))

→ Toekomst en inspiratie (57:03)

Show Notes

Robbert Maas

De Maaltuin

SOON

Wekelijks een Shotje Strategie in je inbox?

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

LESSEN

Over stakeholder management: “Als je tussen werelden (gescheiden ouders) moet schipperen, dan word je daar heel goed in.”

Hoe kun je mensen met verschillende achtergronden bij elkaar houden en verenigen? Bekijk de wereld altijd vanuit verschillende perspectieven en verschillende belangen.

“Muziek speelde een belangrijke rol in mijn creatieve ontwikkeling en ondernemerschap.”

“Met SOON wilden we (Iesja en ik) het logisch maken om sociale dingen te doen: sociaal ondernemen.”

“Iesja en ik waren een team: de een chaotisch en de ander van de structuur. Die wisselwerking werkte goed.”

“Volledig eigenwijs zijn is nooit handig. Een gezonde dosis eigenwijsheid is goed. Als je té eigenwijs bent dan kun je maar beter een ander tegenover je hebben die óók eigenwijs is. Dan kun je botsen en bereik je een balans.” Begrenzing van eigenwijs zijn.

Het vinden van personeel is makkelijker dan het vinden van een compagnon. Ik ging opzoek naar een goede sparringpartner, maar je kunt niet verwachten dat het met een werknemer een gelijkwaardig partnership iszoals met een compagnon.

“Ik vind maken heel fijn. Ik wil dat er iets ontstaat, niet over vijf jaar, maar nu.”

De droom viel in duigen toen de Daktuin plots niet door kon gaan. Crisis. Binnen een maand hadden we een nieuw creatief concept opgezet waar we achter stonden: De Maaltuin.

“Ik vind crisis best wel leuk. Een crisis maakt heel duidelijk wat je moet doen. Je hoeft je geen zorgen te maken over prioriteiten en focus.”

“Het doen van iets cultureels, maatschappelijk relevant, creatief en ondernemend. Daar zit mijn sweet spot.”

“Ik moet een goede reden hebben om iets te doen, dat je aan iets groters werkt. Zingeving is voor mij belangrijk.”

“Het werk zit vol logistieke uitdagingen, maar de basis van wat we doen is: Hoe vet is deze plek, hoe vet zijn de verhalen hier?” Als je zoiets moois kunt laten zien dan maakt het niet zoveel uit dat het een uitdaging is om een rondreizend initiatief uit te voeren.

“In de tijden dat we niet konden draaien door corona, werkten we vooruit, zodat we konden knallen toen het weer kon. Net zoals bijvoorbeeld een ijssalon of volgens het festivalmodel.”

Als ondernemer moet je je erop voorbereiden dat een crisis uit kan breken – corona óf een andere crisis. Dat is goed ondernemerschap.

“Mijn stiefmoeder zei altijd: het leven wordt eigenlijk steeds alleen maar beter. Dat vond ik een fijne geruststelling en ik geloof daar heilig in.” Je wordt met de tijd ook steeds beter in het leven.

“Met mijn bedrijf wil ik mensen in hun kracht kunnen zetten.”

“Alleen kan ik het niet. Alleen nadenken gaat tot een bepaalde grens. Ik ben vele malen beter en slimmer in interactie en samenwerking met anderen.”

LINKS

Mensen:

Iesja Westerbeek

Lubbert de Boer

Bedrijven:

Naald & Kraak

Botanische tuinen Utrecht

Speciali Sterren

Initiatieven:

De Daktuin

Meet the future festival

Sterk Water

Muziek:

Jonathan Richman & Modern Lovers – Egyptian Reggae

Hoe groei je organisch met een abonnementsstructuur wanneer je dure producten verhuurd?

Hoe creëer je goeie PR die je merk verder helpt?

Hoe neem je ook eens rust en afstand van je bedrijf dat geen UIT-knop heeft?

In deze aflevering is Ellyne Bierman te gast. Ellyne is de oprichter van Reflower - de duurzame bloemenbibliotheek.

In plaats van steeds weer een nieuwe bos bloemen te kopen, heb je bij hen een abonnement op blijvende én schitterende kunstbloemen. Ze zijn oprecht niet van echt te onderscheiden.

1,5 jaar geleden nam ze met Reflower nog deel aan het Boost je Buurt Ondernemerschapsprogramma, en ze groeit maar door.

In dit gesprek hebben we het over haar marketingachtergrond en het creëren van goede pr; over circulariteit en crowdfunding; over organisch groeien met een abonnementsmodel; en over hoe je toch even pauze kan nemen van je bedrijf ook al lijkt dat niet ‘uit’ te kunnen staan.

Ellyne is handig, maakt iets niet ingewikkelder dan nodig en krijgt dingen voor elkaar. Naïef positief noemde ze dat zelf. En ze weet als geen ander telkens weer PR voor haar bedrijf te creëren.

Dank Ellyne, voor de mooie producten die je de wereld in brengt, je transparantie en het voorbeeld dat je bent voor het ecosysteem.

Veel plezier met luisteren.

Show Notes

Ellyne Bierman

Reflower

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

LESSEN

In Naarden ‘moest’ je op hockey, maar ik koos voor scouting. En toen dat werkte leerde het me dat je kunt breken met vanzelfsprekende sociale constructies.

Ik ben niet veranderd. Ik vind alle kinderdingen nog leuk en ga nog steeds graag van de glijbaan.

Tijdens mijn studie was ik naïef optimistisch. Een stand op de Auto-Rai voor Skoda? “Dat kan ik wel. En het lukte.”

Events hoeven niet heel duur te zijn. Grappige en creatieve concepten zijn simpel en vaak juist effectief.

“Je bent een betere marketeer als je ook weet hoe je moet verkopen.”

Het oprichten van een start-up binnen een corporate is makkelijker en leerzaam. Er is altijd geld voor een goed idee. Je werkt met slimme mensen en je hebt een enorme database.

Je moet je merk niet bouwen op gehuurde grond. Investeer niet uitsluitend/teveel in social media.

Ik moet genoeg klanten hebben om alle kosten te betalen. Maar het hoeft niet extreem groot te zijn om toch een sterk merk te hebben.

“Het maken van ambassadeurs voor je merk is het belangrijkste. Dat je de mensen die voor je kiezen ook de tools geeft om het verhaal verder te vertellen.”

Als je merk sterk genoeg is, dan kun je die naam gebruiken om meer producten aan te hangen. Zoals bijvoorbeeld Jan Magazine.

Het tij zit mee voor Reflower nu de gasprijs zo hoog is. Bloemen zijn duur. En het bloemenabonnement is plots een interessante optie.

Bij de start van Reflower dacht ik: Doe het gewoon en ga van start. Ook hier was ik naïef optimistisch. Ik deed alles zelf en had mijn media-achtergrond mee.

Ik ben gestart vanuit de filosofie van circulaire economie en ben nog steeds aan het bijleren over duurzaamheid en bloemen.

“Het is makkelijker om vriendinnen met klanten te worden, dan je vriendinnen klanten te laten worden.”

Maak je doel voor een crowdfunding specifiek: Vraag specifiek en niet te lage bedragen aan een grotere groep mensen in plaats van mensen algemeen te vragen een campagne te steunen.

Produceer alleen PR-content als je echt iets te vertellen hebt. Schrijf een persbericht alsof het al een gepubliceerd nieuwsartikel is. Kies een boodschap en een daarbij passend medium.

Om sneller autonoom te groeien, gaan we naast een abonnementsmodel een verkooptak opzetten.

Om te kunnen groeien, moet ik zelf uit de operatie en daarop goede mensen aannemen.

Ik vind het een heel rustgevende gedachte, dat ook als het misgaat, dan verkoop ik de bloemen gewoon weer op marktplaats.

LINKS

Mensen:

Claudia Straatmans

Charlotte van ‘t Wout

Marjon van der Mast

Boek: Ragna Heidweiller - In voor en tegenspoed, zolang jij de afwas doet.

Podcast: De Saar podcast

Bedrijven:

Sanoma

Jan Magazine

Tiny Library

Hoe ga je om met de spanning om het liefst altijd iets nieuws of interessants te willen doen, en de kracht van herhaling voor een financieel gezonde organisatie?

En, hoewel je bedenkt dat het kan gebeuren, wat zijn eigenlijk de effecten van het verliezen van je grootste klant?

Hier heb ik het over met Willem Dudok. Willem is de co-founder van communicatiebureau Johnny Wonder. Een bureau met waardevolle communicatie in een digitaal tijdperk.

En dat doen ze goed. Zo goed zelfs dat ze ook dikwijls prijzen winnen voor hun werk.

Daarnaast startte en co-hostte Willem 5 jaar lang een van de meest populaire wielerpodcast: De Rode Lantaarn.

Daarnaast hebben we het over co-founderrelaties, het bouwen van een creatief merk, side-projects, podcasting, en over positiviteit en de ambitie hebben iets goeds te willen doen.

Willem leeft zijn oma’s motto: “Als je niks positiefs te zeggen hebt, zeg dan niks.”

En dat merk je. In een startupklimaat wat veelal individueel en wat kil kan voelen, springt hij eruit als juist extra vriendelijk en welkom hetend.

Dit is een super waardevol (en de langste aflevering tot nu toe) gesprek. Willem deelde ook open over wat hij nu lastig en uitdagend vindt.

Dank Willem voor je positiviteit, je rol in het ecosysteem en je wijsheid!

Veel plezier met luisteren.

Show Notes

Willem Dudok

Johnny Wonder

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

LESSEN

Ik kreeg het van huis uit mee dat het goed is om goede dingen te doen voor anderen. Dat zag ik in de acties van de mensen om me heen, in de keuze van hun (vrijwilligers)werk. Altijd klaarstaan voor anderen.

Een voordeel van een creatieve generalist zijn is dat ik snel in staat ben om maatschappelijke onderwerpen te duiden én vervolgens vorm kan geven aan een interessante nieuwe oplossing.

Schrijven is een ambacht. Het maken van een goede tekst helpt jezelf en lezers om de essentie binnen een complex vraagstuk te vinden.

Er was een gat in de markt binnen de marketingwereld. Sociale media was iets nieuws. Wij zagen de waarde van deze nieuwe online media voor organisaties die we een warm hart toedragen en sprongen erin. Onze verschillende expertises pasten perfect hierbij.

Het opgeven van een freelance-leven betekende in positieve zin meer gezamenlijkheid.

De sprong wagen: Ik vind deze jongens heel aardig en slim en daar durfde ik het wel mee aan. Ze zijn gewoon goed in wat ze doen en we vullen elkaar aan.

Ik zou, als ik nu zou starten, beter nadenken over de rolverdeling tussen de founders.

Het driemanschap leidde bij ons tot besluiteloosheid over wat we wilden met de onderneming omdat we zochten naar unanimiteit.

Onze drijfveer was vanaf het begin de inhoud en veel minder project- en klantmanagement. Je komt er dan snel achter hoe belangrijk het organisatorische vlak van je onderneming is.

Als de nieuwigheid verdwijnt dan kom je op een cruciaal punt: waar ga je heen met dit bedrijf? En willen we hier over een paar jaar nog mee bezig zijn?

Onze doorbraak hieruit kwam toevallig in een project waarvan we allemaal het thema interessant vonden én er de capaciteit en skills voor in huis hadden.

Het perfectioneren van pitches voor projecten was een goede strategische zet en hielp ons aan onze eerste grote project met een retainer-afspraak waarbij een regelmatige omzet over een aantal jaar mogelijk werd. We konden gaan bouwen aan een team.

We pushen ons merk eigenlijk te weinig. Publiciteit volgde altijd door goed werk. Maar we zien nu ook in dat Johnny Wonder onze grootste klant is. Om ook voor deze klant goed te zorgen, moeten we ook werken aan de naamsbekendheid van ons merk.

De structuur van je bedrijf verandert naarmate het groeit. Er komt een punt waarop je als generalist niet meer óók HR-manager kan zijn en de financiën goed kan doen. Slim inhuren is de oplossing. Beperk de scope van je eigen werk.

Bij de oprichting van ons tweede bedrijf, Sally Bright, kwam een nieuw vraagstuk boven: Hoe blijf je als partners gelijk? Martijn ging meer de kant van bestuur op en ik bleef op de inhoud. Dat is geen probleem, zolang je erover blijft praten en met elkaar kunt lachen. Je wilt voorkomen dat de een verantwoording moet gaan afleggen aan de ander.

De praktijk van het opbouwen van een bedrijf is weerbarstig en kost tijd. Je kunt goed de organisatorische vraagstukken analyseren. Maar er is nergens een kant-en-klare oplossing voor.

Het bedrijf is te groot geworden dat het alleen een speeltuin kan zijn. Ik streef ernaar dat het nu wel een goed gerunde speeltuin is.

Na 5 jaar had ik het gevoel het podcast-medium wel uit te hebben gespeeld. Om te vernieuwen moet je durven te stoppen met dingen.

Het hebben van creatieve hobby’s naast werk, versterkt me in andere rollen. Het maakt me een betere vader en ondernemer.

Het heeft me altijd verrast en verbaasd dat iets futiels als drie mensen die praten over wielrennen (podcast de Rode Lantaarn) veel betekenis kan hebben in iemands leven. Dat heeft me wel geraakt.

Zoals oma zegt: “Als je niks aardigs hebt te zeggen, dan zeg je maar niks.”

Het is altijd leuk om mensen optimistisch, vrolijk, bewonderend te horen praten over een onderwerp. Passie is aantrekkelijk.

Op het effect van het verliezen van een grote klant heb ik me nooit voorbereid. Wat het doet met je mensen, je werkwijze bij projecten, de prioriteit voor andere klanten en je eigen rol in het bedrijf.

Het is ook een nieuwe kans om het bedrijf minder vorm te geven om wat nodig was voor die grote klant, maar hoe we het zelf willen.

Het is spannend, maar we geven nu geld uit om er beter uit te komen.

LINKS

ANS

BKB

Jaap Stronks (Johnny Wonder)

Martijn Beckers (Johnny Wonder)

Lennart Booij (BKB)

Erik van Bruggen (BKB, 1968-2020)

Tim de Gier (Dag en Nacht media)

Podcast: De Rode Lantaarn

Podcast: NPR - It’s All Politics

Boek: Het recht van de snelste - Thalia Verkade & Marco Te Brömmelstroet

Boek: Wolfstijd - Harald Jähner

Boek: 4000 Weeks - Oliver Burkeman

Hoe neem je afscheid van een oud carrièrepad en zet je je ervaring in voor een betere wereld?

Hoe trek je je CEO-pants aan wanneer je jezelf en jouw skills verkoopt?

En hoe bepaal je hoe en waar jij bijdraagt in een wereld waar alles verbeteren moet?

In deze aflevering is Marielle Gussenhoven te gast. Met haar bedrijf Wholebrands helpt zij ondernemers die willen bijdragen aan regeneratie om de wereld beter achter te laten.

Ze helpt hen met hun merkpositionering en marketingstrategie, zodat ze kunnen groeien en zo meer impact kunnen maken.

Dit doet ze met name voor merken met een product of retailconcept, zoals Wilder Land, Grutto, Seepje en Yoni.

→Opgroeien in Wassenaar (01:45)

→Carrière maken in de marketing (16:04)

→Overspannen raken en behoefte om bij te dragen (25:20)

→Afscheid van een carrière en identiteit. Marie-Stella-Maris (32:43)

→Visie Wholebrands (52:46)

→Regeneratie (1:06:06)

→Het 4xE Model & Holistische Context (1:17:10)

→Toekomstvisie & Inspiratie (1:30:18)

Marielle brengt de kennis van corporate marketing naar impactondernemers. Maar ze doorleeft ook de kant van natuur en regeneratie; en daarnaast nog de kant van psychologie en systemisch werk.

Een knappe combinatie van 3 werelden. En ik ben zo blij met wat zij deze sector inbrengt.

Veel plezier met dit fijne gesprek. Hier is Marielle.

Show Notes

Marielle Gussenhoven

Wholebrands

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

LESSEN

De spanning tussen het privilege van in Wassenaar opgroeien en dat die ongelijke kansen niet kloppen zit nog steeds in me.

Wat ik zo fascinerend vind aan psychologie is het waarom mensen iets doen.

Toen ik begon met werken was m’n beeld van succes nog vrij traditioneel carrière maken in een groot bedrijf.

Ik ben toch ook nog steeds gecharmeerd door de marketingwereld en dankbaar voor wat ik daar geleerd heb.

We bereikten 90-95% van Nederland met onze communicatie, maar waar ging het eigenlijk over? Dat begon te knagen.

Overspannen heeft ook altijd te maken met zelf niet meer goed kunnen aangeven wanneer het teveel is.

Mijn benen wilden echt letterlijk het pand niet meer in.

Het was lastig dat gezonde voeding maar beperkt ruimte kreeg in de marketingkalender. Als de omzet achterbleef ging Ah toch echt weer hamsteren.

Ah probeert wel een omslag te maken, maar het is ook nog steeds een groot bedrijf dat gebouwd is om groei en omzet maken.

Ik realiseerde me dat - wanneer ik naar boven keek - wat het vroeg om daar te komen niet meer bij me paste. Dat betekende een lastig afscheid van dat carrièrepad.

Ik wilde m’n marketingexpertise gaan inzetten voor maatschappelijke initiatieven.

Een bureau dat nog nooit verpakkingen had ontworpen kon juist iets disruptiefs doen in een schap dat al 30 jaar hetzelfde was.

Ik wist wel dat ik een goede marketeers was, maar ik had nooit geleerd hoe ik een ondernemer moest zijn.

De verkopen van producten voor mijn klanten was anders dan mezelf verkopen.

Er zat iets van allergie van mij bij m’n coach (rond verkopen) en daarom wilde ik wel met haar werken. Ik ben toch mijn “CEO pants” gaan aantrekken.

Ik werk voor een niche van een niche. Maar omdat die zo erg klopt bij wie ik ben komt er veel energie bij me vrij. En ik begrijp ze supergoed.

Ik realiseer me nu dat ik écht iets goeds heb voor de ondernemers. Ik gun het ze.

“Mam, we hebben gewoon een Albert Heijn in onze tuin.”

Met de aarde komt het wel goed, maar het zijn wij die op het pad naar uitsterven zitten.

Het 4xE Model: Ethiek, Esthetiek, Economie en Ecosysteem.

Ik ben gedreven om te zorgen dat er in elke categorie een Ethisch merk ligt dat Esthetisch zo goed is dat het aantrekkelijker is dan de status quo.

Ik moest bepalen wat regeneratie voor mij was, in mijn context. Daarmee kon ik er gewoon mee aan de slag en werd ik minder overdonderd door de doemscenario’s.

Regeneratie is altijd kiezen voor leven.

Ik help m’n klanten om hun eigen wijsheid over hun merk te ontsluiten.

Ik hoop dat Wholebrands de kracht van het netwerk behoud en ik steeds meer juist datgene doe waar ik juist echt goed in ben.

Het moeilijkste is eigenlijk geweest om mijn eigen stem te vinden. Het is een soort sportschool stevigheidstherapie geweest. Pas wanneer ik het zelf geloofde ging het pas echt goed.

LINKS

De Gebakken Peren #12: Tom Elffers over depressie en zelfonderzoek, zijn visie op visie, en het opbouwen van een klantenkring.

Boek: Marjolein Moorman - Rood in Wassenaar

Yoeri van Alteren | Chang Inc.

Kees Klomp

Marie-Stella-Maris

Yoni

Danielle de Nie | Wij.Land

Willem Ferwerda | Commonland

4 Returns model

Docu: John D. Liu - Groen Goud (Löss-plateau in China)

Thekla Teunis, Gijs Boers | Grounded

Boerderij De Eenzaamheid

De Gebakken Peren #27: Joost van Schie over het overnemen van een familiebedrijf, regeneratieve landbouw en opzetten van corporate-startups.

Anne van Leeuwen & Ricardo Cano Mateo | Bodemzicht

Korrie de Vet | Foreverybody

Boek: Otto Scharmer - Theorie U

Boek: Robin Wall Kimmerer - Braiding Sweetgrass

Boek: Paul Hawken - Regeneration & Drawdown

Boek: Brené Brown - De kracht van de Kwetsbaarheid

Iris Veltman (komt met een boek over permacultuur)

Boek: Michaeleen Doucleef - Hunt, Gather, Parent

Wat doe je wanneer logisch nog niet vanzelfsprekend is?

Als alle partijen waar je mee moet werken alles precies tegenovergesteld ingericht hebben?

Hoe balanceer je bemiddelen en directief zijn; en creatieve vrijheid met processen.

In deze aflevering is Bianca Ernst te gast. Bianca is medeoprichter en bestuurslid van Het Hof van Cartesius, de circulair gebouwde werkplek voor en door creatieve en duurzame ondernemers van Utrecht.

Daarnaast is ze medeoprichter van Buurman Utrecht, een werkplaats en bouwmarkt voor hergebruik van materialen.

In dit gesprek hebben we het over de lange weg die nodig was om Het Hof van de grond te krijgen. Om van plan tot bouwen te komen moest er met ontzettend veel partijen en gemeentelijke afdelingen afgestemd worden. Het was nieuw en op alle vlakken anders dan die partijen gewend waren.

Daarnaast hebben we het over ondernemen met je familie, en over balanceren; tussen bemiddelen en directief zijn, en tussen creatieve vrijheid en processen.

Bianca is echt een enorme doorzetter. Zelf lijkt ze het minder bijzonder te vinden. Maar ik kan me nog steeds haast niet voorstellen hoe ze het voor elkaar gekregen hebben.

Maar zoals ze me na het gesprek herinnerde, natuurlijk waren er tijdens het proces ook genoeg successen, lichtpuntjes en prachtige momenten. Juiste persoon, op de juiste plek, met de juiste partners. Knap werk.

Dank je wel daarvoor, en natuurlijk voor dit gesprek! Veel plezier met luisteren! Hier is Bianca Ernst.

Show Notes

Bianca Ernst

Het Hof van Cartesius

Buurman Utrecht

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

LESSEN

Ik had als kind al een heel bemiddelende rol in het gezin. Die vaardigheden gebruik ik nu ook in het managen van stakeholders.

Ik ben vrij intuïtief. Ik zie kansen en pak die, en zie dan op een gegeven moment dat het daar niet meer is.

‘Beter’ bij de overheid had ook altijd een aspect van kostenefficiëntie. Voor mij was het leuke juist om het vanuit de kracht van de mensen te gaan organiseren.

Na 10 maanden thuis heb ik nog een poging gedaan het oude leven op te pakken door iets net-beter-maar-soortgelijks op te pakken. Daar ben ik snel gillend weggelopen.

Het was fantastisch hoe we elke keer met z’n 3en knallende ruzie kregen. Maar het was een super leuk project.

Ik vond het zelf niet spannend om iets nieuws te beginnen (hoewel m’n vriend wel). Ik vertrouwde wel dat ik op m’n skills kon terugvallen. Ik geloof ook niet dat iets echt erg mis kan gaan.

De corporates en de impactondernemers weten niks van elkaars wereld.

Er is niet 1 gemeente. Elke afdeling kijkt vanuit hun eigen bril.

De early adopter waren met name krakers en creatievelingen, vanuit de behoefte zelf iets te kunnen bouwen. Impactondernemers waren er nog niet echt.

Circulair bestond nog niet in 2014-15. We werkten gewoon met hergebruikte materialen omdat we dat heel veel hebben.

Het duurde voor ons frustrerend lang voordat we de vergunning kregen om te gaan bouwen. Maar voor de gemeente was het een uitzonderlijk snel proces. In het moment hadden we dat niet van elkaar door.

De mensen in de gemeente willen echt heel graag. Maar de inrichting en organisatie sluit niet bij de werkelijke wereld. Het willen inrichten op controle neemt heel veel ondernemerschap weg.

Om het van de grond te krijgen moet je wel hun spelletje leren spelen en een bord voor je kop hebben om zo lang door te kunnen.

We zijn 5 jaar later en alle hofleden zitten er nog. Zij zagen dat er niks stond en dat ze het zelf moesten bouwen.

Ik kon er ook positief in blijven staan juist omdat ik niet wist wat er allemaal moest.

Omdat ik klein ben heb ik altijd gedacht dat ik moet schreeuwen om gezien te worden. Ik praat ook directiever dan ik zou willen.

Een corporatie is nog iets onbekends. Mensen verwachten nog steeds besluiten van het bestuur, terwijl dat niet zo is.

Het Hof heeft nu ook wat meer beheersprocessen nodig en tegelijkertijd moeten die wel ruimte en chaos behouden.

We hebben de komende tijd even een pas op de plaats te maken om onszelf goed te organiseren. Maar we zien ook steeds veel kansen en mogelijkheden.

Er ontstaat nu ook energie om anderen te gaan helpen met de kennis die wij hebben opgebouwd.

We pionieren omdat we erin geloven, maar het is niet de makkelijkste weg. Als het financieel makkelijk uitkwam waren we ook niet de enige. Uiteindelijk betalen die uren zich wel weer terug.

Het moeilijke is dat we iets gedaan hebben wat bij geen van de stakeholders al bekend was.

Nee heb je, ja kun je krijgen.

LINKS

Cycle Camping Cartesius

Bob Scherrenberg van Overvecht Vastgoed

Charlotte Ernst & Simone Tenda

Boek: Jesse Frederik - Zo hadden we het niet bedoeld

Boek: Álex Rovira & Fernando Trías de Bes - Het Klavertje Vier

Boek: Nelson Mandela - De lange weg naar vrijheid

Boek: Femke Halsema - Pluche

Hoe besluit je tot een fusie en hoe doe je dat dan op een wijze manier?

Hoe gaat dat, van jong en dom, naar een professioneel bedrijf?

Hoe ga je om met het eigenlijk nooit zeker weten en die oneindige stroom aan problemen die op je afkomen?

In deze aflevering zijn Menno Huisman en Wimer Hazenberg te gast. Middelbare schoolvrienden die tijdens de studie begonnen te ondernemen. 15 jaar geleden startten zij Booreiland, wat uitgroeide tot een bureau dat digitale producten en diensten ontwierp om helderheid te creëren.

Onlangs zijn ze gefuseerd met 2 andere bureaus, in60seconds en Getting the picture, tot een nieuw bureau Clarify. Wat hét bureau gaat worden, of misschien al is, voor information design: Complexe informatie naar kraakheldere verhalen.

Twee fijne mannen. Mooi hoe zij 15 jaar, met alle ups en downs, als een stabiele rots een knalgoed ontwerpbureau zijn geweest in Amsterdam.

Ik vond het ontroerend te horen hoe zij hebben gemerkt dat hun vriendschapsrelatie door de jaren heen zakelijker bleek te worden.

En super sterk van ze hoe zij durfden te erkennen dat ze wat ze ambieerden niet alleen konden waarmaken en dus wilden werken naar een fusie.

Het is een fijn gesprek dat bijna een memoire is geworden van hun Booreiland-verhaal. Een soort audio companion van het boekje wat Menno nog over hun tijd gaat maken.

Dank jullie wel mannen. Alle goeds in het nieuwe Clarify-avontuur! En, ik wens jullie ook weer veel tijd samen in de kroeg toe!

Show Notes

Menno Huisman

Wimer Hazenberg

Booreiland

Clarify

Shots of Strategy in je inbox

Mijn boekenkast

Mail me ([email protected]) over de aflevering. Vind ik leuk.

Lessen

Wimer: “Programmeren was voor mij een soort digitale lego. Een bak met componenten en het veld ligt open.”

Menno: “Ik was op jonge leeftijd al aansturend.”

W: “We kregen van de school de sleutels om zelf af te sluiten na het feest. Dat vertrouwen maakte ons misschien ook wel verantwoordelijker.”

W: “Tijdens onze studie maakten we samen met vrienden een film. Het maken daarvan gaf me een heel leuk gevoel en dat wilde ik vaker.”

M: “Onze ouders waren ondernemer. In die tijd was ik niet zo bewust van het effect daarvan, maar het heeft toch genormaliseerd dat je zelf je werk creëert en omgaat met een bepaalde onzekerheid.”

M: “Tijdens de studie was ondernemen vooral ‘ons creatieve ei kwijt kunnen’ en was het nog niet het doel er koste wat kost mee door te gaan. Maar achteraf was het wel slim omdat we na het het afstuderen een rollende start konden maken.”

W: “Na de studie kwam de beslissing, gaan we hiervoor?”

W: “Onze oorspronkelijk derde vennoot was een beetje de aanjager. We waren wel even in mineur toen hij uitstapte. Maar we zijn gaan nadenken hoe we het ook met z’n 2en die rol konden vervullen.”

M: “We besloten vroeg dat we uiteindelijk niet zelf (alles) wilden ontwerpen en dat we dus ook managementtaken erbij zouden krijgen.”

W: “We verhuisden naar een kantoor dat veel te groot voor ons was. Daarmee namen we een beetje risico, maar er veranderde ook iets in ons hoofd.” M: “Even over-stretchen.”

W: “Wij waren geen kunstenaars maar ontwerpers. Er zit dus minder handtekening van onszelf. We verkopen een ontwerpproces. Daarmee konden we ook onszelf eruit halen.”

M: “Het is heel moeilijk om op een dag te schakelen tussen het denkniveau van een ontwerper en een manager.”

M: “We hebben ook moeten erkennen dat na jaren onze chemie anders was geworden. We gingen overdag zoveel zakelijk met elkaar om dat we eigenlijk steeds minder nog simpelweg als vrienden afspraken.”

M: “Als op 8 mensen, een paar mensen achter elkaar weggaan heeft dat echt impact op je business.”

W: “We zijn het ondernemen ook serieuzer gaan nemen. Business processen strakker gaan inrichten en actief leren van andere ondernemers.”

W: “We realiseerden ons dat we een grotere agency wilde worden. Grotere opdrachten, complexer werk en grotere merken. Maar dat lukte ons niet zelf.”

M: “Groter zijn maakt ook mogelijk dat we ons kunnen specialiseren en dat medewerkers meer groeimogelijkheden hebben.”

W: “We zijn echt actief gaan onderzoeken of we wel bij elkaar pasten. En met name op de cultuur.”

M: “Ergens lijkt het wel op een overname ipv een merger van 3 gelijkwaardige partners. Maar we hebben het zeggenschap wel met 20% elk verdeeld.”

W: “Het is ook gewoon fair. We zijn met wat minder. En zij zijn met wat meer.”

W: “Het is een sprong in het diepe. Het is ook fair dat we er allemaal vol voor gaan.”

M: “We hadden nog door gekund, maar dan waren we bestuurders geworden.”

W: “We namen onze medewerkers al heel vroeg mee in het proces, om welke partijen het ging en de redenen erbij.”

M: “Als klein bedrijf trek je toch veelal ondernemende medewerkers aan.”

M: “Je kunt in ondernemerschap nooit dingen voor lief nemen. Je staat altijd aan want je weet nooit hoe morgen eruit gaan zien.”

W: “Het bedrijf is nooit in optimale balans. Het werk gaat erom daar zo goed mogelijk door te laveren.”

Links

The Fact Club

Persbericht: in60seconds, Getting the picture en Booreiland, verder als Clarify

Boek: Thalia Verkade - Het recht van de snelste.

Boek: Willem Elsschot - Kaas

Monokai (Wimer’s online lab)