De Week van Verbeek | BNR

Het vandaag geknede deeg, is het brood van morgen. Althans, dat zou zijn gezegd door Lenin, om maar eens iemand te noem die hier niet iedere voorbij hoort komt.

Als wij hier met z’n allen een brood aan het bakken zijn, lijkt het recept zoek en de ingrediënten over de datum. De onderwijsinspectie maakt deze bekend dat een vijfde van de Nederlandse scholen, een onvoldoende krijgt. Het gemiddelde onderwijsniveau is onder de maat. En zoals u weet, wat nu in de klas zit komt vanzelf op de arbeidsmarkt.

Gelukkig zitten we in de formatie van het meest rechtse kabinet uit onze geschiedenis. En als iets de toekomst van de BV Nederland aangaat, wordt het daar besproken.

Lekker 130 rijden op de snelweg. Met plankgas naar een school rijden die wél een voldoende krijgt. Dat schiet lekker op. Want wat maakt het uit als er paar slechte scholen zijn, als jouw kind wél op een goede school zit.

Nouja, dat is dus het probleem, dat maakt dus wel uit, zelfs als die andere kinderen je geen reet kunnen schelen. Slecht onderwijs is als een weerbericht met onweer, met als enige verschil dat de donder die eraan komt je eigen schuld is. Maar dan denk je: wie hoeft er met AI straks nog te kunnen spellen of te rekenen? Dan wens ik je veel succes als jij aan ChatGPT moet vragen of hij je stoma kan vervangen.

Goed personeel is nú al amper te vinden, en dan komt ook nog eens een vergrijzingstsunami aan. Dan gaan we personeel over de grens zoeken, dat vindt de rest niet leukt, die stemt op Geert, moeten de grenzen dicht. En is – om met Louis van Gaal te spreken – ‘de cccirkel rond’.  

Voor zo’n klein rotlandje hebben we het hier behoorlijk goed voor elkaar. Maar dat is geen door de lieve heer gegeven voorrecht, maar iets waar we ons best voor moeten blijven doen. Anders eet de rest de kaas van ons brood, en dan blijven wij achter met dat brood we zelf hebben gebakken.

Dit is een column van Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het waren twee prachtige weken. Voor hij goed en wel zijn kantoor had ingericht, is Alex Kroes alweer richting de uitgang bij Ajax. Vlak voor zijn benoeming als directeur van de enige beursgenoteerde voetbalclub van ons land, had hij nog even snel 17K aandelen gekocht. Niet om er rijk van te worden, maar om te laten zien dat hij er zin in had.

Het is als gedrogeerd naar je werk komen, omdat je zo’n zin hebt in je baan als verslavingsarts. Naakt op kantoor verschijnen, omdat je zo gelooft in het product van de PlayBoy.

Voor drugsdealers geldt het adagium ‘Don’t get high on your own supply’. Autoriteit Financiële Markten, houdt het op, het handel niet met voorkennis.

Eerlijk gezegd twijfel ik niet eens aan de motivatie van Kroes. Rijk van het aandeel Ajax kun je nooit worden, het aandeel is grotendeels symbolisch. Het is het equivalent van de Ajax-pyjama, voor mensen die oud genoeg zijn om op LinkedIn te zitten.

Dus rijst de vraag: wat heeft een voetbalclub te zoeken op de AEX. Eerlijk gezegd geven het gerommel van Alex Kroes, als het geharrewar van de Raad van Commissarissen, het antwoord: helemaal niets. Laat dat Ajax nou gewoon eens lekker gaan voetballen. Er is ook geen beursnotering voor het Urker Mannenkoor.

Die beursnotering was om het hele land te laten zien: kijk ons een ontwikkeld zijn. Nou, die boemerang is inmiddels redelijk teruggekomen.  

Waarschijnlijk heb je gelijk als je zegt: als directeur van een beursgenoteerd bedrijf had je dit moeten weten. Maar als je het mij vraagt is Alex Kroes niet de man op de verkeerde plek, maar Ajax een organisatie op de verkeerde plek. Ga lekker voetballen, dat blijkt al moeilijk zat.

Dit is een column van Julian Verbeek. 

See omnystudio.com/listener for privacy information.

In elke andere situatie zou ik Thierry Baudet compleet negeren, maar vandaag kon ik niet anders. Niet omdat ik ben verrast dat er serieuze beschuldigingen zijn dat Baudet en een collega Russisch propagandageld aannemen. Maar juist omdat ik er totaal niet van opkijk.

Jan Paternotte van D66 ondervroeg Baudet naar de mogelijke roebels in zijn spaarpot, en toen knapte hij uit zijn vel.

Waarom dreigen met geweld? Als je Jan Paternotte echt bang wil maken, zet hem in gezelschap zonder hoogopgeleiden. Bovendien, ‘In elke andere situatie’, nou nou nou, volgens mij hebben we hier te maken met een hele gevaarlijke jongen. 

Naderhand ging Baudet ook nog los tegen Jesse Klaver. Het bracht Kamervoorzitter Martin Bosma in de ongemakkelijke positie, dat hij de morele hoogvlakte moest kiezen.

Er kwam een reprimande, Thierry zei sorry, alleen niet in echt, want hij had kickboxles. Toch nog even oefenen voor hij het durft op te nemen tegen Jesse Klaver. Jesse Klaver, als kooivechter ook wel bekend als tofu torturer.

Wat Baudet tegenwoordig nou echt van de wereld vindt, is amper meer te volgen. Hij is drukker met het slijten van verbrande biefstukken met aardsoelewapper Andy van der Meyde. De mogelijke Russische geldstromen, werden ontdekt door de Tsjechische geheime dienst. Het past volledig in het patroon van het poenerige sfeertje dat is ontstaan rond Baudet. Ons parlementaire systeem is tot nu toe weerloos gebleken tegen dit soort ladelichterij. Maar hopelijk komt daar nu een eind aan.

Dat Baudet als een soort AliExpress-versie van Andrew Tate ‘mannelijke’ dreigementen uit, doet het vast goed op TikTok. Maar volgens mij iets heel anders: angst. Angst dat het allemaal instort. En hij het allemaal kwijtraakt.

Dit is een column van Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Extraparlementair programmakabinet. En ik maar denken dat de PVV politiek begrijpelijk ging maken. Na weken van ‘geen commentaar’, en ‘daar kan ik niets over zeggen’, gebeurde er deze week heel veel in de formatie. De samenvatting: Wilders als premier geen porum, in zijn partij kan vrijwel niemand wat, je aan hem binden is zelfmoord, maar het land moet worden bestuurd, dus doen we het maar zo.  

Nederland stuurde bij de verkiezingen een luid signaal naar Den Haag. ‘Het moet anders’, ‘het is genoeg zo’. Maar de afgelopen maanden is gebleken, dat je met alleen een signaal geen land kan besturen. Met heel wat kunst en vliegwerk krijgen we nu een kabinet met mensen van binnen en buiten de politiek, we geven het een chique naam: extraparlementair programmakabinet. Maar eigenlijk is het ‘signaal van het land’ niet in staat is zichzelf om te zetten in iets werkbaars.  

Waar de PVV-wind al wel waait, is in de Tweede Kamer. Daar begint Kamervoorzitter Martin Bosma ieder debat met een gedicht. En om te laten zien dat wij, de linkse WEF-puppets van de massamedia, niet ongevoelig zijn voor het signaal van het volk, sluit ik vandaag af met een stuk poëzie.

Dit gedicht heet ‘De Zwaluwbergrede’

Geert Wilders blijft in de Kamer, want in het kabinet
Is geen plaats voor zijn politieke Giles de la Tourette.
Dat noemt Geert ondemocratisch en bovendien unfair,
Maar hij brengt offer voor een rechts kabinet, extraparlementair

Pieter Omtzigt, fluistert men, is emotioneel instabiel,
Caroline van der Plas had weer geen wiskunde in haar profiel.
Dilan Yesilgöz komt niet verder dan slogans, luidt het verwijt,
Breng dat circus maar samen, binnen afzienbare tijd.

Tot redding kwam Kim Putters, de polderaar pur sang,
Hij gaf richting, ideeën, en hield alle ego’s in bedwang.
Kim Putters, als ik hem hoor spreken, ben ik even terug in de tijd.
Dat we hier niet alleen riepen en schreeuwen, maar door serieuze mensen werden geleid.

Dit is een column van Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Gisteren zette ik een IKEA-kast in elkaar, ik moest denken aan informateur Kim Putters. Je probeert iets te bouwen met vage instructies, missende onderdelen, en de ijdele hoop dat het eindresultaat stevig zal zijn.

Deze week van de formatie stond in het teken van de emoties van Pieter Omtzigt. Hij zou huilend de ruimte hebben verlaten en woede-uitbarstingen hebben gehad. Ik heb me erover verbaasd dat er alleen gesproken werd over óf dit heeft plaats gevonden, en wat dit over Omtzigt zegt. Maar niet waar die emoties redelijk zijn.

De hoofdpersoon in deze formatie is de herboren staatsman Geert Wilders. Binnenskamers is Wilders naar verluidt behoorlijk redelijk en inschikkelijk. Maar duw hem een telefoon met internetverbinding in de hand, en de rapen zijn gaar. Bovendien zegt Wilders de ene dag steun toe aan geld voor Oekraïne, een dag later stemt de PVV in de Eerste Kamer alsnog tegen. Niet echt het gedrag, waar een type Omtzigt super lekker op gaat.

Wilders belofte tot matiging van gedrag en standpunten, doen denken aan wat Wilders zei over Griekenland tijdens de Eurocrisis. 'Grieken liegen, Grieken bedriegen. Zodra de zilvervloot binnen is, zijn ze alle afspraken vergeten.'

Net als andere populisten heeft Wilders het vermogen, om zich niet aan de regels te houden die hij voor anderen hanteert. En als mensen daar gek van worden, hebben we het over hun emoties.

En ondertussen blijft Wilders maar dreigen dat als ze er met hem niet uitkomen, Frans Timmermans er mee aan de haal gaat. Een kabinet Timmermans I zie ik niet 1,2,3 voor me, maar mocht het gebeuren is het wel Wilders eigen schuld.

Het is zijn IKEA-kast. En als jij niet verder komt dan een gammel hoopje latten en planken, moet je niet boos worden als de buurman langskomt met zijn gereedschapskist.

Dit is een column van Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

29 februari. De dag waarop het universum zich weigert te conformeren aan de verjaardagskalender op de wc. Wereldwijd doen mensen de meest idiote dingen om deze onregelmatigheid te vieren. Het is humor van het niveau van een omgedraaide rekenmachine lol + lol = hihi. Maar veel kwaad kan het niet.

De Russische president Poetin liet vandaag ook van zich horen. Het werd hem zelfs even te kwaad. Nu zou je hopen dat dit warme applaus is, omdat Poetin zijn vrouw ten huwelijk vraagt, of dat hij eindelijk uit de kast komt. Maar de Russische president greep deze schrikkeldag aan, om nogmaals te dreigen met het gebruik van nucleaire wapens.

Het gekke van dreigementen, hoe heftig ook, is dat hoe vaker je ze hoort, hoe minder je er van schrikt. Canes latrantes non mordent, zoals ik ooit in de brugklas leerde: blaffende honden bijten niet. Of zoals men in Brabant zou zeggen:

Het grote verschil met de gemiddelde tackel, is dat die geen 4477 kernkoppen in zijn mandje heeft liggen. Deze week werd duidelijk dat Poetin de Moldavische regio Transnistrië wil gaan erkennen als onafhankelijk land. En we weten inmiddels uit Zuid-Ossetië, Abchazië, de Krim, de Donbass: als tackel Poetin blaft, is dat meestal geen bluf.

Vanwege schrikkeldag sloegen de computers van een Nieuw-Zeelands benzinestation vandaag op hol. Het deed me denken aan de millennium bug. De angst dat alle computers ermee zouden ophouden, als het jaar 2000 zou beginnen. Wat een zegen om je te mogen opwindend om zulke onzin.

In het jaar 2000 werd Poetin door het westen nog gezien als een vernieuwer, een frisse wind. Iemand met wie je zaken kon doen. Vergelijk dat maar eens met vandaag. Dan hebben we hier te maken, niet met een schrikkeldag, maar een verschrikkeldag.

Dit is een column van eindredacteur online van BNR Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Deze week raakte Den Haag verwikkeld in een potje politiek Cluedo. In de hal van de Tweede Kamer, vinden we het verminkte lijf van de kabinetsformatie. Eromheen staat een groepje verwarde mensen, met de vraag: wat is hier gebeurd.

Over de schuldige is iedereen het eens: Pieter Omtzigt. 

En ook het moordwapen laat weinig twijfel. Toen de onderhandelaars onraad voelde, gebeurde het volgende: 'Toen stuurde hij een appje'. 

En dat brengt ons bij het motief. En hier wordt het allemaal nog veel onduidelijker. Volgens Omtzigt is het hem allemaal te doen om de staat van de overheidsfinanciën, en dat hij zou bepaalde documenten veel te laat kreeg.

Daar kun je gewoon over praten, aldus de Mahatma Gandhi van Venlo. Als je de onderhandelingspartners moeten geloven, zijn we hier getuige van zinloos politiek geweld.

En wie in dit handgemeen ook ten onder lijk te gaan is informateur Ronald Plasterk. Volgens het AD zou ome Roon, zelf wel oren hebben gehad naar een baan in het Torentje. En dat zou Pieter Omtzigt dan weer zo'n fijn idee vinden. Laten we daar eens even bij stilstaan. Ronald Plasterk als premier van Nederland. Ken je van die kinderfilms, dat iemand wakker wordt en ineens koning van een land is?

Het zou de stunt van de eeuw zijn, en de droom van iedere Telegraaf-columnist. Maar helaas zoals wel vaker met sprookjes, ze verdampen bij het eerste contact met de werkelijkheid.

Ondertussen ontkent Omtzigt dat de formatie dood is. Hij doet alleen niet meer mee, dat kan nog wel gebeuren, alleen dat is hij nu niet van plan. Je kan een hoop zeggen over Pieter Omtzigt. Maar wat kan die man schitterende twijfelen. 

Dit is een column van columnist Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Doe normaal tegen elkaar. Dat is de nogal krachteloze conclusie van het rapport over grensoverschrijdend gedrag bij de NPO. Hiermee komen 204 pagina’s tot even ver, als wat had kunnen worden bereikt met één belletje aan John de Wolf.

Het vuistdikke rapport leest als een profielwerkstuk over hufterigheid. Met grafieken, iconen en stroomdiagrammen probeert de  commissie te bewijzen dat er zoiets bestaat als grensoverschrijdend gedrag. Zelfs de lijst met de meest gruwelijke constateringen zijn voor het gemak in vrolijke kleurtjes gezet. Een vormgeving die niet zou misstaan op een Pinterest-moodboard over een nieuwe badkamer.

Terwijl de opsomming van dit gedrag beter tot zijn recht komt, op een houten bord van de Xenos. In dit huis, spugen wij collega’s niet in het gezicht, knijpen we collega’s niet in billen, borsten en geslachtdelen, of vragen wij collega’s niet wie zij het liefst zouden pijpen.

Wat de oproep tot normaal doen al helemaal stompzinnig maakt, is dat de media niet nórmaal zijn. We hebben het hier niet over het gemeenteloket in Appingedam. Iedereen die ooit weleens in de buurt van een TV-studio is geweest kent de enorme druk, ego’s, roem en afhankelijkheid. Creatieve beroepen trekken geen ‘normale’ mensen aan. Maar dat betekent niet, dat ze zomaar hoeven vragen of je ‘hun wortel wil zien’.

Als een rechter een straf oplegt, telt genoegdoening voor het delict, maar ook het voorkomen van volgende vergrijpen. En wat gaat dit rapport met een paar halfzachte aanbevelingen daaraan bijdragen? Matthijs van Nieuwkerk zal nog tachtig keer in het Frans zeggen dat het hem spijt. Voormalig NPO-zonnekoning Frans Klein zal het allemaal vreselijk blijken te vinden, maar probeert met zijn advocaat vooral zijn eigen straatje schoon te vegen.  

Maar hoe wordt voorkomen dat er nieuwe Matthijsjes en Fransjes ontstaan? Dat moeten we allemaal nog maar zien. Een belletje aan John de Wolf lijkt me dan nog een stuk minder kansloos idee, dan een oproep om normaal te doen.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als de opkomst bij verkiezingen iets zeggen over wat wij belangrijk vinden. Geven wij, het Nederlandse volk, het meest om het land, dan onze provincie, daarna onze waterschappen, vervolgens de gemeente waar we wonen. Dan heel lang niets. En dan pas komt Europa. Wat het meeste invloed heeft op ons leven, zijn we het minst bereid ons voor in te spannen. Het is net de sportschool.

Aankomende juni zijn de verkiezingen van het Europees Parlement. En zoals het er nu naar uit ziet, krijgen we ook daar flinke winst voor populistisch rechts. Partijen helemaal niets op hebben met die pluralistische linkse lulkoek van EU. VVD-Europarlementariër Malik Azmani waarschuwde dan ook direct voor ‘het gevaar van rechts-populisme aan het roer in Europa’. Je zou bijna vergeten dat zijn eigen partij een coalitie uitonderhandelt met de PVV.  

Precies zo’n partij wiens betrokkenheid bij het Europese project vooral is om het kapot te maken. ‘Was sich liebt, das neckt sich’, maar dan anders. Populisten hebben namelijk al veel eerder ontdekt, het leven van een anti-EU-politicus nergens zo comfortabel is als in het Europees parlement. Vraag dat maar aan de architect van Brexit, Nigel Farage, die was meer dan twintig jaar lid van.

De tijd ligt achter ons, dat we ons konden afvragen: zijn er echt regels uit Brussel over de grootte van condooms en de vorm van een banaan? Europa is een lappendeken kleine landjes die als ze ook maar iets in de wereld willen betekenen, zullen moeten samenwerken. Nederland voorop. Energie, klimaat, veiligheid of migratie: probeer daar maar eens een oplossing voor te verzinnen, allemaal in ons uppie.  

Dus zou het niet eens mooi zijn als we een keer echt een discussie voeren over wat we dan wél willen met dat Europa. Dat moeten we natuurlijk wel uit ons komen. Want net zoals in de sportschool, als je beter wil worden, zul je toch echt zelf die gewichten moeten optillen.

Dit is een column van Julian Verbeek, eindredacteur online van BNR. 

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Ik weet niet wat de laatste keer was dat jij reactie plaatste onder een nieuwsbericht, maar ik voel die aanvechting nooit. Wie zit er nou te wachten op mijn hot take over oorlog, misdaad, voetbal of het weer. Stelde Wierd Duk zichzelf die vraag maar eens.

Over de hoeveelheid haat en ongenoegen die op het internet de ronde doen, is al zoveel gezegd. Maar mijn lievelings-YouTuber, een man van zestig die filmpjes maakt over gitaren, zei er gisteren iets over dat bij mij een snaar raakte. Hij legt uit waarom hij geen last heeft van de reacties onder zijn video’s: mensen die reageren, zowel positief als negatief, hebben het niet over mij, maar in de eerste plaats over zichzelf.

Ik ben opgegroeid met het internet en vrijwel mijn hele carrière draait erom. De drek die op je afkomt, zie ik als een gegeven. Het is als oorsuizen. Ze gaan nooit weg, maar waar je wel aan kunt wennen. Influencers en b-acteurs die klagen over wat er over ze wordt gezegd, kan ik moeilijk serieus te nemen. Hoe erg het ook is, vreselijke reacties zijn een gegeven, zoals het weer, en je gaat ook geen potje zitten janken als het begint te regenen.

Maar is dat nog wel zo? Is de online-wereld nog wel een op zichzelf staand domein, waarvan je je alleen maar hoeft af te sluiten om het niet meer te merken? We zijn volgens mij voorbij een kantelpunt. De penetrante zuurheid van het internet is stukje bij beetje ons nationale debat ingesijpeld. Mensen gedragen zich op straat steeds meer als luldebehanger63 in de comments. Politici doen vrolijk mee: je hoeft een mening helemaal niet te onderbouwen met feiten, als je alleen de mensen aanspreekt die het er al mee eens zijn.

De échte wereld lijkt steeds meer op online-wereld. En dat belooft nog wat voor de toekomst. Maar daarom een oproep, in de geest van wat die man van die gitaarfilmpjes zegt. De volgende keer als je ergens een reactie wil plaatsen, stel jezelf de vraag: dat ik dit nu zeg, wat zegt dat eigenlijk over mij.

Dit is een column van Julian Verbeek, eindredacteur online & socials bij BNR.

See omnystudio.com/listener for privacy information.