De Week van Verbeek | BNR

Het overkomt de besten. Onderweg naar Londen, tussen het inchecken bij de poortjes op Amsterdam Centraal en het kleine stukje lopen naar het perron, heeft iemand mijn telefoon uit mijn jaszak gegrist. Na een tijdje het gevoel te hebben een orgaan te missen, of in ieder geval naakt te zijn, komt de grootste schok: de hoeveelheid dingen waar je de telefoon voor nodig hebt die je net bent kwijtgeraakt. Om er een paar te noemen: aangifte te doen van de gestolen telefoon, of nog mooier, het activeren van een nieuwe simkaart.

Een telefoonloos bestaan heeft ook verrassende kanten. Ik heb een lang weekend ouderwets genavigeerd met een kaart. Als een safari liep van bushokje naar bushokje om te zien waar ik was. Maar het aangename was verstoken te zijn sociale media, en de meningen van mensen. Want wat blijkt: daar kun je dus heel goed zonder.

Dat mensen niets liever doen dan elkaar kapotmaken met hun mening, is natuurlijk niets nieuws. Religie, voetbal, waar je woont, welke muziek je leuk vindt, mensen vinden altijd wel een excuus voor gedoe. Er zijn zelfs mensen die elkaar naar het leven staan omdat ze koriander lekker vinden, of juist niet.  

Corona haalde wat dit aangaat het slechtste in ons naar boven. De samenleving deelde zich op in wappies en sheeple. Met de oorlog in Israël lijkt zich helaas eenzelfde proces te voltrekken. Mensen verdelen zich in voor- en tegenkampen en het begrip over en weer smelt sneller dan de poolkappen.

En dat terwijl een conflict dat zo ingewikkeld is, al de oorlog in Israël, bij uitstek uitnodigt tot nederigheid en compassie. Als mensen hun mening eens voor zich zouden houden, en gewoon luisteren. Misschien zou het hier dan een stuk gezelliger worden.

Heb ik toch mijn mening gegeven. Maar ach. Dat overkomt de besten.

Dit is een column van eindredacteur online van BNR, Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Nederlands Elftal-linksback Quilindschy Hartman zegt zich af te sluiten voor negativiteit, naar eigen zeggen leest hij alleen maar goed nieuws. Ik ben benieuwd waar hij het vandaan haalt.

In een blik op BNR zie ik kommer en kwel op Gaza, dalende export naar Duitsland, toenemend faillissement en ijzig koude banden met China. Zelfs de ontdekking van een door de ruimte zwevende klomp goud van 200km doorsnee, is volgens macro-econoom Edin Mujagic, geen goed nieuws.

Nou lekker dan, met je vraag en aanbod. Volgens de wetten van vraag en aanbod, zou een nieuwsbericht met goed nieuws nu miljoenen euro’s waard zijn. Toch zie ik ze niet.

Er gebeurt op dit moment zoveel om ongerust van te worden, dat het makkelijker is om dan maar helemaal niet naar te kijken. Geen Israël, geen Hamas, geen Oekraïne, geen Rusland, geen oorloog, geen klimaat, geen inflatie.

Het is nog verleidelijker je terug te trekken in je eigen parallelle universum: kies een kant, ga online en je hoeft nooit meer iets te zien waar je het niet mee eens bent.

Terwijl niets hier op aarde plaatsvindt in een vacuüm, ieder conflict heeft een geschiedenis, ieder probleem heeft context. Maar op dit soort momenten, denk ik aan wat een journalist mij leerde toen net begon met werken: nuance is een dorp in Frankrijk.

Gelukkig ben ik nog lang niet zo cynisch. Wat kan ik wel doen? Ik ga mezelf niet verdoven met stompzinnige filmpjes van knuffelende puppy’s, dansende geitjes of lachende baby’s. Het minste wat ik kan doen is de wereld om me heen proberen te begrijpen. Het is dan misschien geen goed nieuws, het is in ieder geval kloppend nieuws.

Dit is een column van BNR eindredacteur online Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

We doen allemaal weleens iets waarvan je later denkt: dit was geen goed idee. Zo dacht ik afgelopen maandag dat het een leuk idee was om in Feyenoordshirt op de sqaushbaan te verschijnen. In Amsterdam Zuid.

Campagnetijd is ook een periode waar dit gevoel je vaak bekruipt. Politici en hun vrijwilligers komen met allerlei ideeën om de gunst van de kiezer te winnen. Sommige ideeën zijn briljant. Andere minder.

In hun hoofd zijn politici allemaal een klein beetje Barack Obama. In de praktijk lijkt het vaak meer op Debiteuren Crediteuren.

Sommige ideeën zijn vertederend knullig. Soms is het idee best leuk, maar is de uitwerking twijfelachtig. Zoals PvdA-voorzitter Hans Spekman die in 2017 de meest gegooglde vragen over zijn partij beantwoordt.  

Maar verreweg de meeste campagne-spotjes zijn niet briljant, noch een flop. Maar ergens er precies tussenin. Zoals CDA-leider Henri Bontenbal in het midden van de middencirkel van een voetbalveld.

Tsja. Het is niet echt inspirerend, of heel erg opvallend. Maar toen ik maandag in mijn Feyenoordshirt ontdekte hoe doorschijnend glazen squashmuren zijn dacht ik: opvallen is ook niet alles.

Dit is een column van eindredacteur online Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

De laatste trend op TikTok is aan mannen in je omgeving vragen hoe vaak zij denken aan het Romeinse Rijk. De TikTok-trend op het Binnenhof is zeggen hoeveel je geeft om bestaanszekerheid. Van de PVV tot aan GL-PvdA, van Sigrid Kaag, tot de koning iedereen doet er vrolijk aan mee.

Maar alle bestaanszekerheidsbetuigingen ten spijt, vandaag was een Prinsjesdag die vooral ging over dingen die er niet waren. Geen échte nieuwe begroting, geen écht kabinet en tijdens de Politieke Beschouwingen geen debat met alle premierskandidaten. In het geval van Frans Timmermans Kamer omdat hij nog niet in de Kamer zit, in het geval van Nieuw Sociaal Contract, omdat niemand weet wie het is.

Premier Rutte roemde hier bij BNR de afgemeten reactie, niet te hard van stapel lopen. Het gevolg is wel het de afgelopen Prinsjesdagen iedere keer hadden over dezelfde problemen. Laten we hopen dat met die trend wordt gebroken en knopen worden doorgehakt. Maar wat er ook gebeurt, wij zijn er volgend jaar gewoon weer.

Dit is een column van eindredacteur online Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Zojuist keken we met Mark Rutte terug op zijn dertiende Prinsjesdag als premier. Maar let maar op, hij zit hier volgend jaar GEWOON weer. Want met de huidige peilingen, loopt die formatie straks net zo vast als de A12.

Na jaren keihard lachen om de eindeloze formaties in België, zijn straks WIJ aan de beurt. En de communicatieproblemen tussen Walen en Vlamingen kun je in ieder geval nog overbruggen met een woordenboek.

De grootste partijen van nu vinden over alles precies het tegenovergestelde. Een ambitieuze klimaatwet, of 100.000 woningen in de Oostvaardersplassen. 130 rijden, of gratis openbaar vervoer. Wat dat aangaat geeft het partijprogramma van Pieter Omtzigt nog de meeste aanknopingspunten, want dat is nog niet bekend.

Premier Rutte had het vaak over de linkse wolk van kleine partijtjes, maar daarnaast zweven nu steeds meer kleine rechtse wolkjes. De problemen van dit land wachten niet op de uitkomst van de formatie. Dus laten we hopen dat al die wolkjes aan de hemel - links en rechts – zien dat ze boven hetzelfde land zweven.

Dit is een column van eindredacteur online Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Een loodzware baan hoeft geen effect hoeft te hebben op je humeur, bewijzen ministers Adema en Van der Wal. De A12 staat dagelijks vol met demonstranten de omgekeerde vlaggen hangen pas net weer recht, maar de ministers op het stikstofdossier kwamen fluitend onze studio binnen. Maar goed, zij zijn straks van dit dossier af.

Henri Bontenbal van het CDA staat juist aan het begin van een taaie klus. De geschiedenis van het CDA leest als het uit elkaar vallen van een boyband. Na een aantal waanzinnige albums, beginnen de populairste bandleden een solocarrière en de rest van de band blijft verbouwereerd achter.

De BoerBurgerBeweging en Omtzigts Nieuw Sociaal Contact kun je zien als ideologische reïncarnaties van het CDA. In de peilingen staan zij samen op meer dan zetels, het CDA ongeveer 5. Dat moet toch wrang zijn. De grootste politieke hits van CDA worden nog steeds meegezongen, alleen niet meer als zij het refrein inzetten.

Dit is een column van eindredacteur online Julian Verbeek.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Een demissionair kabinet is zo Nederlands, dat er in de meeste andere talen geen woord voor is. Tot na de formatie worden alle grote dossiers in de wachtkamer gezet. In feite is het Binnenhof de dichte deur van een bakkerij waar een briefje op hangt ‘we zijn er even niet’. Het is een passend einde van het tijdperk Rutte.

Het maakt deze Prinsjesdag en de daaropvolgende Algemene Politieke Beschouwingen een bijzonder schouwspel, want waar kijken we nou echt naar?

Toen wij vanochtend richting de Tweede Kamer liepen, kwam er een stoet bont geklede mensen voorbij. Een collega vroeg, ‘is dit een vrijgezellenfeest?’. Het waren Kamerleden. Het hoedje met statement is het politieke antwoord op de voetballer, die na een doelpunt een bijbeltekst onder zijn shirt vandaan tovert.

Maar qua politiek blijft het daar wel een beetje bij. Deze Prinsjesdag is op voorhand een gelijkspel, er verandert fundamenteel niets. Daarmee is deze Prinsjesdag nóg Nederlandser. Niemand wint of verliest, maar we hebben wel lekker buiten gespeeld.

Dit is een column van eindredacteur online Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Volgens de overlevering verloor Feyenoordtrainer Antoni Brzeżańczyk het respect van zijn team toen hij voor een wedstrijd met Barcelona op de foto wilde met Johan Cruyff. Aan de andere kant had niemand verwacht dat Zelenski zich zou ontpoppen tot een ijzersterk oorlogsleider. Je kunt niet altijd voorspellen of een leider mee- of tegenvalt. Maar over twee maanden kiezen wij een nieuwe, dus zullen we het toch moeten proberen.

Allereerst hebben we verkiezingsdebatten, een pure uitputtingsslag – vooral voor de kijker.

Daarnaast is het politiek spectrum is inmiddels zover uitgedijd dat het debatpodium nog het meest wegheeft van een aflevering ‘1 tegen 100’.

In de jaren ’80, ver voor de uitvinding van de 30seconde soundbites, kregen Joop den Uyl en Dries van Agt 1,5 uur – zonder reclames. Als het aan Pieter Omtzigt ligt, doen we het weer zo. Een klein voorproefje om u te enthousiasmeren voor dit format

Verkiezingsprogramma’s geven in ieder geval een beeld van waar de partij heen wil. Maarja, wie heeft er nou zin om dat allemaal te lezen?

Van wat partijen zelf beschikbaar maken word je ook niet veel wijzer. Natuurlijk is het leuk om te weten of iemand dwarsfluit speelt is of van fietsen houdt. Maar de écht belangrijke informatie zetten ze er niet bij:  spreekt iemand steenkolenengels, kan hij totaal niet hoofdrekenen, worden ze driftig bij tegenspraak.

Ik kan het niet mooier maken dan het is, als wij iemand willen die boven zichzelf uitstijgt, moeten we dat zelf ook doen. Er zijn problemen zat, maar wie heeft de beste oplossingen. Dat mogen we zelf bepalen. Maar als we alleen de avond van tevoren een stemwijzer willen invullen.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het is een van mijn grootste angsten: op een onbewaakt moment voor een camera verschijnen, iets debiels zeggen en tot het eind der tijden voortleven als internetgekkie. Want in tegenstelling tot onze vertrekkende premier, heeft het internet wel actieve herinneringen.

Zo hoeven we nooit te vergeten hoe een mevrouw op de markt haar mening over vluchtelingen onderbouwt. 'Dat hep gestaan op Facebook.' Hoe denken ze in Utrecht ook alweer over de hoofdstad? '030 is beter als n-n-n-n-nultwintig.' De afkortingen van politieke partijen zijn ook niet makkelijk. 'CDA = ChristenUnie.'

Ja, Dat klopt natuurlijk niet. Maar in hoeverre klopt het eigenlijk niet? Laten we kijken naar het Nationaal Kiezersonderzoek. Daaruit blijkt dat 57% mensen geen grote inhoudelijke verschillen kan aanwijzen tussen de traditionele middenpartijen. Ook zien ze geen duidelijk verschil tussen links en rechts. Voor meer van de helft van het land is alles van de VVD tot aan GroenLinks min of meer hetzelfde. De vraag is: waarom?

Deze week verschenen de eerste de nieuwe verkiezingsprogramma’s. Qua inhoudelijke beleidspunten lopen ze behoorlijk uiteen, maar de vergezichten zijn verrassend hetzelfde. De VVD wil ‘ons land schoon doorgeven aan volgende generaties’, het CDA wil ‘ons land duurzaam doorgeven aan volgende generaties’, Volt wil ‘een schone en duurzame toekomst’, en GroenLinks-PvdA ‘een duurzame en welvarende toekomst’.

Hier herken je de hand van de persvoorlichter. Persvoorlichters zijn mensen die zich ophouden rond politici en ervoor zorgen dat ze nooit iets interessants zeggen. Hun taal is grammaticaal correct, maar toch mist er iets. Het is als een maaltijd zonder kruiden, muziek zonder gevoel of trouwgeloftes die zijn geschreven door ChatGPT.

Om maar niemand van zich te vervreemden houden traditionele partijen het graag algemeen. Maar als je niemand hebt gekwetst, betekent dat niet dat je fans hebt gemaakt.

Daarom hier een vurige oproep aan alle politici. Stuur je persvoorlichter de aankomende maanden op een lange vakantie. Het maakt mij niet uit waar, als er maar geen wifi is. Dan kan jij de aankomende tijd écht zeggen wat je vindt. Want als je doet zoals je bent, krijg je wat je verdient. Misschien eindig je als internetgekkie, maar wie weet, misschien wel als premier.

Dit is een column van eindredacteur online Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Volgens een oud gezegd is politiek showbizz voor lelijke mensen. Logischerwijs voelde ik me er daarom enorm toe aangetrokken. Vanaf een jaar of achttien begon ik de situatie in Nederland en Amerika actief te volgen. In die tijd ging het in VS over mensen als Barack Obama, John McCain en Hilary Clinton, hier in Nederland hadden we André Rouvoet, Jan Peter Balkenende en Henk Kamp. Hoewel de invloed van het Amerikaanse Congres op mijn leven zeer gering was, heeft het een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Qua beleving is het verschil tussen het Capitool en de Tweede Kamer, alsof je de superbowl vergelijkt met het NK spijkerpoepen.

Vanwege haar rol als autoriteitsfiguur was de politiek in Amerika ondanks alle glitter en glamour per definitie geloofwaardig. Maar met de jaren werd de show werd steeds gekker en de deelnemers raarder. Om de bijrollen van toen, types als Sarah Palin, konden we smakelijk lachen. Vandaag de dag zijn mensen van dit kaliber de hoofdrolspelers. Het werd daarom steeds moeilijker om Amerika te blijven zien als onberispelijke vaderfiguur. Alsof je stiekem hebt gezien dat Sinterklaas met een blik bier in zijn hand tegen een boom staat te pissen.

Het dieptepunt kwam afgelopen week. Een serie foto’s uit een gevangenis in Georgia waar voormalig president Donald Trump en zijn handlangers werden ingerekend vanwege verkiezingsfraude. De mugshots, schetsen een nogal treurig beeld. Ze hebben minder weg van geraffineerde groep meesteroplichters, dan een stel B-acteurs uit een seniorenmusical.

En dat ondanks dit een grote groep mensen hem onvoorwaardelijk blijft steunen. Je krijgt weemoed naar de tijd dat politici doodsaaie mensen waren die gewoon hun werk deden. Hoe we die geest weer in de fles krijgen, weet ik ook niet. Maar om niet moedeloos te worden eindig ik deze week met goed nieuws.

De Takahè. Een loopvogel uit Nieuw-Zeeland. Honderd jaar dacht men dat hij was uitgestorven. Maar dat bleek niet zo te zijn. Dus bedachten de mensen een plan om ervoor te zorgen dat er nog meer van die vogels kwamen. En dat werkt. Geen polarisatie, geen complotten, het World Economic Forum komt er niet aan te pas.

Google hem maar, de Takahè. Misschien zie jij niets meer dan een opgevoerde dodo. Maar ik zie een wandelend monument dat er ergens op aarde nog mensen zijn, die gewoon normaal doen.

Dit is een column van eindredacteur Julian Verbeek

See omnystudio.com/listener for privacy information.