ကျွန်တော်တို့ကကျွန်တော်တို့ချစ်ရတဲ့သူတွေကိုကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထက်ပိုပြီးကောင်းပေးကြတယ်ကောင်းပြကြတယ်။ အဆုံးသတ် ကျတော့ ကျွန်တော်တို့ရင်ကိုစုံကန်ခံရတယ်ဒါလည်းမှတ်လားဆိုတော့ အမှတ်မရှိပြန်ပါဘူး။ ကိုယ့်မှာမရှိရင်တောင်မှ သူများဆီက ယူပြီးဖြည့်ဆည်းပေးချင်ကြတယ်ကိုယ့်မှာအပိုအလျံမရှိပဲဖြည့်ဆည်း ပေးချင် တော့ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေဖြစ်ကြရတယ်။                                                                                            အရာရာတိုင်းကို ကိုယ်ကနေပဲ စစေချင်တယ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အရင်ဖြည့်စေချင်တယ် ကိုယ့်မှာ ပြည့်မနေပဲ သူများကိုပေးချင် တာကနေကျွန်တော်တို့ကစမှားတာပဲ လက်ခံတတ်တဲ့သူနဲ့တွေ့ရင် အကြောင်းမဟုတ်ပေမယ့် စုံကန်သွားတဲ့သူနဲ့တိုးရင် ရင်ကွဲ ပက် လက်ဖြစ်ရပါတယ် ကူညီတာနဲ့ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူကိုဖြည့်ဆည်းပေးတာကမတူဘူး။ လမ်းဘေးမှာတောင်းစားနေတဲ့သူကိုသနားလို့ ဆိုပြီး ပိုက်ဆံကူပေးခဲ့လိုက်တယ်။ ကိစ္စက အဲ့နားမှာတင်ပြတ်သွားရော သူဘာနဲ့ဝယ်စားမလဲတွေသူထမင်းရော စားရ ပါ့မလားတွေ တွေးပြီးပူမနေတော့ဘူး။ကူညီနိုင်သလောက်ကူညီခဲ့လိုက်တယ်ပြီးပြီ ဖြည့်ဆည်းတာတွေကျတော့ အတော မသတ်နိုင်ဘူး။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကိုယ့်ထက်ပိုပြီး တရားလွန်ဖြည့်ဆည်းပေးချင်နေသလိုဖြည့်ဆည်းခံရတဲ့သူကလည်း ရမှန်းသိတော့ အလိုက် ကန်းဆိုးမသိအနိုင်ကျင့်လာတတ်တယ်သူရဖို့ပဲသိလာပါတော့တယ်။   

မိဘတွေလည်းသားသမီးကို ကိုယ့်ထက်ပိုကောင်းစေချင်တယ် အိတ်သွန်ဖာမှောက် ရှိသမျှအကုန်လုပ်ပေးတော့တာပဲ သိတတ် တဲ့သားသမီးနဲ့တွေ့ရင်အကြောင်းမဟုတ်ပေမယ့် မသိတတ်တဲ့သားသမီးနဲ့တွေ့ရင်ကျတော့အသက်ကြီးမှဒုက္ခလှလှ တွေ့ရပါ တယ်။ ကိုယ့်ထက်ကိုယ့်ဘေးမှာရှိတဲ့သူကို ပိုကောင်းစေချင်တာကတကယ်တော့ စေတနာအမှားတွေပါ။ ကိုယ်တောင်ထမင်း မစားရသေးပဲနဲ့သူမှစားပြီးပြီလားဆိုပြီး တွေးပူတယ် အမှန်တော့ နေစိမ့်တယ်ဆိုတာထက် နေတတ်ရပါတယ်။မလိုအပ်တဲ့ အရာတွေမှာပိုကောင်းပြတိုင်း တချို့က စေတနာကိုနားလည်တတ်ကြတာမဟုတ်ဘူး အသည်းမာတတ်ဖို့လိုပါတယ်။ အသည်း မမာတတ်ရင်ကိုယ်က ခံဘက်ကချည်းပဲဖြစ်နေမယ်ဆိုတာသိထားလိုက်ပါတော့။ စေတနာ ကောင်းတိုင်း ကံကောင်းတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ကိုယ့်ရဲ့စေတနာကိုမြင်တတ်တဲ့ right personနဲ့တွေ့မှသာကံကောင်းတာမျိုးပေါ့ ကိုယ့်စေတနာတွေကို မမြင် တတ် တဲ့သူတွေကိုစေတနာတွေလိုတာထက်ပိုသွားထားမိနေရင်စေတနာအကောင်းလွန်လို့ ရင်ဝကိုစုံကန်ခံရတတ်ပါတယ်။ကိုယ့် အိပ်ချိန်တွေမှန်ရဲ့လားကိုယ့်စားချိန်တွေမှန်ရဲ့လားကိုယ့်ရည်မှန်းထားတဲ့goalsတွေကိုလုပ်ဖြစ်နေရဲ့လားကိုယ့်မှာအပိုအလျံရှိရဲ့လားဆိုတာတွေကိုသူများကိုကိုယ့်ထက်ပိုကောင်းပေးဖို့လုပ်တော့မယ်ဆိုရင် ဒီအချက်တွေကို သတိရပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထက် ဘယ်သူ့ကိုမှပိုမကောင်းပေးပါနဲ့အတ္တဆန်တာလည်းမဟုတ်ဘူး နေစိမ့်တာလည်းမဟုတ်ဘူး ကိုယ့်မှာကိုယ်ပဲရှိတဲ့ အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်သာကောင်းပေးပါ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခိုင်းတာမဟုတ်ပါဘူးSelf-loveထားပြီး ကိုယ်ကနေမှတဆင့် ပြန်လည် ခွဲဖြာထွက်ခိုင်းတဲ့သဘောမျိုးပါ အကျိုးရှိပါလိမ့်မယ်။

လူတွေရဲ့ expectation တွေနောက်လိုက်နေရတာမျိုး၊ဥပမာ အိမ်ကမိသားစုကလဲ မျက်စိထောင့်ထောက်ကြည့်နေတာ၊ ဒါ့အပြင် ပေါင်းတဲ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ကလဲစိတ် အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံရှိနေပြန်တယ်။ ဆိုတော့ ဒီလို မျိုးပတ်၀န်းကျင်အောက်ကို ရောက်သွားတာကြာသွားရင် ကိုယ်ဆိုတာကြီးကိုဖော်ပြဖို့ခက်သွားတယ်။ ဒါမျိုးကယာယီတော့အဆင်ပြေနိုင်မယ်။ ကြာလာရင် စိတ်ထဲမကြည် လင်တာ၊စိတ်ကယောင်ချောက်ချားတွေးမိတာ၊ မလွတ်လပ်မပေါ့ပါးတာမျိုးဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။မြုံစိစိနဲ့နေရတာ၊ နောက်ဆုံး စိတ်ဓာတ်တွေကျနိုင်ပါတယ်။   တိရစ္ဆာန်လေးတွေဟာမျိုးတူတဲ့အုပ်စုနဲ့ပဲပေါင်းသင်းကြတယ်၊စရိုက်လက္ခဏာတူကြလို့၊ နေထိုင်ရာအသိုက်အမြုံနဲ့ လိုအပ်ချက် တွေကတန်းတူဖြစ်လို့ပါပဲ။ သူနဲ့လိုက်ဖက်ရာ လိုအပ်ရာတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးရလိမ့်မယ်။အသားငါးစားတဲ့သတ္တ၀ါကို အသီး အရွက်သွားကျွေးလို့မရသလို၊အသီးအရွက်စားတဲ့သတ္တ၀ါကိုလဲ အသားငါးစားဖို့ ခဲယဥ်းပါလိမ့်မယ်။ အကြောင်းကတော့ သူတို့ ရဲ့ ဖြစ်တည်လာတဲ့ ဇီ၀ဖြစ်စဥ်တွေ၊ သဘာ၀တွေကိုလွန်ဆန်ဖို့မဖြစ်နိုင်တာပါပဲ။လူတွေမှာလဲထို့အတူ စိတ်၀င်စားရာမတူတဲ့သူတွေ၊ စရိုက်လက္ခဏာမတူတဲ့သူတွေနဲ့ အခေါ်အပြောရှိနိုင်ပေမဲ့ စိတ်နစ်ကိုယ်နစ်ပေါင်းဖို့က မလွယ်တဲ့ကိစ္စပါပဲ။ ကိုယ်ဆိုတာကို ချပြဖို့ လက်ခံဖို့ အရိပ်ယောင်မရှိတဲ့ နေရာမှာ ဆက်နေဖို့ကလဲ ခက်သွားပါလိမ့်မယ်။ ပျံသန်းဖို့ မွေးဖွားလာတဲ့ငှက်တွေကို ခြံထဲမှာပိတ်လောင်လို့မရသလို လူမှန်နေရာမှန်နဲ့ နေထိုင်သွားလာဖို့ လိုအပ်တယ်မဟုတ်ပါလား။                                                             

လုပ်ချင်စိတ်ရှိရင် ဖြစ်အောင်လုပ်တတ်ရတယ်။ ဝါသနာပါတဲ့စီးပွားရေးလေး စချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အချိန်မရှိဘူး။ တိုးတက် မှု အတွက် အသစ်တွေလေ့လာချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အလုပ်ပင်ပန်းတာနဲ့ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်တမ်း ဒီစကားတွေကအခြေ အမြစ်မရှိတဲ့ ဆင်ခြေထက် မပိုပါဘူး။ ကိုယ့်ကို ဘယ်သူမှ ဒီအလုပ်တွေ အတင်းခိုင်းနေတာ မဟုတ်တဲ့အတွက်၊လုပ်ချင်စိတ်ရှိရင် တုံးတိုက်တိုက် ကျားကိုက်ကိုက် မဖြစ် ဖြစ်အောင် လုပ်ရမှာပဲ။ ဒီအတွက် အလုပ်များတဲ့ကြားက အချိန်ထွက်လာအောင် စောစောထသင့် ထရမယ်။ ပင်ပန်းပြီး အာရုံမလွင့် အောင်ဦးစားပေးမှုတွေ လုပ်ရမယ်၊ အကြည်ဓာတ် ထိန်းရမယ်။ တွေဝေမနေအောင်ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းတွေ ချမှတ်ထားရလိမ့်မယ်။ ဒုံရင်းအတိုင်း‌နေပြီး ဆင်ခြေပေးနေရင် အဆုံးမှာ စိတ်ပျက်စရာတွေပဲ ကြုံရတတ်တယ်။ ရလဒ်တစ်ခု လိုချင်ရင် လိုအပ်တဲ့ အားစိုက် ထုတ်မှု ရှိရတယ်၊ အသီးအပွင့်တွေ လိုချင်ရင် နေ့စဉ်ရေလောင်းပေါင်းသင်တဲ့ အလေ့အထ ရှိရပါတယ်။ အလိုလို ပေါက်တာမြက်ပင် ပဲများတာပါ။ စင်ပေါ်ရောက်ချင်ရင် ဖြတ်လမ်းမရှိမှန်း နှလုံးသွင်းထားဖို့လိုလိမ့်မယ်။                                                                      

၂၁ ရာစုမှာ လူလာဖြစ်နေတဲ့ လူတိုင်းအတွက် ဘာ skill ကအရေးအကြီးဆုံးလဲလို့မေးရင် Self Control လို့ဆိုရပါမယ်။ကိုယ့် ကိုယ် ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းက တန်ဖိုးအရှိဆုံး skill ဖြစ်မယ်လို့ထင်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျနော်တို့ နေ့စဉ်ရှင်သန် နေထိုင်နေရတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်က simulator တွေအရမ်းများပါတယ်။နားထောင်တဲ့သီချင်း ဖတ်နေတဲ့ စာတွေနဲ့ ကြည့်နေတဲ့ ရုပ်ရှင်တွေဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ emotion တွေကို လှုံ့ဆော်ဖို့အတွက် design ဆွဲထားတာမို့ကောင်းတဲ့ ဘက်ကကြည့်ရင်လဲ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ Mood နဲ့ Vibeတွေကို ပြောင်းယူလို့ရတယ်။

ပြင်ပ simulator တွေရဲ့ လှုံ့ဆော်မှုတွေကို အမြဲတမ်းယူနေရင်ဘာနဲ့တူလဲဆိုတော့ စိတ်အတွက် ဝမ်းနှုတ်ဆေး အမြဲသောက်နေ ရတဲ့လူနဲ့တူလာနိုင်ပါတယ်။အဲဒီ simulator တွေမပါရင် စိတ်က လိုသလိုမသွားတော့ဘူး။ကြာလာတော့ ဘာဖြစ်လာလဲ ဆိုတော့ ကိုယ့် mood တွေ ကိုယ့် mind တွေကို ကိုယ်မပိုင်တော့ပဲနဲ့ ပြင်ပက သတ်မှတ်ပေးလိုက်တဲ့mood နဲ့နေတဲ့သူတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။

အကြောင်းအရာတစ်ခုကို မကောင်းတဲ့ဘက်ကနေ ထပ်ခါထပ်ခါတွေးနေတာကို အတွေးလွန်တယ်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဖြစ်ပြီးသား ကိစ္စကနေ မရုန်းထွက်နိုင်ဘဲအတွေးလွန်နေခြင်းနဲ့ မဖြစ်ရသေးတဲ့ကိစ္စကို ကြိုတင်စိုးရိမ်ပူပန်ပြီးအတွေးလွန်နေခြင်းဆိုပြီး အတွေး လွန်တဲ့ပုံစံ နှစ်မျိုးရှိပါတယ်။ အတွေးလွန်ခြင်းမှာနောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေ အများကြီးပါ။                                                      စိတ်ဖိစီးမှု အလွန်အမင်းမြင့်တက်လာမယ်။မှန်မှန်ကန်ကန် ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်း လျော့နည်းလာမယ်။မှတ်ဥာဏ်မကောင်းတော့ဘဲမေ့လျော့လာမယ်။အားငယ်စိတ်တွေ ပိုများလာမယ်။ ကိစ္စတိုင်းကို မကောင်းတဲ့ဘက်ကချည်းစဉ်းစားလာမယ်။အရာရာကို လွယ် လင့်တကူ အရှုံးပေးလာမယ်။အိပ်ပျော်ဖို့ ခက်ခဲလာမယ်။ အစာစားလိုစိတ် ပျောက်ဆုံးလာမယ်။နှလုံးရောဂါ ရလာမယ်။ စိတ်ရော ကိုယ်ပါ ပင်ပန်းဆင်းရဲလာမယ်။အဆုံးမှာ သတ်သေတဲ့အထိ အခြေအနေဆိုးနိုင်ပါတယ်။                                        

ကျွန်တော်တို့ရဲ့စိတ်တွေ၊ အတွေးတွေကကောင်းတဲ့အရာထက် မကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ပိုပြီး အလေးပေးမိကြတယ် မဟုတ်ပါ လား။ထို့အတူပါပဲ၊ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်နဲ့ ပတ်သတ်ပြီး အပြုသဘောဆောင်တဲ့ အတွေးတွေထက် အဆိုးမြင်တဲ့အတွေးတွေ တွေးမိ တတ်ကြပါတယ်။ အပျက်သဘောဆောင်တဲ့ အတွေးတွေနဲ့ အဆိုးမြင်စိတ်တွေက မိတ်ဆွေတို့အတွက် ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု၊ တန်ဖိုးထားမှုတွေကို လျော့ကျစေနိုင်ပါတယ်။ နားဆင်သူတို့အနေနဲ့ “ငါမအောင်မြင်နိုင်ဘူး”“ငါ သူ့လိုလုပ်နိုင်ပါ့မလား” ဆိုတဲ့ အပျက်သဘောဆောင်တဲ့အတွေးတွေ၊ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဆိုးမြင်စိတ်တွေ နေရာမှာ “ငါလည်းကြိုးစားရင် ဖြစ်တာပဲ”“ငါလည်း အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်တယ်” စတဲ့ အပြုသဘောဆောင်တဲ့ အတွေးတွေနဲ့ အစားထိုးလိုက်ပါ။ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင် တွေဆီသွားမယ့်လမ်းကြောင်း ဖြောင့်တန်းစေဖို့ အဆိုးမြင်စိတ်တွေကို လွှတ်ချခဲ့ဖို့လိုပါတယ်။ ကိုယ့်အနေနဲ့ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်ကိုလည်း ရှင်းရှင်းသိပြီ။သွားလည်းသွားနေပြီဆိုရင် မလွဲမသွေကြုံရမယ့် အခက်အခဲတွေ စိန်ခေါ်မှုတွေဆို ရှိပါသေးတယ်။

ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်တွေ ရှိပါသလား။ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင် မရှိတဲ့ ဘဝက လေလွင့်နေတဲ့ စွန်လိုပါပဲ ဦးတည်ရာမရှိဘဲရောက်ချင် တဲ့နေရာကို ရောက်နေမှာပါ။ ထို့အတူပါပဲ၊ ရည်မှန်းချက်တွေ ပန်းတိုင်တွေမရှိရင် ဘဝမှာ တိုးတက်အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နားဆင်သူတို့အခုဒီအစီအစဉ်ကို နားဆင်နေတဲ့ချိန်မှာ ကိုယ့်ရောက်ချင်တဲ့နေရာ၊ ကိုယ့်ရဲ့ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်က ဘာလဲဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မေးကြည့်ပါ။ အချိန်ယူပြီးသုံးသပ်ကြည့်ပါ။ ထို့နောက် ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်တွေကို သတ်မှတ်ပါ။ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်တွေကို ထားရှိပြီးရင် ထိုအရာတွေဆီ အရောက်သွားပြီးဆွတ်ခူးနိုင်ဖို့ လိုပါတယ်။ ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်များထားရှိပြီးရင်လည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားဖို့ လိုပါတယ်။ ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်များမရေမရာ ဖြစ်နေတာ၊ ကိုယ်လိုချင်တာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြတ်ပြတ်သားသား မသိတဲ့အခါဘာကို အရင်လုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာတတ် ပါတယ်။ ထိုအခါစိတ်အားထက်သန်မှုနဲ့ ကြိုးစားချင်စိတ်တွေ နည်းလာတတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သေသေချာချာစဉ်းစားသုံးသပ်ပြီး မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ ပန်းတိုင်က လုံးဝခိုင်မာပြီး အရှင်းလင်းဆုံးဖြစ်နေပါစေ။    

ပြောင်းလဲဖို့ နောက်ကွယ်ကနေကြိုးကိုင်ထားတဲ့အရာက Identity ပါပဲ။ လူတွေ ပြောင်းလဲဖို့ ခက်ကြတဲ့ထဲမှာ အဓိက အခန်းကဏ္ဍ ကနေပါနေတဲ့အချက်က “ခံယူချက် (identity) အရွေ့ရှိဖို့ပဲဖြစ်ပါတယ်။ Mindset, Motivation, Discipline တွေထက် identity shift က ပြောင်းလဲဖို့အတွက် အခ,ရာဖြစ်ပါတယ်။ ဆိုတော့ ဒီ “ခံယူချက်” ကိုဘယ်လိုတည်ဆောက်ကြမလဲ ဆိုတဲ့မေးခွန်းပါပဲ? ခံယူချက်တွေဘယ်လိုမွေးဖွားလာကြသလဲဆိုတာကစရင် ပိုပြီး လက်တွေ့ကြပါလိမ့်မယ်။မွေးဖွားလာရာကနေ ကြီးပြီးလာတဲ့အထိ တူတူရှိနေတာက မိမိကိုယ်တိုင်ပဲဖြစ်တယ်၊ အဲဒီနောက်တော့ ကိုယ်နဲ့အနီးစပ်ဆုံးရှိတဲ့ မိဘတွေ၊အသိုင်းအဝိုင်းတွေ၊ မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းတွေ နောက်ဆုံးမှာတော့ မိရိုးဖလာယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုတွေ၊ ဆည်းကပ်ရာတွေ၊ စာအုပ်စာပေတွေကနေ စီးဆင်းလာတဲ့ အယူအဆတွေနဲ့ ထိတွေ့ စားသုံးကြရတာဖြစ်ပါတယ်။ ဒီကနေတဆင့် ကျယ်ပြန့်တဲ့ နေရာအလိုက်၊ ပတ်၀န်းကျင်အလိုက် ဖြစ်ပျက် တဲ့အဖြစ်အပျက်တွေ၊ ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံမှုတွေကနေ တဆင့် ယုံကြည်မှုတွေ စတင်ဖြစ်ထွန်းလာပါတော့တယ်။ ပြန်ချုပ်ရရင် ခံယူချက်မဖြစ်လာခင် “ယုံကြည်မှု” Belief တွေ ကအရင် မွေးဖွားလာခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီတော့ ယုံကြည်မှုတွေကနေတဆင့် ဘာတွေထပ်ဖြစ်လာသလဲ။

ကိုယ့်အကြောင်းကို အရင်စဉ်းစားကြည့်ကြပါစို့။ ကိုယ်ဟာ လုပ်ငန်းတစ်ခုကို မလုပ်ခင်မှာ ဒါမှမဟုတ် လုပ်ကိုင်တဲ့အခါမှာ ဘယ်လို မျိုးလုပ်ကိုင်တတ်ပါသလဲ။စိတ်အားတက်ကြွမှ လုပ်ကိုင်တတ်သူလား ၊ ဒါမှမဟုတ် စည်းကမ်းတွေ ဥပဒေသတွေ သတ်မှတ်ပြီး တော့မှလုပ်ကိုင်တတ်သူလား။                                                                                                                                              တစ်ချို့ အလုပ်တွေဟာ စိတ်ခံစားချက်ကို မူတည်ထည့်သွင်းပြီး လုပ်ကိုင်ရသလို တစ်ချို့ အလုပ်တွေက နေ့စဉ်အစီအစဉ်တိုင်း လုပ်ကိုင်ကြရတဲ့အလုပ်တွေမျိုးပါပဲ။ ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်း ပိုမို ထူးခြားသွားတဲ့သူမျိုးတွေကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှု တွေကို စည်းကမ်းဥပဒေသတွေ နဲ့ လုပ်ကိုင်ကြတဲ့အခါမျိုးမှာ သူတို့ဟာ သာမန်လူတွေထက်ပိုမိုပြီးတော့ ထူးကဲသွားပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ နေ့စ္စဓူဝ လှုပ်ရှားသွားလာ လုပ်ကိုင်နေကြရပါတယ်။ တစ်နေ့တာ လုပ်ငန်းစဉ်တွေမှာ တစ်ချို့ကိစ္စတွေက အစီ အစဉ်အတိုင်းပြီးသွားပေမယ့် အစီအစဉ်မရှိပဲနဲ့ လုပ်ဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စမျိုးတွေလည်း အများကြီးရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့်တကယ်တမ်း လုပ်ကိုင်ကြတဲ့အခါ အရင်းခံကို စဉ်းစားကြည့်ရင် စိတ်အားတက်ကြွမှု နဲ့လုပ်ဆောင်တာရယ် ဒါမှမဟုတ်ပဲနဲ့ စည်းကမ်းသတ်မှတ် ထားလို့ လုပ်ကြတာရယ်ဆိုပြီး ၂မျိုးသီးသန့်ခွဲခြားနိုင်ပါတယ်။ လုပ်ငန်းဆောင်တာကိစ္စတွေက မလုပ်မဖြစ် လုပ်ရတဲ့ကိစ္စတွေ ဖြစ်ပေမယ့် တစ်ကယ်တမ်းလုပ်ကိုင်ကြတဲ့အခါ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်အရင်းခံပေါ်မူတည်ပြီးတော့လုပ်ကိုင်ကြပါတယ်။ တစ်ချို့နေ့ရက်တွေမှာ ကိုယ်ဟာလေးလံထိုင်းမှိုင်းနေမယ်။ စိတ်က ပျင်းရိနေမယ်။ စိတ်ကလုပ်ချင်ကိုင်ချင်စိတ်မရှိဘူး။ ဒါ့ကြောင့် မို့ လုပ်ရမယ့်ဟာတွေကိုသွက်သွက်လက်လက်လုပ်နိုင်တာမျိုးမရှိပဲနဲ့ မလုပ်မဖြစ်တဲ့ ကိစ္စတွေကလွဲပြီးတော့တခြားကိစ္စတွေကို အချိန်ဆွဲတာ ၊ အနောက်ကိုရွေ့တာမျိုးတွေ လုပ်ဖြစ်ကြပါတယ်။ဒီဖြစ်ရပ်ဟာ ကိုယ်ရဲ့ စိတ်အားတကက်ကြွမှုနဲ့ တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်သွားပါတယ်။ ကိုယ်ဟာစိတ်အားတက်ကြွမှ လုပ်ကိုင်တတ်တဲ့သူဆိုရင် ဒီလိုနေ့မျိုးတွေမှာ အလုပ်တွင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ အလုပ်မတွင်တဲ့အပြင် အလုပ်လုပ်လို စိတ်တွေပါ ကုန်ဆုံးပြီး တစ်နေ့တာလုံးမှာ အဆင်မပြေတာတွေများပြားစုပြုံလာတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။