တော်လှန်ရေး တိုက်ပွဲကာလဖြစ်တဲ့အားလျော်စွာ တနေ့တာသတင်းဖြစ်ရပ်တွေကို နွေဦးတော်လှန်ရေး သတင်း တွေကပဲ ဖုံးလွှမ်းထားတာပါ။နွေဦးတော်လှန်ရေးထဲက လာတဲ့ စစ်ရေး၊နိုင်ငံရေးသတင်းတွေအပြင် တနေ့တာ သတင်းဖြစ်ရပ်တွေထဲ ထူးခြား ထင်ရှားတဲ့ လူမှုဘဝ၊စီးပွားရေး သတင်းတွေလည်း ရှိနေတတ်ပါတယ်။

ယမန်နေ့ မတ်လ (၂)ရက် တနေ့တာ သတင်းဖြစ်ရပ်တွေထဲက ထူးခြား၊ထင်ရှားတဲ့ သတင်းဖြစ်ရပ်တွေကို DNA ကစုစည်း ဖော်ပြပေးလိုက်ပါတယ်။

#ဒေသခံဆယ့်ခြောက်ဦးစစ်တပ်လက်ချက်နဲ့သေဆုံးခဲ့ရတဲ့တာတိုင်ရွာ

#ကန့်ဘလူကပျူစခန်းသိမ်းပိုက်ခံရပြီးနောက်တရက်တည်းလေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှုနှစ်ကြိမ်လုပ်

#စစ်ကောင်စီနဲ့နီးစပ်သူတွေလက်နက်ကိုင်ဆောင်လာကြ

#ရမည်းသင်းထောင်အချုပ်ကားဖောက်ပြေးသူတွေထဲကသုံးဦးပြန်ဖမ်းခံရ၊တဦးသေဆုံး

#ဖယ်ခုံမှာစာကျက်နေတဲ့ကျောင်းသားနှစ်ဦး လက်နက်ကြီးထိလို့သေဆုံး

#ပြည်သူအပေါ် ရေလိုလလိုကျင့်ကြံရမယ်လို့ဆိုတဲ့ အာဏာသိမ်းစစ်ခေါင်းဆောင်

#ဆိုးရွားတဲ့ ရထားတိုက်မှုကြီးဟာ လူ့အမှားကြောင့်ဖြစ်တာလို့ ဂရိဝန်ကြီးချုပ်ပြော

#နော်ဝေးမှာ ဆန္ဒပြရင်း ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဖမ်းဆီးမှု ခံခဲ့ရတဲ့ ဂရက်တာ တွန်းဘက်ဂ်

#သမိုင်းထဲကနတ်မော်လမ်း၊ဧရာဝတီအယ်လ်ဘမ်အက်ဆေး

တော်လှန်ရေးတိုက်ပွဲကာလဖြစ်တဲ့အားလျော်စွာတနေ့တာသတင်းဖြစ်ရပ်တွေကိုနွေဦးတော်လှန်ရေးသတင်းတွေကပဲဖုံးလွှမ်းထားပါတယ်။နွေဦးတော်လှန်ရေးထဲကလာတဲ့ စစ်ရေး၊ နိုင်ငံရေးသတင်းတွေအပြင် တနေ့တာသတင်းဖြစ်ရပ်ထူးခြားထင်ရှားတဲ့ သတင်းတွေလည်းရှိနေတက်ပါတယ်။ ယမန်နေ့ မတ်လ ၁ ရက် တနေ့တာသတင်းဖြစ်ရပ်တွေထဲက ထူးခြား၊ ထင်ရှားတဲ့ သတင်းဖြစ်ရပ်တွေကို DNA ကစုစည်းဖော်ပြပေးလိုက်ပါတယ်။ #အမေရိကန်တက္ကသိုလ်မှာဦးကျော်မိုးထွန်းကိုအထူးဖိတ်ကြားဆွေးနွေး #စစ်ကောင်စီကဖမ်းဆီးပြီးနောက်သေဆုံးသူ တထောင်ကျော်ပြီ #ကျဆုံးသူလေးဦးအတွက်အမှတ်တရပြုလုပ်ပြီးစစ်ကောင်စီကအရပ်သားအချို့ကိုဖမ်းဆီးခဲ့ #သေနတ်အတုနဲ့ CBဘဏ်ကိုဓားပြတိုက်ဖို့ကြိုးစားတဲ့ကလေးငယ်နှစ်ဦး # ရန်ကုန်မှာစစ်ပြေးနဲ့ရဲပြေးတွေကိုစစ်ကောင်စီလိုက်ဖမ်းနေ #ရွှေပြည်သာကအထည်ချုပ်စက်ရုံနှစ်ရုံပိတ်လို့အလုပ်သမားထောင်ချီအလုပ်လက်မဲ့ဖြစ် #နှစ်နှစ်အတွင်းကျန်းမာရေးဝန်ထမ်းခုနှစ်ဆယ်ခန့်စစ်ကောင်စီလက်ချက်ကြောင့် သေဆုံး #ဂရိမှာ ရထားနှစ်စီး ခေါင်းချင်းဆိုင်တိုက်ပြီး လူသုံးဆယ်ဝန်းကျင် သေဆုံး #စစ်မြေပြင် ဖြစ်လာပြီး ရုရှားထိုးစစ်ဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနေတဲ့ ယူကရိန်းမြို့ #တော်လှန်ရေးကာလစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခက်အခဲတွေအတွက်ဒေါက်တာဖြိုးသီဟရဲ့အကြံပြုချက်

ဗညားမော်

နွေဦးလူထု အရေးတော်ပုံထဲ နှစ်ပတ် နှစ်ခါလည်ပြီးပြီ။ ရာဇပလ္လင် ခွေးတက်တဲ့ ဒီရက်စွဲ သုံးခါကြုံပြီးပြီ။ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည် နှစ်ပတ်လည် များတယ်။ ဒီနွေဦးမှာ သူရဲကောင်းတွေ ကြယ်လိုပျံတက်တဲ့ နှစ်လည်နေ့ ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ။ နွေဦးထဲက ကဗျာတွေအတွက်ကတော့ အနောက်မြောက်လွင်ပြင် ကဗျာဆရာတွေက စတယ်။ မတ်လ ၃ ရက် ကဗျာဆရာ ကေဇဝင်း၊ ကဗျာဆရာမ ကြည်လင်အေး။ ဈေးဦးပေါက်တယ် ဆိုတဲ့ စကားဟာ ဒီနေရာမှာ လားလားမှ မသင့်တော်။ နောက်ပိုင်း ရွှေဘိုက စစ်ကြောရေးမှာ ကဗျာဆရာ ခက်သီ။ ဒီတော့ ကဗျာတိုင်းပြည် နှစ်ပတ်လည်မှာတော့ ဒီနှစ်ပတ်လည်ရက်စွဲတွေဟာ အရေးကြီးသွားပြီ။ နောက်ပိုင်းလည်း တိုက်ပွဲမှာ ကျသွားတဲ့ ကဗျာဆရာ၊ လွတ်မြောက်နယ်မြေဆီ ဂျာနယ်လစ်ဇင်းတာဝန်၊ စာပေတာဝန် ထမ်းဖို့ ရောက်နေရင်း လက်နက်ကြီးကျည်သင့် ကျဆုံးကဗျာဆရာ စသဖြင့် နောက်တိုးစာရင်းတွေ ထပ်ရှိလာတယ်။ ဟိုတစ်လောက ကဗျာဆရာတစ်ဦးရဲ့ အဆိုအရ တော်လှန်ရေးနယ်မြေတွေမှာ တိုက်ရိုက်မြေပြင်တာဝန်၊ သွယ်ဝိုက် စာပေတာဝန် ထမ်းဆောင်နေတဲ့ ကဗျာဆရာတွေရဲ့ အရေအတွက်ဟာ ၅၀ ကျော်ရှိတယ်လို့ သိရတယ်။ အဲ့ဒီလို တိတိကျကျမဟုတ်ဘဲ နွေဦးရဲ့ အရေးတော်ကို ကိုယ်နဲ့ စိတ်နဲ့ ထမ်းရွက်နေသူတွေ ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ။ မလုံခြုံ မလွတ်လပ်သေးတဲ့ နယ်မြေတွေမှာ ရှိနေတဲ့ သူတွေကတော့ ညောင်သီးလည်းစား လေးသံလည်း နားထောင်ပြီး သတိကြီးကြီးနဲ့ ပါဝင်နေကြမှာ ဖြစ်တယ်။ ကိုယ့်ကဗျာကိုယ်ရေး စိတ်အေးချမ်းသာတွေလည်း ရှိနိုင်၊ တချို့ ခံစားမှုနဲ့ နင့်ပြီး ဘာစာ ဘာကဗျာမှ ရေးမထွက်နိုင်တဲ့ ကဗျာဆရာတွေလည်း ရှိနိုင်၊ ကဗျာဆရာအမျိုးမျိုး နွေဦးတုန့်ပြန်ချက် အဖုံဖုံလို့ပဲ ဆိုနိုင်တော့မယ်။ အရေးထဲ စိတ္တဇနဲ့ ဆရီးယဲလ် ကဗျာတိမ်ညွန့်စားဖို့ အားသန်နေတဲ့ ကဗျာဆရာတွေလည်း တွေ့နိုင်တာပဲ။ ဘယ်သူတွေဟာ မိုးထဲ ရေထဲမှာ ပြည်သူတွေ သွေးကြဲစေတဲ့ အရေးအသားတွေနဲ့ ထွေပြားစေခဲ့သလဲ ဆိုတာ သမိုင်းဒေဝီကတော့ မှတ်တမ်းစီပြီး ဖြစ်နိုင်လောက်ပါတယ်။

ဒီလို အချိန်ခါမျိုးမှာ ကျဆုံးအသက်ပေးတဲ့ထိ တိုင်းပြည်နဲ့ အရေးတော်တွေအတွက် စွန့်လွှတ်စိတ်ကြီးမားခဲ့သူ ကဗျာဆရာတွေကို မမေ့မလျော့ အကြိမ်ကြိမ်ဖော်ထုတ်နေရမှာကလည်း နွေဦးထဲက ကဗျာအပေါ် ပစ်တင်ပေးလိုက်တဲ့ တာဝန်လို့ ယူဆနိုင်ပါတယ်။ ကဗျာမှာ အနုပညာမှာ ဘာတာဝန်မှ မရှိနိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ အနုပညာသမားတွေကို ဘေးမဲ့ ပေးထားလိုက်ပါ။ နိုင်ငံနဲ့ လူထုကို ဘေးဖယ်ထားတဲ့ သူတွေကို သူတို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ နေရာတွေမှာပဲ ဘေးဖယ်ပေးထားရမှာပါပဲ။ ဒီတော့ ကဗျာတိုင်းပြည် နှစ်ပတ်လည်မှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ အာဇာနည်ထိုက်တဲ့ ကဗျာဆရာတွေအကြောင်း စာစီကြရမှာဖြစ်ပါတယ်။ ကေဇဝင်းတို့ ခက်သီတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်း ရေးဖော် ရဲဖော် ကဗျာဆရာတစ်ဦးက ငါ့တိုင်းပြည် နှစ်ပတ်လည် ဆိုပြီး ကဗျာတစ်ပုဒ်ရေးပါတယ်။ မိုးမခ မဂ္ဂဇင်းမှာ ဖော်ပြပါဝင်ခဲ့တဲ့ ဒီကဗျာကိုပဲ ဒီတစ်ပတ်မှာ ဖတ်ပြချင်ပါတယ်။ မင်းငြိမ်းအေး ရေးတဲ့ ကဗျာဖြစ်ပြီး သူက သူနဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အရ၊ ကဗျာအရ နီးခဲ့တဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးကို အမည်ဖော် တမ်းတ ကဗျာရေးပေမဲ့ နွေဦးမှာ စွန့်ခဲ့သူ စွန့်နေသူ ကဗျာဆရာအားလုံးကို ရည်ညွှန်းတယ်လို့ မှတ်ယူနိုင်ပါတယ်။ ကဗျာဟာ ကမ္ဘာပဲလို့ မှတ်ယူနိုင်တာဖြစ်တဲ့အတွက် နွေဦး သူရဲကောင်းများအားလုံးအတွက်လည်း လွှမ်းခြုံမိနိုင်ပါတယ်။ သူရဲကောင်းတွေရဲ့ နာမအောက်မှာ ငါ့တိုင်းပြည်နှစ်ပတ်လည် ကို နောက်တစ်ခါ စုဝေးစုံလင်စည်ကားစွာ အခမ်းအနားနဲ့တကွ ရွတ်ဆိုနိုင်ကြဖို့ ကြိုတင်ချိန်းဆိုလိုက်ပါတယ်ခင်ဗျား။

ဗညားမော်

နွေဦးလို့ ဆိုလိုက်တဲ့အခါ ဒီစကားလုံးပေါ် သိမှုအမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ ပြားနေလောက်တယ်။ သမပိုင်းရပ်ဝန်း လေးရာသီရှိတဲ့ နေရာတွေက ပထဝီခံစားမှုနဲ့ အီကွေတာ ရပ်ဝန်း သုံးရာသီထဲ ရှိတဲ့ နေရာတွေက ပထဝီခံစားမှုတွေက တစ်မျိုး။ နွေရာသီရဲ့ အဦးအစ ရက်ပိုင်းတွေကိုပဲ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ နွေဦးလို့ ဆိုရမှာ။ ဟန်နရီမိုးရဲ့ နွေရောက်ပြီ ဆိုတဲ့ အကြောင်း ဆိုတဲ့ နွေဖွဲ့ကဗျာရှည်တစ်ပုဒ်ထဲက ပါဒတချို့ထဲ ဒီလို ဖတ်လိုက်ရတယ်။ “အပျိုမကလေးက ခိုညည်းညည်းတယ်/ ဒီတနွေတော့ ပြန်ရောက်ကောင်းပါရဲ့လေတဲ့/ လူမမိ လူမသိအောင် ကြိတ်မျှော်ဆွေးနေတဲ့/ အပျိူကြီးမမက လရောင်ကလေးဆီ ငေးရီ/ အိပ်ယာပေါ်ဟိုလူးဒီလှိမ့်လို့/ သိမ့်နေအောင်ရှိုက်ရင်း ပြောတယ်/ ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နွေဆီကပေါ့ကွာတဲ့”။ ငိုက်မြည်းနေတဲ့ မွေးညှင်းလေးလည်းပါ၊ လယ်ကွက်ထဲ ပုန်းနေတဲ့ မျှော့သိုက်ကြီးလည်းပါ၊ လရောင်လှုံနေတဲ့ ညတွေလည်းပါ သူ့ရဲ့ နွေဖွဲ့ကဗျာဟာ ဝေဆာစည်ကားလှပေတယ်။

ကျွန်တော်တို့က နွေဦးလို့ သင်္ကေတ ပုံရိပ်ပြုရည်ညွှန်းတဲ့ လူထုအရေးတော်ပုံကြီးရဲ့ နိုင်ငံအပေါ်ကျရောက်ပုံတွေဟာ အဖိအဖော့ ကွဲပြားတာတွေရှိနေတယ်။ တစ်ပြည်လုံး အမှောင်ခေတ်ကြီး ဖုံးနေသလို ဆိုရပေမဲ့ အမှောင်ထဲ တစ်ကိုယ်ချင်းဘဝတွေကို လင်းနေအောင် ကြိုးစားခွင့် သာတဲ့ နေရာတွေလည်းရှိ၊ လမိုက်ည ဆိုတဲ့အထိ ကြယ်ရောင်တွေကလည်း ရွာရှို့မီးခိုးလုံးတွေကြား လို့ ဆိုရလောက်တဲ့ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်တဲ့ နေရာတွေလည်း ရှိနေတယ်။ မူလကတည်းက တော်လှန်ရေး ရည်မှန်းချက် ခိုင်မာသူတွေဟာ နွေဦးသက်ရောက်မှု အဖိအဖေါ့ ဘယ်သို့ ကြုံစေ အားတင်းဇွဲခတ်ထားတာ ဘယ်ခါမှ မလျှော့ တင်းနိုင်ပေမဲ့ သာမန် ရောယိမ်းလိုက် ဘသားယိမ်းလိုက် လုပ်နေသူတို့ကတော့ ကိုယ့်ဝန်းကျင်မှာ ဘေးသန်းတာ လျော့ပြယ်သွားတဲ့အခိုက် လောကီသားပီပီ ပျော်လိုက် ပါးလိုက် ကိုယ့်ချမ်းသာကြောင်းလေး ကြံဖန် ရှာနေလိုက် လုပ်နေသူတွေကိုလည်း တွေ့နိုင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီလို စစ်သံဝေး မြို့ပြအရပ်တွေဆီ လှမ်းကြည့်မိတဲ့အခါ ပျော်ကြောင်းရှာရင်း လူထုအရေးတော်အတွက် အပျက်ဘက်ဦးတည်မသွားစေဖို့သာ ရည်မှန်းမိတော့တယ်။

တကယ်တမ်းကတော့ နိုင်ငံရဲ့ နေရာအနှံ့နေထိုင်ကြသူတွေမှာ လက်သည်းဆိတ် လက်ထိပ်နာရမယ့် ဆက်သွယ်နေမှုတွေက အများအပြား ရှိနိုင်ပါတယ်။ အခု စစ်ဒဏ်ပိနေရတဲ့ နေရာတွေမှာ သားချင်း ဆွေမျိုး မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းတွေ ရှိနေတဲ့ စစ်ဒဏ်အေး မြို့ပြနေရာတွေမှာ နေထိုင်သူတွေလည်း အဝေးပထဝီရပ်ဝန်းက ချစ်ခင်သူတွေအတွက် ပူပင်နေကြရတာပါပဲ။ ဗုံးသံ သေနတ်သံ လက်နက်ကြီးသံ မကြား မကျတဲ့ နေရာက လူတွေကတော့ ပက်ပင်းဆင်းရဲက သက်သာနေနိုင်မှာတော့ အမှန်ပါပဲ။ အခု ကျွန်တော် ဖတ်ပြချင်တဲ့ ကဗျာဆရာ ရိုးနီရဲ့ ငါ့အစ်မ အေးရီ ဆိုတဲ့ ကဗျာလေးထဲမှာတော့ မြို့ပြရောက် မောင်ငယ်တစ်ယောက်ဟာ အိမ်မီးရှို့ခံရ၊ အသက်လု စစ်ပြေးလုပ်နေရသူ အညာက အစ်မရဲ့ "ခေတ်ဆိုးကြီးထဲမှာ လူဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ငါ‌တို့တတွေ/ ခေတ်ဆိုးကြီးထဲမှာ သေရတော့မှာလား ငါ့မောင်ရယ်” ဆိုတဲ့ တယ်လီဖုန်းထဲက အသံကို ကြားလိုက်ရသူ ဖြစ်တယ်။ သူ့အစ်မရဲ့ ဖြစ်ထွေကို ကဗျာထဲမှာ ရိုးရိုးလေး ပြောပြသွားတယ်။ နွေဦးကဗျာတွေထဲက ကျွန်တော်တို့ လူထုပြည်သူတွေရဲ့ နာကြားမပြတ် အဆက်အစပ် ရှိပါစေ။ အဆိတ်ဆွ ခံနေရတဲ့ လက်သည်းတွေအတွက် ကျွန်တော်တို့ လက်ထိပ်တွေ နာနိုင်ပါစေ။ အမှောင်ခေတ်ကြီးထဲ တစ်ကိုယ်ချင်း လင်းအောင် ကြိုးစားဖို့ထက် တစ်နိုင်ငံလုံးလင်းမှ အားလုံးလင်းမယ်၊ နွေဦးမုန်တိုင်းရဲ့ အဖော့နေရပ်မှာ ရောက်နေပေမဲ့လည်း အဖိနေရပ်မှာ ပိပြားနေရသူတွေရဲ့ ဆင်းရဲကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ စိတ်ဆင်းရဲခံ နားစိုက်ရင်း တော်လှန်ရေးလောင်စာတွေ ဖြည့်ဖို့အရေး အတွေးမပြတ်ကြပါစေနဲ့လို့ နှိုးဆော်လိုက်ပါတယ်။ လတ်တစ်လော ကဗျာဆရာ ရိုးနီရဲ့ ငါ့အစ်မ အေးရီရဲ့ ဒုက္ခကို ကြည့်ကြပါစို့။

ဗညားမော်

နွေဦးထဲက နွေဦးကဗျာဆရာတွေထဲ နွေဦးကဗျာတွေ ထက်ထက်သန်သန် ရေးဖွဲ့နေတဲ့ ကဗျာဆရာတွေဟာ အနည်းဆုံး လက်ဆယ်ချောင်းနဲ့ ရေတွက်လို့ မကုန်နိုင်တဲ့အထဲ ကဗျာဆရာအောင်ဝေးက ရှေ့ဆုံးတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ အဖြူရောင် ကဗျာမှာ ဒီလို ရေးခဲ့တယ်။ “ကျနော်က/ အမေ့အိမ်ရှေ့က/ သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့/ စံပယ်ရုံကလေးပါ။// တစ်ငုံကျန်တဲ့အထိ/ မုန်တိုင်းကို/ မှုန်ဆန်သွားမယ်။// မည်သူမဆို/ ဘုံရန်သူကို/ ပုန်ကန်ရန်အခွင့်အရေးရှိတယ်။// ဒီကဗျာဆရာဟာ မြန်မာပြည်မှာပဲ နေနေ၊ အမေရိကားမှာပဲ နေနေ၊ မီးရှိဂန်မှာပဲ နေနေ၊ အင်ဒီယားနားမှာပဲ နေနေ စစ်အာဏာကို ဆန့်ကျင်တဲ့ နေရာတွေမှာ ရှိနေခဲ့တာ သူ့ရဲ့ ဖြတ်သန်းမှုတွေက သက်သေပြုနေပါတယ်။ သူ့ စပယ်ရုံက စပယ်ဖူးတွေကလည်း ကျည်ဖူးတွေလို နေ့စဉ်မပြတ် ထွက်နေခဲ့တာ၊ နွေဦးကဗျာဆရာတွေရဲ့ တခြားကဗျာတွေ ကျွန်တော်တို့ ဖတ်ချင်တယ် ဆိုရင် စောင့်ဆိုင်းကြရဦးမှာ။ ခုချိန်မှာ ဒီကဗျာဆရာတွေအဖို့ နွေဦးကဗျာတွေဟာ တကယ့်ကဗျာတွေပါ။ ဘာကြောင့်ဆိုတော့ သူတို့ဟာ နွေဦးကနေ ထွက်မပြေးနိုင်တဲ့ ထွက်မပြေးချင်တဲ့ ကဗျာဆရာတွေ။ နွေဦးကနေ ချောင်မခိုချင်တဲ့၊ မှောင်မခိုချင်တဲ့ ကဗျာဆရာတွေ။ ဒီထဲမှာမှ ကျည်ကွယ် မျက်ကွယ် နေရာကနေ ကဗျာလက်နက်ကို ကိုင်စွဲခွင့်ရတဲ့ ကိုအောင်ဝေးတို့လို ကဗျာဆရာတွေရဲ့ နွေဦးကဗျာတွေကတော့ ပစ်ရင် တည့်တည့်ပစ်မယ် ဆိုတဲ့ ကဗျာတွေပါပဲ။ ပြည်တွင်းက ကဗျာဆရာတွေလို သိုင်းကျမ်းထဲက အကွက်တွေ ရေပက်မဝင်အောင် ထည့်သုံးဖို့ မလို။

ဒီတစ်ပတ်မှာတော့ အဲ့ဒီ နွေဦးကဗျာတွေ ရာနဲ့ချီ ရေးခဲ့ပြီးပြီဖြစ်တဲ့ ကဗျာဆရာအောင်ဝေးရဲ့ “ကြောက်ခေတ်ကကြောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းကြောက်တုံးများသို့” ဆိုတဲ့ ကဗျာကို တင်ဆက်လိုပါတယ်။ ဒီကဗျာမှာ ကဗျာဆရာဟာ ပုံမှန်နဲ့ သာမန်အသုံးတွေမှာတွေ့ရသလို သူ့ရဲ့ ကျောက်တွေက ယပင့်ကျောက်တွေမဟုတ်ဘဲ ရရစ်ကြောက်တွေကိုပဲ သုံးထားတာကို သတိထားဖို့ လိုပါမယ်။ ကဗျာဆရာက သတ်ပုံမှားနေတာ မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ကဗျာရဲ့ ရည်ညွှန်းလားရာနဲ့ ကိုက်ညီစွာ သတ်ပုံမှန်အောင် တမင် စာလုံးပေါင်းထားတာပါ။ သူ့ကဗျာကို အပိုင်းနှစ်ပိုင်းနဲ့ ဖွဲ့ထားပြီး တစ်ပိုင်းစီက စာကိုး စကားကိုးတစ်ခုစီနဲ့ စပါတယ်။ ပထမအပိုင်းက ချမ်းဟိန်းကြွယ်ရဲ့ စကားနဲ့ စထားပြီး ဒုတိယအပိုင်းက မခင်မာကြည်ရဲ့ စကားနဲ့ စပါတယ်။ ချမ်းဟိန်းကြွယ်က ကိုအောင်ဝေးတို့ ပြည်တွင်း ကဗျာဖတ်ပွဲတွေမှာကတည်းက တွဲဖက်ခဲ့တဲ့ တယောဆရာ ဖြစ်ပြီး မခင်မာကြည်ကတော့ ကြောက်ခတ်ထဲ မကြောက်တဲ့ အရပ်သူ ဒီပဲယင်းသူ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ကဗျာတွေမှာ နွေဦးရဲ့ တောက်ပြောင်တဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့အမည်တွေ ထည့်သွင်းရည်ညွှန်းပြီး ရေးတတ်တာဟာ ကိုအောင်ဝေးရဲ့ နွေဦးကဗျာတွေမှာ တစ်မူထူးနေတဲ့ ဝိသေသတစ်ခုပါပဲ။ သူ့ရဲ့ တစ်ဖြောင့်တည်း ပြေးသွားတဲ့ ကဗျာနောက်ကို ကဗျာဖတ်သူဟာ အကွေ့အကောက်မရှိ လိုက်ပါသွားနိုင်ပါမယ်။ သူ့ရဲ့ ကြိမ်းပခြင်း၊ သူ့ရဲ့ ဖွင့်ဆိုချက်၊ သူ့ရဲ့ ရဲတင်းတိုင်သံတွေနောက် ဝီရသွေးတက်ကြွ လိုက်ပါသွားနိုင်မယ် ဆိုရင် ကဗျာဖတ်သူဟာ ကဗျာခေါင်းစဉ်မှာ ရည်ညွှန်းတဲ့ ကြောက်ခေတ်၊ ကြောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်း၊ ကြောက်တုံး ဆိုတာတွေနဲ့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ ရည်ညွှန်းချက်ဟာ ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ် ဘယ်အစုအဝေး ဘယ်အဖွဲ့အစည်းတွေကို ညွှန်းသလဲဆိုတာ ကဗျာဆရာက ကဗျာရဲ့ နောက်ဆုံးပါဒတွေမှာ တိတိလင်းလင်း ညွှန်ပြသွားပါတယ်။ ကဗျာ အပြည့်အစုံကို ဆက်လက် နားဆင်ကြပါခင်ဗျား။

ဗညားမော်

နွေဦးထဲက ကဗျာတွေဟာ လူထုဆီကို ပြန်လာတဲ့ ကဗျာတွေလို့ ဆိုရင် အငြင်းပွားဖွယ် မရှိနိုင်လောက်ပါဘူး။ ကဗျာဆရာတွေက ကဗျာအနုပညာဆီ အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်း ချဉ်းကပ်ခဲ့ကြတာ ခေတ်ကနေ အရှိန်သတ်လိုက်တယ်လို့ ပြောချင်လည်း ပြောပါ။ ပြီး နွေဦးအရေးတော်ပုံတပ်သားတွေရဲ့ နှုတ်ဖျားကလည်း ကဗျာတွေ ပုရစ်ဖူးလို ချွန်ချွန်စူးစူး ဝေထွက်လာသေးတာ မဟုတ်လား။ သာမန်အားဖြင့် အီလစ်ကဗျာဆရာတွေ ကဗျာပါမောက္ခတွေက စိတ်ဝင်စားမှုနည်းနိုင်မယ့် နွေဦးကဗျာတွေက လူထုနဲ့ နွေဦးမှာ စူးစူးရဲရဲ ပွင့်လာခဲ့တာ။ ကဗျာဆရာ နေသွင်နိုင်းကတော့ ခပ်ရင့်ရင့် ခပ်ရှင်းရှင်းပဲ သူ့ကဗျာနဲ့ ကြေငြာလိုက်တယ်။ နွေဦးကဗျာကြေငြာစာတမ်းလို့လည်း ယူသော်ရ၏လို့ ဆိုလိုက်ချင်တာ။ ဖြတ်သန်းလွန်မြောက် အနည်ထိုင်သွားတဲ့ တစ်ချိန်မှာတော့ ပြန်လည်စစ်တမ်းကောက် အတည်ပြုလိုတယ် ဆိုရင် ပြုလို့ရအောင် ကဗျာ သမိုင်းဆရာတစ်ယောက် ဆိုရင်ဖြင့် မှတ်စုတေးထားလောက်တယ်။ သူက သာမန်အားဖြင့် လို့ပဲ သူ့ကဗျာကို ခေါင်းစဉ်တပ်ပါတယ်။ “သာမာန်အားဖြင့်”။

ကဗျာကို ဌာပနာရဖို့/ ကြယ်ငါးပွင့် အရသာ ငါငြင်းတယ်။// ကဗျာ တစ်ပါဒရဖို့/ မီးတောက်ကို လေချွန်ပြခဲ့တဲ့ ကောင်မို့/ မင်းတို့ သိင်္ဂီခွက်ထဲ/ငါ တံတွေးထွေးခဲ့တယ်။//

ကျွန်တော်က ဒီလို တွေးလိုက်တယ်။ နွေဦးကဗျာတွေဟာ ခြင်္သေ့ဆီဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်လိမ့်မယ်။ ဟုတ်ချင်လည်း ဟုတ်မယ်။ သိင်္ဂီရွှေခွက်ထဲ အထည့်ခံချင်တဲ့ သဘောတော့ လုံးဝမရှိ။ ဖြစ်ခြင်း ဖြစ်ရင် ခြင်္သေ့အလံ ဖြစ်ပြီး ခြင်္သေ့တို့ရဲ့ ရဲရင့်ခြင်းနဲ့ နွေဦးထဲ ဝှေ့ယမ်းပြနေလိုတဲ့ စိတ်တွေသာ ပြည့်လျှမ်းနေကြလိမ့်မယ်။

ပြီးတော့ နွေဦးကဗျာအများစုဟာ များသောအားဖြင့် အဖြောင့်သွားတယ်။ မြားတွေလို တည့်တည့် မှန်ရမှာကိုး။ ရှင်းရှင်း ရိုးရိုး ဖွဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ အဖြူ အမည်း ခေတ်ကြီးထဲ ပြန်ရောက်သွားတာကိုး။ အလင်း အမှောင် ရှင်းရှင်း ခွဲခြားကြရတာကိုး။ ရန် ငါ ထင်းထင်း ပြတ်ကြရတာကိုး။ ပြီး အကြောင်းအရာတွေက အားကောင်းတယ်။ အဖြစ်မှန်တွေက ပြင်းထန်တယ်။ ပြာလဲ့ကို ဇာချဲ့ဖို့ အချိန်မရှိ။ ဒီအခါ နွေဦးခေတ်ကဗျာတွေကို ကဗျာ သမိုင်းဆရာဟာ တစ်ချိန်မှာ ကွဲပြားခြားနားစွာ မှတ်တမ်းပြုရပါလိမ့်မယ်။

လူမဆန်လွန်းတဲ့ စစ်ဂိုဏ်းအုပ်စုရဲ့ မိစ္ဆာလုပ်ရပ်တွေနဲ့ လူထုဟာ လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေရတာတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် မမြင်ဝံ့ မကြားဝံ့စရာတွေကို ကျွန်တော်တို့ နေ့တိုင်း ကြုံတွေ့နေရတယ်။ အင်တာနက်နည်းပညာနဲ့ အွန်လိုင်းပေါ်က လူမှုကွန်ရက်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ တရားသူကြီးလည်း မဟုတ် ဆေးဆရာလည်း မဟုတ်ပေမဲ့ မကြားဝံ့ မမြင်ဝံ့တာတွေကို တိုးလျှိုပေါက် အမြောက်အမြား ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်း မှန်ပြင်ပေါ်ကို နေ့စဉ်ရောက်နေတယ်။ မမြင်ဝံ့ မကြားဝံ့ စရာတင်မဟုတ် မြင်ရဖန်များလို့ ထုံသွား ဟုန်သွားလောက်ပေမဲ့ ကဗျာအဖြစ် ဖွဲ့လိုက်တဲ့အခါ မကြားရက် မဖတ်ရက်တာတွေလည်း ကြုံရနိုင်ပါတယ်။ ဒီနေရာမှာလည်း နေ့စဉ်နဲ့အမျှ နိုင်ငံသားတွေ သေကြေနေကြရတဲ့ အခြေအနေမှာ ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိတဲ့ သေခြင်းနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့တဲ့ သေခြင်းတွေကို ကျွန်တော်တို့မှာ သံဝေဂ ယူစရာ ကွဲကွဲပြားပြား တွေ့မြင်ခွင့်လည်း ရကြပေရဲ့။

ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကြယ်ငါးပွင့် အရသာကို ငြင်းပြီး ရိုးရိုးစင်းစင်း အရသာ ဌာပနာထားတဲ့ နွေဦးကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ကျွန်တော်တို့ နားထောင်ကြရအောင်ပါ။ ရရာလက်နက် ကိုင်စွဲပြီး ကိုယ့်အသက်အိုးအိမ် စည်းစိမ်ကိုမှ အသက်ပေးကာကွယ် မခုခံဘူးဆိုရင် မရနိုင်တော့တဲ့ ကျေးလက်တော်လှန်ရေးသမားတစ်ဦးရဲ့ ဈာပနက အမိန့်ပြန်တမ်းအကြောင်းပေါ့။ နွေဦးကဗျာဆရာက ရေးဖွဲ့စရာရှိတာကို ရေးဖွဲ့ခဲ့ပြီးတဲ့နောက် မကြားရက် မဖတ်ရက်ပေမဲ့လည်း နွေဦးမှာ ဒီလို ရင်နာကြေကွဲစရာတွေကိုလည်း ကြုံတွေ့ဖြတ်သန်းကြရမှာ မလွဲပါ။ ရင်းစား ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ ဒီလို အဖြစ်မျိုးတွေ ကြုံကြ ဖြတ်သန်းကြရပြီးတဲ့ နောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ လိုရာပန်းတိုင်ရောက်သည်အထိ မဆုတ်မနစ် ဆက်သွားကြဖို့ ကတိစကား အပြန်အလှန် ထားကြပါစို့ခင်ဗျား။

ဗညားမော်

နွေဦးထဲမှာ လူတိုင်းတော့ အေကေဖိုတီဆဲဗင်း ကိုင်ချင်တဲ့ သူတွေမဟုတ်ဘူး။ လူတိုင်းကလည်း ပြေးနိုင်လွှားနိုင် တိုက်နိုင် ခိုက်နိုင်တာမဟုတ်ဘူး။ ခက်တာက ဒီလူထုအရေးတော်ပုံကြီးမှာ လက်နက်ကိုင် တိုက်ခိုက်ရေးကလည်း မရှိမဖြစ် မဖြစ်မနေ ဖြစ်နေခဲ့ရတာ မဟုတ်လား။ ရန်သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သေနင်္ဂဗျူဟာကို ရွေးချယ်သွားခဲ့ပြီ။ တိုက်ပုံအင်္ကျီဖြူဖြူလေးဝတ် ပါးစပ်က ဘုရားဘုရားလိုလို အသံတုဝိဇ္ဇာလိုလို တောရမ်းမယ်ဖွဲ့ လျှောက်ပြောနေသူ သူတို့ စစ်ဂိုဏ်းအုပ်စု ရှေ့ထွက်မင်းသားရူးကို မြင်နေရသော်လည်း လက်က ကားယားကားယား စစ်ကျွန်စစ်မိစ္ဆာတွေဟာ လက်နက်မရှိတဲ့ ပြည်သူတွေကို ပစ်ခတ်သတ်ဖြတ် ပြည်သူ့ဥစ္စာတွေကို လုယက်ဖျက်ဆီး ပြည်သူ့အိုးအိမ်မြို့ရွာတွေကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးနေမှတော့ အေကေဖိုတီဆဲဗင်းကိုင်ချင်သူတွေ ရိုးရိုးလူထု လူငယ်တွေထဲမှာ အများအပြားပေါ်လာနေတာ ဒါဟာ အရှိတရားပဲ။ အဲ့ဒီအဆင့် လက်နက်ကောင်းတောင် မကိုင်နိုင်ပါဘဲ တူမီးသေနတ်လောက် တစ်လုံးထိုးလုပ်သေနတ်လောက်နဲ့လည်း အဲ့ဒီမဖြစ်ညစ်ကျယ် တိုက်ပွဲဝင်လက်နက်လေး ကိုင်နိုင်သူဟာ သူ့အသက်ကို ကျည်ထိုးပြီး ဝက်ခေါင်းထိုး တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြလို့ ဒီစစ်ဂိုဏ်းအုပ်စုဟာ အာဏာလုသက်တမ်း နှစ်နှစ်ပြည့်လုပြီ။ သေနတ်ကြီးလည်း ရှိ သတ်နည်းလည်း သိပေမဲ့ မိုးကွက်ကြားရွာသလို သဘောက်နဲ့ လောက်ကောင်၊ ဒေါက်တိုင်နဲ့ မင်းမြှောင်တွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကိုတောင် အသေအချာ သိမ်းကြုံးအုပ်စိုး ထားနိုင်ရဲ့လား သံသယပွားစရာ အခြေအနေပါ။

အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်ဟာလည်း သေနတ်လက်နက်ကို မကိုင်တွယ်ရဲ မပစ်ခတ်ရဲတဲ့ သူအုပ်စုထဲ ပါဝင်နေတဲ့ သူတစ်ယောက်။ လူနု လူပျော့ လူညံ့လို့ ပြောရင်လည်း ခံရတော့မှာပဲ။ နွေဦးတော်လှန်ရေး လူထု အရေးတော်ပုံ စလိုက်ပြီ ဆိုကတည်းက သူ့အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဖြစ်တဲ့ ဂျာနယ်လစ်ဇင်းလုပ်ငန်းထဲက မျက်မှောက်ရေးရာ သဘောထားအမြင်တွေကို လူထုဘက် ဓမ္မနဲ့ အဖြစ်မှန် ရှုထောင့်ကနေ စဉ်ဆက် ရေးသားနေတဲ့ မိတ်ဆွေ ကဗျာဆရာတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ အရပ်ရပ်အခြေအနေတွေအရ သူဟာ မူလနေထိုင်ရာ မြို့ပြကနေ ပိုပြီးလွတ်လပ်လုံခြုံနိုင်ရာ တောင်တန်းတွေဆီ ရွှေ့ပြောင်းသွားရပြီး သူနိုင်ရာ သူကျွမ်းရာ ကလောင်နဲ့ တိုက်ပွဲဝင်နေသူလို့ သူ့ကို သတ်မှတ်နိုင်တယ်။ သူခိုလှုံရာထိ စစ်ကြောင်းတွေ တိုက်ပွဲတွေ ဆိုက်လာတဲ့ တစ်ချိန်မှာတော့ ဒီထက် နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာအထိ ရှောင်ပြေးရတဲ့အတွေ့အကြုံတစ်ခု သူပြန်ပြောပြတယ်။ အဲ့ဒီလမ်းကြမ်းကို ကားနဲ့လစ်ကြရတဲ့အချိန် ကားနောက်မြီးမှာ တွဲခိုလိုက်လာတဲ့ ပီဒီအက်ဖ်လေးတစ်ဦးရဲ့ သေနတ်ကို ထိုင်လိုက်လာတဲ့ သူက ခေတ္တမျှ ကိုင်ပေးရတဲ့ အတွေ့အကြုံကို သူက ပြန်ပြောင်းပြောပြဖူးတယ်။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီလို ခဏ ကိုင်ပေးထားရတာတောင် ဒီသေနတ်ကြီးက အေးစက်လေးလံလိုက်တာဗျာတဲ့။ လူသတ်လက်နက်ဆိုတာ သွေးနတ်တွေကလည်း စီးနင်းမနေဘူး ကျွန်တော်လည်း အတည်မပြုနိုင်ဘူးလေ။ ကျွန်တော်တို့လို ကလောင်နဲ့ လေနဲ့ သွေးရဲနေတဲ့ လူနု လူပျော့တွေဟာ တကယ့်လက်တွေ့မှာ အဲ့ဒီလို ခံစားမှုမျိုး မဖြစ်ဘူးလို့ မဆိုနိုင်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်တွေကတော့ ကြမ်းလာ မာလာနေပြီ။ ရန်သူတွေ သာမန်စစ်သားတွေ သေကြေတယ် ဆိုတာထက် အထူးသဖြင့် အကောင်ကြီးတွေ စိတ်ရောကိုယ်ပါ အာဏာရမ္မက်ယန္တရားထဲက ချက်ကျသူတွေ ချေမှုန်းလိုက်နိုင်ပြီဆိုတဲ့ သတင်းများ ဖတ်ရရင် လူသေတာ ဝမ်းသာစရာမဟုတ်၊ အနည်းဆုံး ဝမ်းသာပြရမှာ မဟုတ် ဆိုတဲ့ အသိသတိကြားကနေ အားရပါးရဖြစ်သွားတဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် ညာမရနိုင်တော့ပါ။

ဒီတစ်ပတ် ကျွန်တော် တင်ဆက်ချင်တဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ နွေဦးကဗျာဆရာတစ်ဦးရဲ့ ကဗျာမှာတော့ တွေဝေနူးညံ့သူ ကဗျာဆရာတစ်ဦးကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့ကြရမှာပါ။ ဒီနှစ်ဆိုး နှစ်ကြမ်းတွေထဲ ထွက်ခွာသွားသူ ကဗျာဆရာကြီးတစ်ဦးနဲ့ အမှတ်တရလေးနဲ့ စထားတဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ပါ။ ကဗျာဆရာကြီးက ဒီလူငယ်ကဗျာဆရာလေးကို မင်းက ဘယ်သူတုန်း ဆိုတဲ့ မေးခဲ့ဖူးတာလေးနဲ့ စထားတာ။ တကယ်တော့ ကဗျာဆရာတွေဟာ နှင်းဆီဝေစုကိုသာ မှုကြတဲ့ သူတွေပါ။ ပြောကြရရင် လောကထဲမှာ ဘယ်တုန်းကမှ ခြင်္သေ့ဝေစုကို မရခဲ့ကြသလို မှန်းလည်း မမှန်းခဲ့ကြသူတွေပါ။ ဒါကြောင်း အေကေဖိုတီဆဲဗင်းတွေကိုလည်း ကိုင်ရဲချင်မှလည်း ကိုင်ရဲကြပေလိမ့်မယ်။ ကိုင်ရဲတဲ့ သူတွေလည်း အဲ့ဒီအေးစက်စက် လူသတ်လက်နက်တွေကို လူထုအတွက် အားတင်းပြီး ကိုင်နေကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အေကေဖိုတီဆဲဗင်း ကိုင်တဲ့ သူ မဖြစ်ချင်တဲ့ ကဗျာဆရာဟာ ဘာတော့ ဖြစ်ချင်သတဲ့လဲ။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကဗျာကို ဖတ်ကြည့်ကြပါစို့ခင်ဗျာ။