ဗညားမော်

နွေဦးထဲမှာ တစ်ကိုယ်ရေ ဘဝတွေအတွက် ကြေကွဲရတာတွေ ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အမိတိုင်းပြည်အတွက် ကြေကွဲရလွန်းလို့ သူတို့ဟာ ကိုယ့်ကြေကွဲမှုကို ကိုယ်ဖော့ထားရတယ်။ မှတ်တမ်းတင်ဖို့ မလိုပါဘူးလို့ ရိုးရိုးသားသား ဆိုနေရင်းက ရင်တွင်းဝေဒနာတွေဟာလည်း စစ်စစ်မှန်မှန် ကဗျာထဲ ပါလာရတယ်။ ကဗျာဖတ်သူဟာ ကဗျာဆရာနဲ့ အနီးအဝေးအလျောက် အနီးကပ်တာနဲ့အမျှ ကဗျာဖတ်ရင်း ကြေကွဲရတာမျိုး ရှိတတ်ပါတယ်။ ပြောရိုးပြောစဉ် ဒီကဗျာဆရာတွေကို ကျွန်တော်ကတော့ စာဆိုစစ်သည်လို့ မရည်ညွှန်းလိုဘူး။ အမှန်တကယ်အားဖြင့် သူတို့ဟာ ကဗျာဆရာတွေအဖြစ်ပဲ ရှိနေတယ်။ သူတို့ရဲ့ အရွယ်အရ၊ စိတ်အားထက်သန်မှုအရ အရေးတော်ပုံတပ်သားဘဝကို ယာယီ ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းသား ဖြစ်တယ်။ စစ်သည် စစ်သား ဖြစ်မသွား၊ ကဗျာဆရာ စင်စစ် ဧကန်ဖြစ်နေဆဲလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်နေတယ်။ ဘာကြောင့်ဆို ကဗျာဆရာအဖြစ်ကိုပဲ ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း မက်မက်စက်စက် ဖြတ်သန်းမှု သမိုင်းတွေက ဟိုကွေ့မှာ ဟိုရုပ်နဲ့ ပေါ်လာပြီး ဒီကွေ့မှာ ဒီပုံနဲ့ မျက်နှာပြခဲ့သူတွေနဲ့ ကွာခြားလှတယ်။ အဲ့ဒီလို ကဗျာဆရာတွေနဲ့ သူတို့ရေးတဲ့ ကဗျာတွေဟာလည်း နွေဦးမှာ အခန်းတစ်ခန်းပါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်ကဖြင့် သူတို့ကို အိမ်ပြန်ချိန်လွန်မှာ စိုးရိမ်နေမိတယ်။

အရေးတော်ပုံထဲကို အလည်လွန်သူတစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘဲ ရောက်ရှိသွား၊ ပုံမတော်ရင် ပထမကမ္ဘာထဲက တတိယနိုင်ငံတစ်ခုဆီထိလည်း ရည်ရွယ်ချက်မထား၊ ရပ်တည်မှုအနေအထားအရ ဒုတိယနိုင်ငံရဲ့ နယ်စပ်မျဉ်းနား သီပြီး ကိုယ့်မွေးရပ်နိုင်ငံမှာပဲ ခေါင်းချဖို့ အာသီသရှိတဲ့ ကဗျာဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ ကဗျာကို ဒီတစ်ပတ် ကျွန်တော် ဖတ်ရတော့မယ်။ ဆိုခဲ့သလို ကဗျာဆရာနဲ့ ကဗျာဖတ်သူရဲ့ အဝေးအနီးက စကားပြောတော့ သူ့ကဗျာကို ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော် စိတ်ထဲက ဖတ်နေရင်းကို ကြေကြေကွဲကွဲဖြစ်ရတာ ကျွန်တော် ကြိုတင်ဝန်ခံချင်ပါတယ်။ ဒီကဗျာဆရာဟာ သူတို့ရဲ့ အဘိုးကဗျာဆရာ မင်းသုဝဏ်ရဲ့ သူ့မှာတမ်း ကဗျာထဲက အမောင်ပြောက်ကျားလို အားနာတတ်သူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပုံရတယ်။ သူ့ကဗျာထဲမှာ “နည်းနည်းတော့ အားနာမိတာပေါ့/ ပွဲမပြီးသေးဘဲ စကားတွေ ပြောမိလို့။//” သူက ဆိုလှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့လို ကဗျာဆရာတွေ စကားပြောလို့ ရတဲ့အချိန်မှာ စကားပြောစေချင်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်ဆိုတော့ နွေဦးရဲ့ တကယ့်မြေပြင်ထဲက ကဗျာတွေကို ကျွန်တော်တို့ ဖတ်ခွင့်ရနိုင်တာကြောင့်။ ဘာကြောင့်ဆိုတော့ နွေဦးရဲ့ တကယ့်ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူတွေရဲ့ စကားတွေ ဖြစ်တာကြောင့်။ အဲ့ဒါကြောင့် သူ့ကဗျာထဲမှာ သူနံဘေးက အရေးတော်ပုံတပ်သားတွေရဲ့အကြောင်း “တိုင်းပြည်ချစ်စိတ်အတွက် ကိုယ့်တစ်ဘဝကို စတေး/ လူသူဝေးရာအရပ်မှာ မြေဆွေးဖြစ်သွားတယ်။” ဆိုတာမျိုး ကြေကွဲဖွယ် စာသားတွေ ပါလာနိုင်ပေမဲ့လည်း ကျွန်တော်တို့ ကဗျာဆရာက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အစိမ်းသက်သက် အရှင်လတ်လတ် တွေ့ကြုံခံစားရတာ၊ သူပြန်ပြောပြတဲ့ နွေဦးကြေကွဲကဗျာတချို့ကိုလည်း ကျွန်တော်တို့က ဘာကြောင့် နားမထောင်ရဲ ရှိရမလဲ။ တစ်ဆင့်ခံ ခွဲဝေခံစားနားမထောင်နိုင်စရာ အကြောင်း မရှိ။ ကျွန်တော်ရဲ့ ကဗျာခံစားမှု အသံလွှင့်အက်ဆေးလေးကို ပုဂ္ဂလိက မဆန်လိုတာကြောင့် အမည်နာမတွေနဲ့ နွေဦးအရေးတာ်ပုံရဲ့ နေရာအသီသီးမှာ ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ ရှိနေတဲ့ ချစ်သော ကဗျာဆရာများကို ထုတ်ဖော်တမ်းတခွင့်မရှိပေမဲ့ နာမည်ခေါ်လွမ်းရမယ့် ကဗျာဆရာတွေ ရှိနေကြောင့် အစီအရင် ခံပါရစေ။ အခု ဖတ်ပြမယ့် “အိမ်ပြန်ချိန်လွန် ညများ” ဆိုတဲ့ ကဗျာကို ရေးတဲ့ ကဗျာဆရာ ရင်ရိုးရဲ့ အမည်ကိုပဲ ဆီလျော်သက်ဆိုင်စွာ အမည်ဖော်လွမ်းဆွတ်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ကဗျာရဲ့ နောက်ဆုံးပါဒများကို စိတ်နှစ်လေးနက် နားထောင်ကြည့်ပါခင်ဗျား။

ဗညားမော်

နွေဦးထဲမှာ ချောင်သလို ခိုနေတဲ့ သာသလို စီးနေတဲ့ မြို့တွေ မြစ်တွေ ရှိတယ်လို့ ပြောရင် ပြောသူအလွန် ဖြစ်မှာပေါ့။ မြို့သားဆိုတာက သံသားလို အားလုံး မမာနိုင်ဘူး။ ဖော့သားလို အားလုံး မဖွာနိုင်ဘူး။ ရွှံ့သားလို အားလုံး မပျော့နိုင်ဘူး။ မြို့သားဆိုတာ မြို့တစ်မြို့ထဲ မှီတင်းနေထိုင်တဲ့ လူသား၊ ဆိုရိုးစကားအရ လူချင်းတူပေမဲ့ အသက်ရှူချင်းကွဲတယ်ဆိုတဲ့ သူပေါင်းများစွာနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာဆိုတော့ စကားအရ မြို့တွေကို အပြစ်မဖို့နိုင်ဘူး။ ကိုယ့်လက် မပူသမျှ သောက်စားပျော်ပါး ပျော်ရွှင်ပွဲခံနေကြတဲ့ မြို့ထဲက တစ်ဘို့ထဲ လူတွေကိုတော့ လူထုအရေးတော်ပုံကို မလေးမစား မျက်နှာလွှဲထားရက်သူများလို့ အပြစ်ဖို့ကြတာမျိုးကတော့ မလွန်တန်ကောင်းပါဘူး။ ဒေါက်တိုင်မဟုတ် လောက်ကောင်မဟုတ် အလိုတော်ရိမဟုတ်တောင် နွေဦးတော်လှန်ရေးထဲ သူ့အသက် ကိုယ့်အသက် လုနေရတဲ့ ပွဲတွေမှာ အပြစ်မဲ့လူသားတွေ မထိခိုက်စေရဆိုပြီး လက်ရှောင်ရတဲ့ တော်လှန်ရေးသမား လူစွန့်စားတွေအဖို့ ဒီမြို့သားတွေဟာ တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ နွေဦးရဲ့ အမှိုက်သရိုက်တစ်မျိုးပဲလို့ ဆိုချင်လည်း ဆိုထိုက်တယ်။ 

အာဏာလုစစ်ဂိုဏ်းအုပ်စုကတော့ သူလုပ်စရာရှိတာ သူတိုက်စရာရှိတာကို မထောက်မညှာ ရက်ရက်စက်စက် ပက်ပက်စက်စက် တိုက်တယ် သတ်တယ်ဆိုတာကို နှစ်နှစ်နီးပါး သာဓကများဟာ လုံလောက်တာထက်များစွာ သောင်းချီတဲ့ အထောက်အထားတွေ တွေ့နေရတာ အားလုံးအသိပါ။ သူတို့ကတော့ ပါးတဲ့နေရာတွေ ဖောက်စားမှာပဲ။ လူနေထူထပ်တဲ့ မြို့ကြီးတွေကတော့ အဖောက်ရကြပ်လို့ ယာယီ ပလပ်ထားတာမျိုးတွေ ရှိနိုင်တယ်။ ဒါတောင် ရန်ကုန်နဲ့ မန္တလေး ဖိအားမတူတာ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အသိပဲ မဟုတ်ပါလား။ ဒါပေမဲ့ မြို့သားတို့၊ ရန်ကုန်သားတို့။ ရန်သူဟာ လိုအပ်ရင် သူ့အင်အားကို ချိုထားမှာ မဟုတ်တာကို သတိထားဖို့ လိုအပ်လှပါတယ်။ မကွေးစစ်ကိုင်းက ကျေးလက်သားတွေဟာ စွန့်စရာ အသက်ကလွဲရင် မကျန်တော့လို့ ရှိသမျှအင်အားနဲ့ ပြန်လှန်ကြလို့ လေကြောင်းကနေ နှံတယ်၊ ရွာမီးရှို့ မြေလှန်တယ်လို့ အလွယ် မတွက်ကြလင့်။ ဒီနှစ်ဦးထဲ အခုရက်ပိုင်း ချင်းအမျိုးသား တပ်ဦး ဝိတိုရိယစခန်းနဲ့ ကချင် ကေအိုင်အေရဲ့ တနိုင်းဘက် စခန်းတွေကို လေကြောင်းက ပစ်ခတ် ဗုံးကြဲခဲ့တာတွေကို ထောက်ရှုကြလို့ ပြောရမှာပဲ။ စစ်ဂိုဏ်းအုပ်စုဟာ သူခြေတွေက သွားတိုင်းမပေါက်ပေမဲ့ သူ့ငှက်တွေ ပျံတိုင်းရောက်နေသေးရင် ဘယ်နေရာမဆို သူ့တွက်ကိန်းထဲ ပါလာရင် ငှက်ချေးပါချနိုင်တယ် ဆိုတဲ့ အလားအလာကို ခုချိန် လက်နက်ကြီးသံ၊ လေယာဉ်ဗုံးသံ မကြားရသေးတဲ့ နေရာတွေဟာ ကြိုတွက်ဆထားသင့်တာ အမှန်ပါပဲ။ 

ဘာကြောင့်ဆိုတာ အလွန်ရှင်းလင်းပါတယ်။ မိုက်တွင်းကို နက်နက်တူးရဲနေတဲ့ စစ်အုပ်စုအဖို့ ပြေးလမ်းပိတ်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ အလုံးစုံပျက်သုဉ်းရေးကို လက်တွေ့ မျက်နှာမူနေတာ အားလုံး မြင်နိုင်ကြပါတယ်။ အနေသာတဲ့ နေရာတွေက အရေးတော်ပုံကို မျက်နှာမမူပဲ မရေမရာလုပ်နေသမျှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တော်လှန်ရေးကာလ ရှည်ကြာပြီး အားလုံး မရေမရာတဲ့ ဒုက္ခ အခြေအနေကြီးထဲ မပြီးမပြတ် ဖြစ်နေမှာကိုလည်း မြင်သင့်ကြပါတယ်။ ကဗျာဆရာကတော့ ကနဦးကကို ဒီအရေးကို အားမလို အားမရ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ သူပုန်ဂေဇက် အတွဲ ၁ အမှတ် ၇ ထဲမှာ ညီမိုးဆွေရေးခဲ့တဲ့ ကဗျာပါ။ အကြမ်းမဖက် ဆန္ဒပြပွဲတွေကို မြို့လုံးပြည့် လူတွေ ထွက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ရန်ကုန်ဟာ ကဗျာဆရာရဲ့ အသံကို ဘယ်လို သဘောရကြမလဲ စဉ်းစားစရာပဲ။ ကဗျာဆရာရဲ့ ကဗျာလိုင်းတွေကို တစ်ကြောင်းချင်း တစ်ကြောင်းချင်း နားထောင်ကြည့်ပါ။ စဉ်းစားရင်း ခံစားရင်းပေါ့လေ။ လူသန်းနဲ့ ချီပြီး ထူထူထပ်ထပ် နေထိုင်တဲ့ မက်ထရိုပိုလစ်တန်မြို့ကြီးထဲမှာ တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်လာနိုင်သလား။ ငါတို့မြို့ကြီးမှာ တိုက်ပွဲတွေ မဖြစ်ဘဲ စစ်ဂိုဏ်းအာဏာလု အုပ်စု ပြိုလဲကျ အောင်ပွဲလည်းရ ဆိုတဲ့ အထိအရှမရှိတဲ့ အိပ်မက်ကို ကျွန်တော်တို့ မက်နိုင်ပါ့မလား။ ရန်ကုန်မြို့ထဲ တိုက်ပွဲတွေဖြစ်ရင် ကောင်းမယ်လို့ ကဗျာဆရာကတော့ ဆိုလိုက်တယ်။  မြို့သစ်မှာ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက် တစ်ရောင် အလံတွေလွှင့်ကြဖို့ တစ်သံတည်းညီ တစ်ချီထဲ ရုန်းကြတဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ စစ်မီးအပူနဲ့ ဝေးရာ သာယာပျော်ရွှင်စည်ကားနေကြရုံနဲ့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား တွေးဆကြည့်ကြဖို့ပါပဲ။  

ဗညားမော်

နွေဦးထဲမှာ နှစ်သစ်ကို ကူးခဲ့ရတာ နှစ်ကြိမ်ရှိပြီ။ နှစ်သစ် ကြံရွယ်ပိုင်းဖြတ်ချက်တွေ ချခဲ့ရတာ နှစ်ကြိမ်ရှိပြီ။ ယေဘုယျအားဖြင့် ကမ္ဘာပေါ်က လူသားတွေ နှစ်သစ်ကူးသလို ပျော်ရွှင်ခြင်းတွေနဲ့ ပွဲတော်တွေနဲ့ မီးရောင်စုံတွေနဲ့ တေးသံသာတွေနဲ့ နှစ်သစ်မကူးကြရတာ နှစ်ကြိမ်ရှိပြီ။ နွေဦးထဲမှာ နှစ်သစ်ကူးကြတဲ့အခါ တစ်နိုင်ငံတည်းသားတွေရဲ့ မလွတ်မြောက်သေးတဲ့ ဆင်းရဲတွေ မပြီးဆုံးသေးတဲ့ ရုန်းကန်မှုတွေကို စိတ်ထဲ ထည့်ထားနိုင်တဲ့ နိုင်ငံသားစစ်စစ်တွေဟာ ဘယ်မှာ အနှောင့်အသွားလွတ်လွတ် ဖြူးဖြူးဖြောင့်ဖြောင့် နှစ်ကူးနိုင်ကြပါ့မလဲ။ ဟောဒီ ကဗျာဆရာက နှစ်သစ်ကူးညကို အကျဉ်းကျည လို့ သဘောထားခံစားတယ်။ မှန်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အမည်ကိုလည်း မလွတ်သေးတဲ့ အခါမို့ ချန်လှပ်ပြီး လပ်ထားခဲ့ရပါတယ်။ သူတန်ဖိုးထားတဲ့ နိုင်ငံသားတွေဟာ ထောင်ထဲမှာ ဆင်းရဲခြင်းနဲ့ မိတ်ဖွဲ့နေရတယ်။ တောထဲမှာ တိုက်ပွဲထဲမှာ ရုန်းကန်ခြင်းနဲ့ လည်ပင်းဖက်နေရတယ်။ ဒီတော့ သူ့ရဲ့ နှစ်သစ်ကူးညကို ကိုယ်တိုင် အကျဉ်းချထားလိုက်တယ်။ 

အကျဥ်းကျညများ

အေးစက်ခြင်းနဲ့ ပူလောင်ခြင်းသာ မိတ်ဖွဲ့ရင်း

ပြတင်းမဲ့အရပ်က ပြန်မလာနိုင်သေးသူတွေရယ်

ဓမ္မသာ ယုံသမို့

ဓါးမတဖက် မြားတလက်နဲ့ စပါးတခက်အရှာထွက်သူတွေရယ်

ဒီလိုအခါ ပျော်ရာရှာဖို့ အားနာမိသမျှ

ရေတခွက် ကဗျာတပုဒ်နဲ့

နှစ်ကူးညဟာ အကျဥ်းချခံထားရမြဲ။ 

ဒီကဗျာဆရာလိုပဲ poet of no name နဲ့ပဲ ဖော်ပြလို့ သင့်ဦးမယ့် ကဗျာဆရာတစ်ဦးကတော့ နွေဦးမှာ ပင်ကိုရေးကဗျာတွေ၊ ဘာသာပြန်ကဗျာတွေနဲ့ နွေဦးထည့်ဝင်မှု များတဲ့ ကဗျာဆရာပါ။ သူကတော့ နှစ်ကူးမှာ ကောင့်ဒေါင်းရေတွက်ရင်း သူ့ရဲ့ ရည်သန်မှုကို ရှင်းရှင်းပဲ ဖော်ပြပါတယ်။ 

ငါရေတွက်နေတဲ့ Countdown

နှစ်သစ်ကို ကြိုချင်တာမဟုတ်ဘူး

ခေတ်သစ်ကို ကြိုချင်တာပါ။

မြင်တွေ့ချင်တာ

ခံစားမှုဗလာနဲ့ သီချင်းငှက် မဟုတ်ဘူး

ပြာပုံထဲကထွက်လာမယ့် ဖီးနှစ်ငှက်ကွဲ့။

ဖိုး၊ သရီး၊ တူး၊ ဝမ်း

Happy new year!

 နှစ်ကူးအစဉ်အလာအတိုင်း ကောင့်ဒေါင်းရေတွက်ရင်း ဟက်ပီးနူးယီးယားလို့ အော်ပြီး ကဗျာကို အဆုံးသတ်ထားပေမဲ့ မြင်တွေ့ချင်တာက ခံစားမှုဗလာနဲ့ သီချင်းငှက် မဟုတ်ဘူး ဆိုတဲ့ သူ့အာသီသက ကျွန်တော်တစ်ယောက်အတွက်ဖြင့် အတော်ရိုက်ခတ်တယ်။ အမှန်တရားကို မြတ်နိုးပြီး သူပုန်စိတ်ခံလည်း ရှိတတ်တယ်လို့ ဆိုတဲ့ ကဗျာဆရာတွေထဲမှာမှ ဒီလို နွေဦးခါ အရေးတော်ပုံကာလမှာ ခံစားမှု ဗလာတို့ ခံစားမှု အပြာတို့နဲ့ ပွဲထွက်ထွက်လာတဲ့ သီချင်းငှက်တွေကို တွေ့တွေ့နေရတဲ့အခါ သိပ်တော့ အဆင်မပြေပါဘူး။ 

ဗညားမော်

နွေဦးထဲမှာ မဖြစ်မနေ နှင်ကြရင်း ရင်ခေါင်းသံတွေ ကြားလိုက်ရသလား။ သို့မဟုတ် ရင်ခေါင်းသံတွေ ထုတ်လိုက်မိကြသလား။ အဲ့သဟာ နွေဦးထဲက ကဗျာပါပဲ။ ကဗျာဆိုတာ ဘာ ဆိုတဲ့ ဖွင့်ဆိုချက်တွေ အထောင်အသောင်း ရှိခဲ့ဖူးပါပြီ။ အခု ကျွန်တော်ပြောတဲ့ ကဗျာဆိုတာ နွေဦးရင်ခေါင်းသံဆိုတဲ့ အဆိုလေးကို ယာယီမျှ ဖြစ်စေ တို့မှတ်ပေးထားပါ။ ဒီမှတ်ချက်လေးချဖို့ ကဗျာဆရာတစ်ဦးရဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကနေ ဆင့်ပွားတွေးတောလိုက်မိတာပါ။ ပျော်ရွှင်ဖွယ် နိဂုံးကို တစ်လုံးတစ်ဝ ရကြလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်မျှော်လင့်မှုတွေ ပီပီပြင်ပြင် ဝင်လာနေစဉ်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် နွေဦးကို မဖြစ်မနေ အားတင်းနှင်နေကြရတဲ့ သူတွေမှာ ရင်ခေါင်းသံနဲ့ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်ဖြစ်စေ အံကြိတ်ပြီး အသံတိတ်ဖြစ်စေ ဖွင့်ထုတ်လိုက်ချင်တဲ့ စကားတွေဟာ ရှိနေမှာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်း ကြားနိုင်ကြပါ့မလား ကျွန်တော် သံသယရှိမိတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ တစ်ခါတစ်ရံ ကွမ်းတမြုံ့မြုံ့နဲ့ တွေ့ရတတ်တဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါး ဖြူရော်ရော် တရုတ်လိုလို ဗီယက်နမ်လိုလို ကဗျာဆရာကတော့ သူ့ရဲ့ ရင်ခေါင်းသံဆိုတဲ့ ကဗျာထဲမှာ “လက်လုပ်ဗုံးစမ်းသပ်ရင်း / ပွဲမဝင်ခင်နုတ်ထွက်သွားရတဲ့လူငယ်လေးရဲ့အလှကို/ မျက်ရည်နဲ့ တောက်ခေါက်သံတွေကပဲ မြင်သိနိုင်ကြ” လို့ ဆိုလိုက်တာပဲ။

ဆောရီးပါ ခင်ဗျာ။ နွေဦးထဲက ကဗျာတွေကို တောနက်ထဲ အမဲလိုက်သလို ရှာဖွေရင်းကနေ ကဗျာထဲက နွေဦးကို မှတ်တမ်းတင်ခွင့် ယူနေတဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ နွေဦးရဲ့ အလှတွေ တန်ဖိုးတွေ တနင့်တပိုး မြင်နေ သိနေရပါတယ်။ အဖန်ဖန် ဖြစ်ပျက်နေကြရတာကို အကဲခတ်ရင်း အရိုးထဲက နာလောက်အောင် လှပတဲ့ ပေးဆပ်စွန့်လွှတ်ခြင်း အလှတွေကို ဖူးရသလို တရွေ့ရွေ့တက်ပြီး တဖြည်းဖြည် အောင်ပွဲဆီ ချင်းနင်းနေတဲ့ နုပျိုတဲ့ ခြေလှမ်းတွေရဲ့ စစ်မှန်ခြင်းနဲ့ ရယူခြင်းအလှကိုလည်း ဦးခိုက်နေရပါတယ်။

ရဲရဲပွင့်နေကြတဲ့ နွေဦးကဗျာတွေရဲ့ အလှကို ကျွန်တော်စွမ်းသမျှ တင်ဆက်မှုအနုပညာနဲ့ ပြည်သူလူထုရှေ့မှောက်ကို ယူဆောင်လာပေးပါတယ်။ အခု ကျွန်တော် ဖတ်ပြမယ့် ရင်ခေါင်းသံ ကဗျာထဲကလိုပဲ မသက်ဆိုင်သူတွေ ကြားဖို့ မထိုက်တန်လွန်းတဲ့ အလှတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဆရာတင်မိုးရဲ့ အလှကိုယ်စီကဗျာထဲကလို အလှဝန်တို မငြင်ငြိုနဲ့ ဝန်တိုမှုသာ မလှရာတည့် လို့ ဆိုထားရှိပေမဲ့ ဝန်တိုရုံမက နွေဦးရဲ့ အလှ ရဲရင့်တဲ့ အလှကို ဖန်တီးတဲ့ သူတွေကို အန္တရာယ်ပေးနိုင်တဲ့ မထိုက်တန်သူ ရန်သူတွေရဲ့ ဘေးကလည်း ကင်းရအောင် ကျွန်တော်ဟာ ဒီအစီအစဉ်ရဲ့ ပဓာနအကျဆုံး ကဗျာဆရာတွေရဲ့ အရပ်၊ ခွင်၊ အဆင်ကိုကြည့်ပြီး အမည်မတပ် ကဗျာဆရာ poet of no name တွေရဲ့ ကဗျာတွေအဖြစ် တင်ဆက်နေရတာကိုသာ သက်ဆိုင်သူကဗျာဆရာတွေနဲ့ နားဆင်သူများ နားလည် ခွင့်လွှတ်ပေးကြဖို့ ထပ်မံတောင်းဆိုလိုပါတယ်။

အခု နွေဦးရဲ့ ရင်ခေါင်းသံ စစ်စစ် အသံတစ်သံကို ကျွန်တော်တို့ နားဆင်ကြည့်ရအောင်ပါ။ ပျော်ရွှင်ဖွယ် နိဂုံးကို အဆုံးသတ်နိုင်တဲ့ အချိန်မှာဖြင့် ဒီနွေဦးကဗျာဆရာတွေရဲ့ လူကိုယ်တိုင် ဖတ်ပြ ရွတ်ပြမယ့် နွေဦးကဗျာပွဲတော်ကို ကျွန်တော်တို့ သင့်လျော်ရာ အခင်းအကျင်းတစ်ခုမှာ တင်ဆက်ခွင့် ရလိုက်ချင်စမ်းပါဘိ။

ငယ်စဉ်က စစ်တပ်ရဲ့ ဝါဒဖြန့်ချိရေး စစ်ကားတွေကြည့်ပြီး စစ်ဗိုလ်ဖြစ်ချင်ခဲ့သူ ။ စစ်တက္ကသိုလ် တက်ဖို့ လာဘ်ထိုးရမယ့် ငွေမလိုက်နိုင်လို့ ပညာရေးကောလိပ်တက်ပြီး ကျောင်းဆရာ ဖြစ်လာခဲ့သူ ။ တိုင်းပြည်ကာကွယ်ဖို့ စိတ်အား ထက်သန်ခဲ့သူ ။

၂၀၂၀ ရွေးကောက်ပွဲ ရလဒ်ကို ရမယ်ရှာပြီး စစ်တပ်က တိုင်းပြည်အာဏာကို သိမ်းယူလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ မဲရုံမှူးလုပ်ခဲ့သူ ကျောင်းဆရာ တဦးအနေနဲ့ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီး ဇနီးနဲ့သားကို ခွဲခွာခဲ့ပြီး တော်လှန်ရေးထဲ ခြေစုံပစ်ဝင်ခဲ့သူ ဆရာကျောင်း ။ တိုင်းပြည်ကို စစ်အာဏာရူးတွေလက်က ကယ်ထုတ်နိုင်ဖို့ မြေဖြူကိုင်တဲ့ လက်ကနေ သေနတ်ပြောင်းကိုင်ခဲ့တဲ့ စစ်ရေးနည်းပြ ဆရာကျောင်း ။

ဆရာကျောင်း အကြောင်း ရသစုံ မြင်ကွင်းနဲ့ သူ့ပုံရိပ် ၊ သူ့အတွေးအမြင် ၊ သူ့မျှော်ရည်ချက်တွေကို ဒီတပတ် နားစဉ်ကြရမှာ ဖြစ်ပါတယ် ။

ဖက်ဒရယ်ဆိုတာ ဘာလဲ ၊ နားလည်မှုလွဲစေနိုင်တဲ့ အချက်တွေက ဘာလဲ အမျိုးသမီး ၊ လူငယ်နှင့် ကလေးသူငယ်ရေးရာဝန်ကြီးဌာန ၊ SFIG နဲ့ ဖောက်ထွက်ရေးရာလူငယ် ကဏ္ဍတို့ ပူးပေါင်းတင်ဆက်မှုကို DNA က ပြန်လည်ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။