خوانش و ابیات جامانده ای که یا خوانده نشده بود و یا توضیحی در باره آن نیامده بود.

با به پایان رسیدن توصیفات دل انگیز و برانگیزاننده ای که شاپور در وصف شیرین بر زبان می راند، از دل خسرو، فراغت رخت می بندد و آرام و قرار از او جدا می شود.
خسرو دستور می دهد تا به ارمن برود و به هر حیله ای هست شیرین را بیابد و ببیند که ...

شاپور همچنان مشغول وصف شیرین است....

شاپور همچنان در حال توصیف شیرین است؛ و در این میان چیزی را از را از قلم نمی اندازد؛ از لب و دندان شیرین گرفته تا انگشتان دستش، همه را به دقت برای خسرو توصیف می کند....

شاپور با دقت، ظرافت و هنرمندی هر چه تمام تر، شیرین را در حضور خسرو وصف می کند.
به راستی شاپور، شیرین را از کجا می شناسد؟
مگر می شود شیرین را ندیده باشد و این گونه خیال انگیز او را توصیف کند؟
هدف شاپور از این وصف مُخَیّل از شیرین چیست؟
آیا او نقشه ای در سر دارد؟
یا صرفا سخنانش وسیله ای برای سرگرم ساختن خسرو است؟

شاپور همچنان با دقت و ریز بینی مشغول توصیف شیرین در محضر خسرو است.
به راستی او از کجا این گونه دقیق شیرین را می شناسد؟

شاپور به دقت و با جزئیات مهین بانو و منطقه حکمرانی او، می گوید و محل اقامتش را در چهار فصل سال شرح می کند و از تنها دلبستگی او در زمین، یعنی برادرزاده اش شیرین نام می برد ...

خسرو ندیمی جهاندیده و باتجربه به نام شاپور دارد که در تصویر گری و رسم و هندسه چیره دست است.
شاپور از خسرو اجازه می خواهد تا اندکی از دانسته هایش را برای خسرو بازگوید:
چندین منزل در فراسوی کوهستان سرزمینی است که زنی بر آن فرمان می راند...

احمد شاملو، در دفتر شعری "در آستانه" شعری کودکانه دارد با نام "قصه ی مردی که لب نداشت".
حسین قلی، مردی است که لب ندارد. برای همین هم نمی تواند بخندد. پس، به راه می افتد تا از چاه، حوض، بوم و دریا لبشان را به امانت بگیرد تا شاید با کمک لب ِ چاه، لب ِ بوم، لبِ حوض یا لب ِ دریا بتواند بخندد. سرانجام همه دنیا را می گردد و می فهمد بجز او، کسان دیگری هم هستند که لب ندارند؛ اما به خاطر نداشتن لب، غمگین نیستند؛
. پسته و انار لب ندارند ولی می خندند...

شب هنگام، خسرو کستی بر میان می بندد و در آتشکده به نیایش خداوند می پردازد. او دوش، چشم بر هم ننهاده است. خسرو را خواب می رباید. در خواب، پدربزرگش، انوشیروان، را می بیند که در برابر ِ اسب و تخت و غلام و چنگی ِ از دست رفته اش، رسیدن به چهار چیز را به او مژده می دهد:
اسبی به نام شبدیز، دلارمی به نام شیرین، نوازنده ای به نام باربَد‌ و تختی زرین.
دیگر خسرو چشم بر هم نمی نهد. به گفت و گو با خردمندان می نشیند. او در پی آن است‌ تا با رمز گشایی از داستان ها، نشانه ای از آنچه پدربزرگش در خواب به او مژده داده بود، بیابد.