شاپور در جامه ی راهب یا موبدی دینی خود را به یاران شیرین می نماید و باز هم در برابر درخواست های آنان بر آشکار کردن نام صاحب این نقش، بازارگرمی می کند و می گوید: اولا این شخص مانند مرواریدی است که نمی توان او را به رشته و زنجیر کشید و اگر هم این کار ممکن باشد، نمی توان باشتاب درباره او سخن گفت. شیرین بی تاب و بی آیین و نابه سامان، نزد شاپور رفته و نشانی صاحب این نقش را جویا می شود؛ ولی او در برابر بی قراری و بی تابی شیرین، آرامش خود را حفظ می کند...

شیرین با دیدن تصویر خسرو برای سومین بار، آرام و قرار خویش را ازدست می دهد و به یاری ندیمانش، در پیِ کشف رازِ این نقاشی زیبا بر می آيند.
او ندیمی را بر سر راه می نهد تا از هر رهگذری علت حضورش در این مکان را بپرسد تا شاید از راز این عکس پرده بردارند؛ ولی کسی از راز تصویر آگاه نیست.
شیرین از نامیدی در شناخت صاحبِ این عکس رنجور می شود....

شیرین و ندیمانش در گریز از صحرایی که پریان در آن آمد و شد می کنند، در چمن زارِ اطرافِ دیر کهنسال، بساط خوشگذرانی خود را پهن می کنند. باز، شیرین چشمش بر تمثال خسرو می افتد. این بار دیگر خیالات نیست. خودش به راه می افتد و تصویر را برمی دارد و بدان می نگرد.
او نشان و تصویری از خویش را درون نقاشی می بیند و دل در آن نقشِ آرامش بخش می بندد....

شاپور بار دیگر، پیش تر از شیرین و ندیمگانش، به اقامت جایِ او می رود و تصویرِخسرو را در محلی در معرض دید آنان قرار می دهد.
بار دیگر چشم شیرین بر تصویر می افتد ولی می اندیشد این وقایع خیالات است. باز هم ندیمگان شیرین تصویر را پنهان می کنند و ‌ار را به پری نسبت می دهند.
پس، بار دیگر صحرای پری زده را ترک می‌کنند و در جای دیگری رخت اقامت بر زمین می نهند.

پایِ دلِ شیرین با دیدن تصویر دوخته شده بر درخت، سست می شود و اختیار از کف می دهد. ندیمگان از ترس آن که مبادا شیرین به این نقش دل ببازد، آن را از هم می دَرَند و در پاسخ به شیرین که در پیِ یافتن نقاشی است، می گویند تصویر را پریان از مقابل چشم آنان پنهان‌کرده اند. این صحرا پری دارد؛ باید از این صحرا بگریزیم و بدین ترتیب برای دور کردن پریان، بر آتش اسفندی سوزاندند و از آن جا رختِ اقامت به صحرایی دیگر کشیدند.

شیرین و ندیمگانش که دخترانی پاک دامن و شوی ندیده بودند، در چمنزار به شراب نوشی و خوش باشی پرداختند. همین که خودبینی (غرور) در دل شیرین لانه کرد و یقین کرد که زیباست، ناگاه چشمش به تصویر ماه گونه ای افتاد که بر روی تنه درخت دوخته شده بود....

شاپور با راهنمایی راهبان دیر قدیمی، از اقامتگاه شیرین و ندیمانش آگاه می شود. پیش از رسیدن آنان به رامش جای و تفرج گاه، او به آنجا می رود و تصویری از خسرو را که بر کاغذی گرانبها نقاشی کرده، بر روی تنه درختی در مسیر حرکت شیرین و ندیمانش می چسباند....

سرانجام شاپور شب هنگام در کوهستان ارمن فرود می آید...

شاپور به سرعت در زمان یک ماه، خود را به کوهستان ارمن، محل تجمع تابستانی خاندان مهین بانو می رساند و ...

شاپور با شتاب، برای یافتن شیرین، به سوی سرزمین ارمن حرکت می کند و در مدت یک ماه به زادگاه شیرین می رسد....