ندیمگان، نومید از یافتن شیرین، به قصر مهین بانو باز می گردند و با اشک و آه آنچه را که رخ داده است، برای مهین بانو باز می گویند. مهین بانو، یاد از دست دادن برادر در دلش زنده می شود. همه منتظر فرمان او به پای ایستاده اند؛ ولی، او نه کسی را در پی شیرین می فرستد و نه خود برای یافتن او به راه می افتد.

پگاهان، شیرین سوار بر شبدیز عزم شکار می کند. ندیمان، سربند از سر می گشایند؛ قبا بر تن می کنند و همچون غلامان، پای در رکاب اسب، می نهند و شیرین را در شکار همراهی می کنند. آنان از صحرایی به صحرایی دیگر هم راه با هم می تازند؛ تا آن که شیرین یک باره سرعت می گیرد و همه را پشت سر می گذارد و از دیدگان، پنهان می شود.
ندیمان تا شامگاهان به دنبال شیرین به جست و جو می پردازند ولی نشانی از او نمی یابند.

شیرین، شبی از مهین بانو برای رفتن به شکارگاه همراه با شبدیز، اجازه می خواهد. مهین بانو که از تندی و سرکشی شبدیز بیمناک است، از شیرین می خواهد تا افساری پهلوانانه بر سر اسب بنهد و او را رام خود کند؛ زیرا که شبدیزِ شبگون، هر قدر عزیز باشد، از برادرزاده اش که در زیبایی و درخشش، همچون بدرِ منیر است، گرامی تر نخواهد بود.

شاپور همه نشانی های خسرو را به شیرین می دهد تا اگر او را در راه دید، بشناسد. همچنین انگشتری به شیرین می دهد که نشانی از راستگویی او باشد.
شاپور به شیرین می گوید من با عجله در پی تو خواهم آمد؛ ولی اگر تنها به مداین رسیدی، سراغ اقامتگاه خسرو را از هر که بگیری، به تو نشان خواهد داد.
شیرین و ندیمگانش از کوهستان ارمن به نزد مهین بانو باز گشتند تا خستگی راه را از تن به در کنند.
او شبی از مهین بانو اجازه می خواهد تا روز بعد همراه با شبدیز به شکار رود و ...

شاپور پس از وصف خسرو، راز عشق ورزی نادیده او را به شیرین آشکار می کند.
شیرین که مدهوش سخنان دلفریب شاپور شده و به زحمت بر سر پای ایستاده است، از او درباره چاره کار می پرسد. شاپور نیز نقشه گریز او را از شکارگاه همراه با شبدیز برایش بیان می کند.

شاپور بسیار هنرمندانه، قدرتِ هنر، جوانی و زیبایی خسرو را برای شیرین توصیف می کند....

شاپور سرانجام زبان به وصف خسرو برای شیرین می گشاید.

شاپور که شیرین را دلباخته می بیند، حیله ای به از راست گویی و صداقت نمی یابد...

ترا دل دادم ای دلبر شبت خوش باد من رفتم

تو دانی با دل غمخور؛ شبت خوش باد من رفتم.

اگر وصلت بگشت از من، روا دارم روا دارم

گرفتم هجرت اندر بر شبت خوش باد من رفتم.

ببردی نور روز و شب بدان زلف و رخ زیبا

زهی جادو! زهی دلبر! شبت خوش باد من رفتم.

به چهره اصل ایمانی؛ به زلفین مایهٔ کفری؛

ز جور هر دو آفت گر، شبت خوش باد من رفتم.

میان آتش و آبم؛ ازین معنی مرا بینی:

لبان خشک و چشم ت.ر شبت خوش باد من رفتم.

بدان راضی شدم جانا که از حالم خبر پرسی

ازین آخر بود کمتر؟ شبت خوش باد من رفتم.

سنایی غزنوی

دخترِ ارمنیِ شیرین حرکات و با نمک، خود را به شاپور می رساند و شاپور را محو زیبایی خود می کند. شیرین از شاپوری که خود را دنیا دیده و با تجربه معرفی می کند، راز عکس دوخته شده بر درخت را، جویا می شود. شاپور که صید را در دام خود می بیند، قول می دهد که در جایی خلوت راز عکس را برای او باز گوید‌