خسرو همچنان شگفت زده از ناپدید شدن دختر زیبارویی که درون چشمه تنش را به آب سپرده بود، افکاری از سر حسرت و آه بر زبان می راند....

خسرو در شگفت از گم کردن شیرین، گاهی آب را جست و جو می کند و گاه جنگل را و حسرت می خورد از این که ...

شیرین به چالشی درونی گرفتار شده، از سویی، نگاه های مردی که در کنار چشمه به او می نگریسته، در دل او اثر کرده و از سوی دیگر نشانه هایی را که شاپور به او داده، در او نمی بیند.
از طرف دیگر خودش شگفت زده شده است از این که اگر این مرد یار او نیست، پس چرا او را گرفتار خود کرده است.
اما سرانجام، ندایی درونی او را قانع می کند که با یک دل نمی شود با دو دلدار نرد عشق باخت. پس سوار بر اسب، به امید رسیدن به خسرو، از چشمه دور می شود.

خسرو که می بیند شیرین متوجه حضور او شده و در برابر نگاه او راحت نیست، اگر چه همه حواسش پیش شیرین جا مانده، اما نگاهش را از او برمی گرداند و خودش را به نگریستن به دیگرجای مشغول می کند. شیرین هم دم را غنیمت شمرده، جامه بر تن کرده و سوار بر شبدیز به سوی مداین می تازد.

خسرو با دیدن دختری عریان در میان چشمه آب میخکوب می شود‌. شیرین که پرده زلف مانع از دید او بود، متوجه نگاه های مردی غریبه در کنار چشمه نیست. همین که گیسوانش راه نگاه را باز می کنند، چشمش به مردی بیگانه (خسرو) می افتد و بر خود می لرزد.

خسرو پس از سفارش به مدارا با دختری که ممکن است به مشکو بیاید، به سرعت به سوی ارمن می تازد. بر سر همان چشمه ای که شیرین تن و موی می شوید، اسب خسرو خسته می شود. پس می ایستند تا اسبهای خسته بچرند و نیرو بگیرند. خسرو در آن اطراف چرخی می زند و نخست چشمش به اسب و سپس به شیرین می افتد. شیرین...

بزرگ امید، آموزگار خسرو، او را از قصد هرمز برای گوشمال دادن پسر، آگاه می کند و از او می خواهد تا زمانی که ستاره بخت او از خانه وبال خارج شود و خشم هرمز فرو بنشیند، مدتی مداین را ترک کند...

از سوی دیگر، در مداین، دشمنان بداندیش، به نام خسرو سکه نقره ضرب می کنند و در همه قلمرو هرمز پخش می کنند. هرمز که گمان می کند خسرو، برای تصاحب تخت شاهی و قدرت ایران، این بازی را با او آغاز کرده است، تصمیم می گیرد تا او را ادب کند و گوشمالی دهد.

در میانه راه، شیرین که سراپای خود را آلوده به گرد و غبار می بیند، در کنار چشمه ای روشن، تن به آب می سپارد تا غبار راه را از تن بشوید...

مهین بانو خواب دیده که بازی از دستش پریده و چون او غمگین شده است، باز دوباره بر روی دستش نشسته است. او خوابش را به نیکی تعبیر می کند. کسی را در پی شیرین نمی فرستد و گمانش این است که تعبیر بازگشتن باز، بازگشت شیرین است. شیرین در آن سوی داستان چهارده روز راه کوه و دشت را پشت سر می گذارد تا به خسرو برسد.