فرهاد با تصویر تراشیده شده بر سنگ به گفت و گو می ایستد...

فرهاد شروع کندن کوه می کند و همچنان با تصویری که از شیرین بر کوه تراشیده است گفت و گو می کند...

خسرو که می پنداشت فرهاد از تراشیدن کوه و ساختن راهی در خورِ شاه ناتوان خواهد شد، شرط بهرام را پذیرفت و بهرام را شاد به کوه بیستون رهسپار کرد. فرهاد به حرمت آن سرزمین و کوه نخست نقش شرین و خسرو و شبدیز را بر دل سنگ تراشید و سپس ....

خسرو که می بیند در فریفتن فرهاد به برق زر شکست خورده، برای او شرطی می گذارد که از دل کوه بیستون راهی در خور وی بتراشد. فرهاد می پذیرد ولی او نیز شرط می کند که اگر چنین کرد، خسرو از عشق شیرین دست بردارد.

فرهاد و خسرو با یکدیگر به گفت و شنود می پردازند. خسرو می خواهد به قدرت و میزان عشق ورزی فرهاد پی ببرد. فرهاد نه حاضر به صبوری است و نه وصال می خواهد. او به دیدن شیرین از دور قانع است. شیرین جان او نیست؛ بلکه از جان هم عزیزتر است و فرهاد را تاب شکیبایی از عشق شیرین نیست...

فرهاد را به نزد خسرو بردند و برای فریفتن او زر بسیار بر او نثار کردند؛ اما فرهاد نه به خویش، نه به خسرو و نه به زرهای بسیاری که به او هدیه شده بود، کمترین توجهی نداشت. خسرو مناظره ای را با فرهاد آغاز کرد و از او پرسش نمود..

پیک به فرهاد می گوید که خسرو او را به درگاه خویش فراخوانده تا ده شبانه روز را به خوش گذرانی بپردازد. فرهاد بی مایه و بی توش و توان که مناسبتی میان خود و خسرو نمی یابد، از این دعوت سر باز می زند؛ ولی پیک با سوگند به خداوند، او راضی می کند تا راهی قصر خسرو شود.

پیک هایی از سوی خسرو برای یافتن فرهاد به هر سوی روانه می شوند ولی هیچ جا و نزد هیچ کس، اثری از او نمی یابند و گمان می کنند اصلا فرهادی وجود ندارد. در راه بازگشت به کاخ خسرو، فرهاد رنجورِ لبریز از درد و غم را در کنار راهی می یابند...

در زمانی که طبیعت در کمال سرسبزی و خرمی بود، مشاوران خسرو از روی حرکت سیاره ها، زمان خجسته ای را برای جست و جو و یافتن فرهاد یافتند‌...