شاپور جوانی استاد و هندسه دان را به شیرین معرفی می کند تا ایده او را برای رسانیدن شیر از چراگاه به کاخ عملی سازد.

شیرین میل به نوشیدن شیر داشت و چون اطراف کاخ را گیاهان سمی احاطه کرده بودند، چوپان ناگزیر ، گله را برای چَرا به دوردست ها می برد و در نتیجه، آوردن شیر برای شیرین، خدمتکاران او را به زحمت انداخته بود. برای همین شیرین در پی یافتن راهی بود تا شیر به راحتی به دست او برسد.

بنای عاشقی بر بی قراریست.

شیرین که عقده دل را بر سر شاپور خالی کرده است، حالا دست از پریشان گویی کشیده، با آهنگی دگر، گفتاری دیگر را به نرمی در پیش می گیرد.

شیرین پس از آن سخنان پریشان پر از ناز عتاب آلود، به نرمی به شاپور چنین گفت که اگر خسرو را دیدی بدو بگوی: ‌‌‌‌‌...

شیرین گاه به تندی و خشم و گاه به نرمی و مدارا بر زبان شاپور برای خسرو پیغام می فرستد.

شیرین تکلیف خویشتن را با خودش روشن نکرده گاهی خسرو را پس می زند و گاهی پیش می کشد: اگر خسرو از سر نیاز مرا می خواهد باید به پای خویشتن بیاید و مرا به کاخ فرابخواند. بعد باز می گوید تا کی خود را به نادانی بزنم؟
نباید پیرانه سر، خِرَد را از خود دور کنم و باید واقع بین باشم. گناه اندوه رنجی که مرا فرا گرفته است از جانب دلم بر من روا داشته شده و گناه خسرو نیست.

شیرین می گوید من مانند موم(= شمع) می سوزم و شعله عشق را روشن نگاه می دارم. اما خسرو گر چه برای رسیدن به من (شیرین) دست دراز کرده، ولی کسی به آرزو دست خواهد یافت که از سر نیاز بخواهد...

گویی شیرین قصد دارد تا سوار بر گلگون کاخ کرمانشاه را ترک کند. او می گوید که من از سر لودگی و شوخی ابراز علاقه کردم و خسرو مزاح مرا، حقیقت پنداشته است.

دل خسرو گرم عشق ورزی به مریم است و من طناب دلم را در گردن اسب سرکشی چون خسرو نخواهم افکند؛ زیرا طغیان شیوه ی اوست و او رام من نخواهد شد. من و خسرو همچون آب و آتش یا باد و خاک هستیم که یکدیگر را (به خشم و خیانت) نابود می کنیم.