خسرو برای تدبیر و چاره جویی در باره عاشق شدن فرهاد بر شیرین، به رای زنی با خردمندانِ راز آشنای دربار می پردازد و تصمیم می گیرند یا فرهاد را با رشوه ی زر بفریبند تا از عشق شیرین پای پس کشد و یا فرهاد سنگ تراش را به تراشیدن سنگی مشغول دارند تا عمرش به سر آید.

رازداران خسرو، خبر شیفتگی فرهاد را بر دختر ارمنی، برای او باز می گویند. خسرو با شنیدن آن که شیرین، خواهان دیگری نیز دارد، بار دیگر درد عشق وجودش را فرامی گیرد. گویی که معشوق با وجود حریف، دلخواه تر می گردد.

فرهاد که دست از همه دنیا شسته بود، همچون صید رمنده ای، شبها بر سر حوض شیر می آمد و شیر می نوشید و تا صبح می بود و روز هنگام راه صحرا را در پیش می گرفت.
آرام آرام داستان او به گوش خسرو رسید.

فرهاد، در دوری از دلبر خویش، شیفته و بی قرار سر به کوه و صحرا گذاشته بود.

فرهاد گوشوار شیرین را به خود او بازگرداند و از بیم آن که راز عشق ورزی او به شیرین آشکار شود، گریان راه صحرا را در پیش می گیرد.

فرهاد به یک ماه، کار ساختن جوی را به پایان می برد. شیرین که از مهارت و استادی او شگفت زده شده، برای جبران زحمت او به عنوان دستمزد، جواهر گوشواری را که بر گوش دارد، باز می کند و به فرهاد می بخشد.

فرهاد با شنیدن صدای شیرین، دگرگون شد و مرغ ِ دلش از دام پرید.

فرهاد به خواسته شیرین جامه ی عمل پوشانید و جویی از سنگ تراشید که به حوضی متصل میشد.

شاپور برای تحقق بخشیدن آرزوی شیرین، فرهاد کوهکن را یافت و او را به نزد شیرین برد.