شیرین حاضر است در کاخ سنگی با آب و هوای دوزخ گونه ی کرمان شاهان بماند ولی پنهانی به کاخ بهشتی خسرو گام ننهد.

شیرین به شاپور می گوید من از این دنیا بخت و سهمی ندارم؛ از خسرو نیز سهمی نخواهم داشت. می گویند هر که دلش به تپش درآید زیان خواهد کرد. دل من هم برای خسرو به تپش در آمده است. چه کام بیابم و چه نیابم، زیان خواهم کرد.

شیرین که از پیشنهاد شاپور، نیک به خشم آمده، زبان به گستاخی گشوده و بی آن که از شاپور یا خسرو شرم کند، خسرو را به سبب خیانت به عشق شیرین سرزنش می کند.

شیرین در ادامه به شاپور می گوید که من بیش از این نمی توانم در برابر تاجداری مانند خسرو ادعای بزرگی و سروری کنم. اگر من لایق کاخ خسرو نباشم، به زور وارد مشکوی او نخواهم شد. یک بار اشتباه کردم و دل به او سپردم. بر گناه نخست، گناه دیگری را نخواهم افزود...

شاپور که گمان می کند شیرین سخت از تنهایی به تنگ آمده و به وصال خسرو با هر شرایطی تن می دهد، به او پیشنهاد رابطه ای پنهانی، دور از چشمان مریم، می دهد. اما شیرین نه تنها نمی پذیرد، بلکه با تندی، شاپور را به بیداد و بی عدالتی متهم می کند و از او می خواهد تا خاموش شود و هیچ نگوید...

خسرو گر چه از تهدید مریم ترسیده است، ولی از دیگر سوی نمی تواند شیرین را از یاد ببرد. پس، از شاپور می خواهد تا واسطه دیدار پنهانی او با شیرین شود.

مریم خسرو را سوگند می دهد که اگر شیرین پای به ایران (پایتخت) بنهد، خود را خواهد کشت.

مریم در برابر درخواست خسرو به او می گوید که او چون حلوا و خرمای نرم و تازه ایست که بی رنج نصیب خسرو شده و شیرین همچون خاری است که خسرو می خواهد برای پختن حلوایی دیگر به آتش بکشد و روشن کند و دود این خار چشمان او را خواهد سوزاند....

خسرو در حرمسرا نزد مریم از شیرین سخن می گوید و می کوشد تا دل او را به نوازش و لطف نسبت به شیرین نرم کند.