شیرین برای آن که بتواند نه تنها بر ملک ارمن، که بر دل های مردم حکومت کند، راه دادگستری را در پیش گرفت و باج و خراج را بر کشاورزان و بازرگانان بخشید و در نتیجه فراخی نعمت و گشایشی در حال و روز مردمان آن سامان پدید آمد...

نظامی در این بخش هم در پی اندیشه ناپایداری دنیا، می گوید که نیک و بد زندگی آدمیان در لحظه مرگ آشکار می شود و از خداوند برای خویش در آن لحظه، طلب بخشش و بخشایش می کند.

نظامی در سراسر این ابیات، متاثر از مرگ مهین بانو، در اندیشه ناپایداری عمر فرو رفته و می گوید همان بهتر که زندگی دنیا برای آدمی تلخ باشد تا مرگ برای او شیرین شود و مانند چراغی در حال خاموشی، که در آخرین لحظه شعله می گیرد و سپس خاموش می شود، انسان تلخ زندگانی هم، در حال مرگ لبخند زند و مرگ را با شادمانی بپذیرد.

نظامی پس از بیان حادثه مرگ مهین بانو، در باب ناپایداری دنیا، لب به اندازه می گشاید

این ابیات به بیان اندوه و حسرت نظامی از مرگ مهین بانو می گذرد و او را به یاد ناپایداری زندگی دنیا می اندازد.

مهین بانو و شاپور، شیرین را تسکین می دادند و او را به شکیبایی دعوت می کردند تا آن که مهین بانو بیمار شد. او پیش از مرگ قدرت و ثروت خویش را به شیرین بخشید. حالا شیرین گر چه از قدرت عشق ناکام است ولی همانند خسرو، او نیز قدرت مملکت داری را به دست آورده است.

شیرین که در دوری از خسرو، میان ماندن و شکیبایی یا رفتن به دنبال خسرو در تردید است، به نزد مهین بانو می رود. مهین بانو نیز او را به صبوری دعوت می کند.

شیرین در دوری از خسرو، شکیبایی خویش را از کف داده است. با خود می اندیشد که گنج عشق، آب حیات و چراغ زندگی را بدو بخشیدند و او بی آن که از آن ها بهره ای گیرد بدانها پشت پا زد و ناگزیر آنها را از کف داد. این سه موهبت عشق و وصال یار بودند.

گر چه خسرو در تیسفون بر بهرام چوبینه پیروز شده و بر تخت نشسته است، در این سوی داستان شیرین بی تاب و بی قرار از دوری خسرو، پژمرده و ناشکیبا است.

خسرو که پادشاهی را به دست آورده، باز به یاد شیرین افتاده و قرار از کف داده است.