خسرو که بر شیرین خشم گرفته، گناه دشوارهای زندگی کنونی، آوارگی از ملک ایران و از دست رفتن قدرت ولیعهدی خویش را به گردن شیرین می افکند و ناتوانی یا بداقبالی خویش را سرچشمه گرفته از عشق شیرین می داند.

شیرین به جای فرمان برداری از خواسته خسرو، او را بر به دست آوردن تخت شاهی ملک ایران تشویق می کند. خسرو که از نافرمانی شیرین خشمگین شده است، از او روی بر می تابد.

شیرین می کوشد تا خسرو را قانع کند که نخست پادشاهی ملک ایران را به دست آورد و سپس در پی پیوند با شیرین برآید.

شیرین در تلاش است تا خود را از کامجویی های خسرو دور نگاه دارد.

شیرین سرانجام با سخنان خویش خسرو را به عقب نشینی از خواسته خویش وادار می کند.

شیرین می کوشد تا خسرو را از خودکامگی غریزی و کامجویی برحذر دارد و او را به تلاش برای نیک نامی تشویق کند.

خسرو در تلاش است تا شیرین را به ماندن و پذیرفتن تشویق کند.

خسرو که با پرهیز شیرین رو به روست، از او طلب بوسه ای می کند. بوسه ای بر دست یا آستان او.

خسرو نیاز و تمنای هوس آلود خویش را با شیرین در میان می گذارد ولی شیرین که تمامی حرکات او، حتا نازَش هم گیراست، همچنان بر پرهیز و پاکدامنی پای می فشارد و خودداری می کند.

شیرین برای آن که تب داغ خسرو را در هیجان و شور و گرمی عشق و نیاز فرونشاند، با فروتنی می گوید که باید منتظر ماند تا این شور فرو نشیند و بتوانند با عقل تصمیم گیرند. او گرچه پرهیز می کرد ولی در دل و دیدگانش صد مهر نسبت به خسرو داشت.