Çocuklarımızın gelişim yolculuğunda hepimiz 'ön koşul becerileri' ve uzman tavsiyelerine odaklanıyoruz. Peki ya bu süreçte ebeveyn olarak biz ne hissediyoruz?

Bu bölümde; sadece çocuk gelişimini değil, ebeveynin o derinlerde sakladığı, bazen kendine bile itiraf edemediği kaygılarını ve yalnızlığını konuşuyoruz. Mert Demir’in kalbe dokunan şarkısı “olmazlara vuruluyorum” eşliğinde, duygularımızı içselleştiriyor ve 'yalnız değilsin' diyoruz. Hem uzman bakış açısını hem de bir ebeveynin en samimi duygularını bulacağınız bu içerik, içinizdeki sesin bir yankısı olacak.

Bu bölümde neler var?

• ​ Gelişimde ön koşul becerilerin gerçek önemi.
• ​ Ebeveyn kaygısını anlamlandırmak ve kabul etmek.
• ​Ezgisel sözlerle duygusal bir yüzleşme.

Yüreğimizden kanaya kanaya ama yalnız kalmadan, birlikte büyüyoruz."

Gizem Yeliz D.

@zihinsiparkur

🫂Çocuğa hayır dememek mi, yoksa doğru sınırları koymak mı?

✨Bu bölümde sınırların çocuk için neden bir kısıtlama değil, güven alanı olduğunu anlatıyorum.

Kuşların bile sınırsız uçmadığını,

onları özgür yapan şeyin sınırlarını bilmek olduğunu konuşuyorum.

🔗Bağ kurmadan, sınır koymanın anlamsızlığından,

her yaş grubunda sınırların nasıl şekillendiğine;

“hayır” derken nasıl bir dil kullanmamız gerektiğinden,

geniş aile içinde tutarsızlığın çocukta yarattığı bulanıklık hissine kadar pek çok başlığı ele alıyorum.

🎶Bu bölümde bize Tuana'nın "Yok Bir Çare" isimli parçası eşlik ediyor.

Gizem Yeliz D.

@zihinsiparkur

Bu bölümde çok tanıdık bir yerden başlıyoruz:

“Yemek yerken biraz ekran açıyorum… ne olabilir ki?” 📱🍽️

Aslında mesele ekran değil.

Mesele, çocukların bir akışın içindeyken o akıştan nasıl çıktıkları.

Bu bölümde birlikte şuna bakıyoruz:

Ekran neden çocuklar için bu kadar “bırakılması zor” bir şey? 🤔

Bir anda kesilen geçişler çocukta ne yaratır?

“Abartma” dediğimiz yerde çocuk ne hisseder? 💭

Ve belki de en önemlisi:

Çocuk duygusuyla baş başa kaldığında… orada biri var mı? ❤️

Kendi yetişkin hayatımızdan örneklerle,

yarım kalan anlarımızı hatırlayarak,

“anlaşılmamak” duygusunun çocuk dünyasındaki karşılığını konuşuyoruz.

Bu bölüm, bir yargılama değil.

Bir fark etme alanı. 🌿

Çünkü bazen çocuklar davranışlarıyla değil…

yaşayamadıkları geçişlerle zorlanırlar.

Bölümde ayrıca Pinhani’nin Sakinleştim şarkısındaki sözler üzerinden,

çocukların “sakinleşmek” ile “duygusunu bastırmak” arasındaki ince çizgiyi birlikte hissediyoruz. 🎧

Belki de bu bölümün özü şu:

Geçişler bir anda kesildiğinde değil,

güvenle tutulduğunda yumuşar. ✨

Ve çocuklar…

yalnız bırakıldıklarında değil,

eşlik edildiklerinde sakinleşir. 🤝

Dinlerken kendinden bir parça bulursan,

yalnız değilsin.

Sakin kal.

Gizem Yeliz D.

@zihinsiparkur

"Şu an ne yapıyorsun?"

Yerde bir kutu var. İçinde legolar. Biri sana "Bak" diyor.

Sen "Birazdan" diyorsun. Aradan zaman geçiyor. Hâlâ oradasın. O bekliyor.

Bu sahne o kadar tanıdık. Her eve, her güne, her ana uyan bir sahne.

Sadece evde değil. Metroda, Marmaray'da, otobüste.

Yan yana oturuyorlar. Çocuk bir şey anlatmak istiyor, bir şey gösteriyor, "Bak bak" diyor.

Sen "Tamam sonra" diyorsun. O sorular asla gelmiyor. Sonra da olmuyor.

Bu bölümde:

🧠 Beynimizin başlatma tuşu – neden "Başlat"a basmak bu kadar zor?

👤 Bireysel oyun – çocuğun kendi iç dünyasını inşa etmesi

🤝 İş birliğine dayalı oyun (Cooperative Play) – paylaşma, sıra bekleme, birlikte çözüm üretme

🚌 Konfor alanından çıkmak – arabayı bırakıp toplu taşımaya binmek gibi

🎵 MFÖ - Tam Ortasındayım şarkısıyla içselleştirme – "Nasıl da paylaşıyor insan isterse, nasıl da bir miş meğer hasretler, nasıl da mecburmuşuz sabretmeye, sevmeye, öğrenmeye"

Ve en önemlisi: "Sen de tam ortasındasın aslında."

Ne tam başında, ne tam sonunda. Orada bir yerde, bir kutu legonun başında, belki de hiç bitmeyen bir oyunun içinde.

Telefonu bırak. Yere otur. Tam ortasına.

Gizem Yeliz D.

@zihinsiparkur

Bu bölümde, çocuklarda sınırlar ve tutarlılık konusunu masaya yatırıyoruz. Ama bildiğiniz gibi değil. Ders niteliğinde, reçete sunan bir anlatım yerine; yağmurlu bir havada baş başa sohbet eder gibi, kendi deneyimlerimizden, gözlemlerimizden ve içimize düşen tezatları konuşarak ilerliyoruz.

✨Bu bölümde neler var?✨

· Sınırların ve tutarlılığın özellikle 2-6 yaş arası çocuk gelişiminde neden bu kadar kritik olduğu

· Bir arkadaşımın çocuğuna oyuncak almama anısı üzerinden "sınır" ve "tutarlılık" nedir, ne değildir?

· Sınır koymakla öfke göstermek arasındaki belki de en sık karıştırılan ayrım

· Duygusal güvenlik ve öz düzenleme becerisinin temelleri nasıl atılır?

· Sınır meselesinin aslında sadece çocukla ilgili olmadığı, kendi hayatımızda da ne kadar çok arafta kaldığımız

· Mor ve Ötesi'nin "Araf" şarkısındaki "Yerimi bilmem, ne taraftayım / Sesimi duymam, ne zamandır araftayım" sözleriyle içselleştirdiğimiz o ikilem hali

Bu bölümde amacımız:

Kimseye "doğru ebeveynlik budur" demek değil. Sizin ailenizin rengi başka, ben onu sizden daha iyi bilemem. Sadece kendi yolumda gördüklerimi, hissettiklerimi paylaşıyorum. Belki bir yerlerde denk gelir, belki içinize dokunur diye.

Kendinize iyi bakın. Ruhunuzu üşütmeyin. Başka bir limanda görüşmek üzere. 🚢

Gizem Yeliz D.

@zihinsiparkur

Bu bölümde çocuklarda öfke nöbetlerini iki ana karakter üzerinden hikayeleştirerek ele aldık. Duyguları birlikte içselleştirdik, yargılamadan anlamaya çalıştık.

Her davranışı bir şarkıya benzettik ve anlamlandırdık. Bu bölümde “Şebnem FERAH” ve çok sevilen eserlerinden “Ben Şarkımı Söylerken” parçası duygularımıza eşlik etti. ✨✨

Bir cümlesini, şiir gibi okuduk, hikayenin kahramanıyla harmanladık.

Sonra çocukluğumuza gittik ve o şarkıyı o dönemdeki halimize dinlettik.

Bu bölümde amaç: Duyguları bastırmak değil, anlamak, ifade etmek ve dönüştürmek.

Dinleyen herkesin yüreğine dokunması dileğiyle 🤍

Gizem Yeliz D.

@zihinsiparkur

En kısa zamanda buluşuyoruz 🤍