สวดมนต์จนเห็นธรรม

ไม่มีค่ำ

เมื่อยังไม่ถึงพระอรหัตละก็ยังมีค่ำ  ยังมีสว่างอยู่  ถ้าถึงพระอรหัตแล้วก็ไม่มีค่ำเลยทีเดียว  มีสว่างตลอด

เพราะดวงธรรมเต็มที่แล้ว  ดวงธรรมที่ทำให้เป็นพระอรหัตนั่นวัดผ่าเส้นศูนย์กลาง ๒๐ วากลมรอบตัว ดวงนั้นยิ่งกว่าดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ไปอีก  ดวงจันทร์ก็ดี  ดวงอาทิตย์ก็ดีส่อให้สว่างในที่ที่ส่องได้  ที่ลึกลับลงไปใต้แผ่นดินส่องไม่ได้  ถ้ำคูหาส่องไม่ถึง

ดวงธรรมของพระอรหัตนั้น ใต้แผ่นดินก็สว่างหมด เหนือดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ก็สว่างหมด เห็นสว่างตลอดหมด ในถ้ำในเหวในปล่อง ในไส้พุงตับไต เห็นตลอดหมด ปรากฏ

จากพระธรรมเทศนาเรื่อง "อุทานคาถา" ๒๑ มีนาคม ๒๔๙๗

คนไม่จน

เมื่อมีคุณธรรม 4 ประการอยู่ในตัวเช่นนี้แล้ว เป็นคนไม่จน คือ

- คนเป็นคนเชื่อในพระตถาคตเจ้า

- มีศีลอันดีงาม ที่พระอริยเจ้าใคร่ชอบใจ

- เลื่อมใสในพระสงฆ์

- ความเห็นของตนเป็นธรรมชาติทรง หรือ เห็นธรรม

นี่แหละยืนยันทีเดียวไม่ใช่คนจน ถ้าเราไม่อยากเป็นคนจน อยากเป็นคนมั่งมีแล้ว ต้องมีธรรม ๔ ประการนี้ อย่าให้เคลื่อน ให้มีไว้ในตัวเสมอ ถ้าเลื่อนแล้วล่ะก็ใจจะไม่ผ่องใส จะคิดถึงแต่สมบัติบ้าๆ เข้าใจแค่สิ่งหยาบๆ เที่ยวคว้าเรื่อยเปื่อยทีเดียว วุ่นวายไปตามกัน เพราะเหตุว่าไม่มีธรรม ๔อย่างนี้ประจำอยู่ในตัว

ถ้ามีธรรม ๔ อย่างนี้ประจำอยู่ในตัวแล้ว ไม่วุ่นวาย ไม่คลาดเคลื่อนแต่อย่างหนึ่งอย่างใด ยิ้มกริ่มทีเดียว เพราะไปเจอบ่อทรัพย์ใหญ่เข้าแล้ว

จากพระธรรมเทศนาเรื่อง "อริยธนคาถา " ๑๙ มีนาคม ๒๔๙๗

Case Study วันที่ : 29 เมษายน 2548

รับชมทาง Youtube  : https://www.youtube.com/watch?v=W_rOxRJjd00

อ่านเนื้อหาต้นฉบับ : www.dmc.tv/pages/casestudy/2548-04-29.html

รักธรรมะมากที่สุดจึงได้ดี 

ยายสังเกตดู หมอปิยะ หมอคว้าน หมอเจริญ แต่ ละหมอที่รักษายายก็เก่งคนละอย่าง ชำนาญไม่เหมือนกัน ชำนาญแต่เฉพาะในเรื่องของตัว หมอปิยะก็ชำนาญในเรื่องฟัน หมอคว้านก็ชำนาญในเรื่องแมะ หมอเจริญก็ชำนาญในเรื่องลูกตา คนเราจะทำอะไรเก่ง ก็อาศัยที่ว่า รักในสิ่งที่ทำนั้น ๆ ใครรักสิ่งใดก็ทำสิ่งนั้นได้ดี ได้ประณีต ละเอียด อ่อน และดีที่สุด เหมือนยายรักธรรมะมาก รักเป็นที่สุด เพราะฉะนั้น ธรรมะของยายจึงละเอียดตลอด เวลา และเชี่ยวชาญ

ยอมเพื่อให้ทุกคนได้บุญ 

ยายเป็นคนยอมคนนะ อยู่ที่ไหนก็ลดทิฐิ อ่อนน้อมถ่อมตนเสมอ เราต้องยอมทุก ๆ คน เพื่อให้ทุกคนทำความดีด้วยกัน เราต้องอดทน ง้อเขาทุกอย่าง ง้อเพื่อให้เขาสามัคคีกัน รักกัน จะได้ทำความดีกันได้ พอเรายอมได้ งานทุกอย่างก็สำเร็จ สุดท้ายก็ได้บุญกันทุกคน

อานุภาพการสวดมนต์

บุคคลเคารพในธรรมและในทาน

ปัญญา

ปัญญาที่พระผู้มีพระภาค พร้อมแล้วด้วยปัญญาอันเป็นข้อปฏิบัติให้ถึงซึ่งความเกิดดับ

ปัญญาที่รู้ความเกิดดับนั่นเป็นตัวสำคัญ

ปัญญาน่ะมีแต่รู้ ไม่ใช่เห็น ปัญญาที่เป็นแต่รู้ แต่เขาว่าเห็นด้วยปัญญา เห็นปัญญาไม่มีดวงตานี่ ถ้ามีดวงตาค่อยพูดเห็นกัน

นี่ปัญญาจะมีดวงตาอย่างไร? ไม่มีดวงตาแต่ว่าแปลกประหลาดอัศจรรย์เหลือเกิน เมื่อถึงพระอริยบุคคลแล้วเป็นธรรมกายแล้ว ถ้ามารไม่ขวางนะ ความเห็นของตาไปแค่ไหนความรู้ทางปัญญาก็ไปแค่นั้น ความจำก็ไปแค่นั้น ความคิดก็ไปแค่นั้น

จากพระธรรมเทศนาเรื่อง "โอวาทปาฏิโมกข์ " ๔ มีนาคม ๒๔๙๗

ความไม่ประมาท

ความประมาทนะ  คือเผลอไป  ความไม่ประมาทน่ะ  คือความไม่เผลอ  ไม่เผลอละ ใจจดใจจ่อทีเดียว นั่นอธิศีล  อธิจิต  อธิปัญญา  นี่เรียกว่าผู้ไม่ประมาท

ท่านจึงได้อุปมาไว้ไม่ประมาท ไม่เผลอด้วยอะไร ?

ไม่ประมาทไม่หรือในความเสื่อมไปในข้างต้น ในปัจฉิมวาจา  ไม่ประมาทไม่เผลอในความเสื่อมไป นึกถึงความเสื่อมอยู่เสมอ  ให้เจอความเสื่อมไว้ในเสมอ

เพราะฉะนั้นสำคัญนักความไม่ประมาท

จากพระธรรมเทศนาเรื่อง " ปัจฉิมวาจา " ๑๘ กุมภาพันธ์ ๒๔๙๗