ESSAY Magazine (An International Journal of Sexaholics Anonymous)

צעד שלוש נותר לא־אפקטיבי עד שהשתחררתי מהחסימה לעשות צעדים ארבע עד תשע

כשהייתי חדש בתוכנית ונדרשתי להתמודד עם הצורך למסור את רצוני ואת חיי להשגחתו של אלוהים כפי שאני מבין אותו, הרגשתי שנגזר עליי אבדון. כבר מסרתי את חיי לאלוהים בשנות העשרים המוקדמות לחיי, והגעתי לחברותא של SA בגיל 54. במשך יותר משלושה עשורים, להחלטה הזאת - אף שהביאה תועלת רבה בתחומים רבים בחיי - הייתה השפעה מועטה, אם בכלל, בעזרה להתגבר על האובססיה שלי לתאווה. אם זה באמת היה הפתרון לבעיה שלי, חששתי שאני חסר תקווה

מדידת חום של אחרים היה שער הכניסה לתככי תאווה

לא היה לי מושג מה משמעות הביטוי בצעד שלוש "הפסקנו לשחק את אלוהים". חשבתי שזה פשוט לפרוש מהמשחק בו אני דורשת מאחרים להתנהג כמו שאני רוצה, יחד עם הבקשה שהתוצאות יהיו לטעמי. הביטוי בהחלט מתכוון לשני אלה, אבל יש עוד רבדים לביטוי

המבחן הזה תמיד מעניק לו את האינדיקציה הנכונה האם הוא פועל לפי רצון אלוקים או לפי רצונו האישי

ישנו רעיון ששינה את חיי. זה עניין יסודי בצעד השלישי. זו הסיבה שבגללה התכנית הזו עובדת

"אני צינור שסובל מהאשליה שאני מיכל." האשליה העצמית אומרת שאם אני אתמקד בלמלא את עצמי ובלהשיג את מה שאני רוצה - נוחות, שליטה, יחס, רווחה, עונג, ביטחון - לבסוף אהיה שמח. לא נכון

ריצוי אנשים וחוסר אנוכיות אמיתי הם שני דברים שונים מאוד, שלמעשה אינם יכולים לדור בכפיפה אחת

ההבנה שלי לגבי חוסר אנוכיות השתנתה לחלוטין מאז שהתחלתי לעבוד על שנים עשר הצעדים מתוך "הספר הגדול"

כיווץ האגו המנופח שלו התאפשר על ידי יישום נרחב של פתרון הענווה

כסקסהוליסט בהחלמה, תמיד הייתי אדם אינטנסיבי. במחלה הפעילה שלי, דרשתי שהעולם יסתובב סביב תשוקותיי. כשסוף סוף הגעתי לחדרים והשגתי קצת מפוכחות, משהו נפלא קרה; התחלתי להיראות טוב. התנקיתי, מערכות היחסים שלי התייצבו, והבלגאן היומיומי הפסיק

كان اتباع الاقتراح الوارد في الأدبيات بقبول المساعدة الخارجية عند الحاجة بمثابة خطوة ثالثة أعمق قربتها أكثر إلى الله

لأكتب تجربة تسليم حياتي لله، أود أن أتخذ موضوعاً من إحدى الفقرات الأقل استشهاداً في الكتاب الكبير:  

"و اذا كنا من اسرة متدينة تشترط ورعا تاما في الصباح ، فإننا نهتم بذلك ايضا "

ظلت الخطوة ثلاثة بلا فاعلية حتى تم إزالة العوائق من خلال تطبيق الخطوات من الرابعة إلى التاسعة

عندما كنت جديداً في البرنامج وواجهت الحاجة إلى تسليم إرادتي وحياتي لرعاية الله كما فهمته، شعرت أنني هالك. لقد سبق أن سلمت حياتي لله في أوائل العشرينات من عمري، وانضممت إلى زمالة س.م في سن الرابعة والخمسين. لأكثر من ثلاثة عقود، كان هذا القرار - رغم توفيره فوائد عظيمة في نواحي عديدة من حياتي - ذا تأثير ضئيل أو معدوم في مساعدتي على التغلب على جنون الشهوة لدي. إذا كان هذا هو الحل الحقيقي لمشكلتي، فقد خشيت أن أكون ميؤوس مني

كان قياس حرارة الآخرين بمثابة بوابة للدخول في المؤامرات الشهوانية

لم تكن لدي فكرة عما تعنيه عبارة "الكف عن منازعة الرب في رداءه" في الخطوة الثالثة. كنت أظن أنها تعني التوقف عن مطالبة الناس بالتصرف وفق طريقتي، وأن تسير الظروف حسب رغبتي. هي بالتأكيد تعني تلك الأشياء، ولكنها تعني أكثر من ذلك بكثير

هذا الاختبار يعطيه دائمًا المؤشر الصحيح لمعرفة ما إذا كان يسير وفق مشيئة الله أم وفق مشيئة نفسه. هناك فكرة غيّرت حياتي؛ إنها أساس الخطوة الثالثة، وهي السبب في أن هذا البرنامج يؤثر

«أنا قناةٌ أعاني من وهم أنني وعاء.»

يوهمني خداع النفس بأنني إذا ركّزت على ملء نفسي والحصول على ما أريده — الراحة، والسيطرة، والاهتمام، والارتياح، والمتعة، والأمان — فسأصبح سعيدًا أخيرًا. لكن هذا خطأ

إن إرضاء الآخرين والتجرد عن الذات هما أمران مختلفان تمامًا ولا يتوافقان مع بعضهما البعض

لقد تغير فهمي للتجرد عن الذات تماماً منذ تطبيق الخطوات الاثنتي عشرة من الكتاب الكبير

كنت أظن سابقاً أن التجرد عن الذات يعني دائمًا القيام بما يريده الآخرون. وكنت نادراً ما أشارك آرائي أو رغباتي الخاصة. لقد حاولت أن أصبح الشخص الذي اعتقدت أن الجميع يريدون مني أن أكونه. أرى الآن أن ذلك كان مدفوعاً بالخوف حقاً. كنت أفكر باستمرار فيما يعتقده الآخرون عني وأحاول إرضاء الجميع وإبقائهم سعداء معي