European-Security.com

European-Security.com

By European-SecurityNews
Download on the App Store

European-Security.com episodes

  • Frankreich-Deutschland: Auf der Suche nach neuen Horizonten (8)

    Der verschobene Horizont
    Zweihundertzwanzig Jahre trennen Jena von der schwedischen Unterzeichnung mit Naval Group. Zweihundertzwanzig Jahre, in denen sich Frankreich und Deutschland gehasst, versöhnt, auf dem Papier vermählt und dann langsam entzweit haben — ohne dass einer der sieben vorangegangenen Teile je mit einem einzigen Wort jene Ursache benannt hätte, die sich durch die gesamte zweite Hälfte des 20. Jahrhunderts bis zu dieser letzten Augustwoche 2026 zieht: den Verzicht vom Mai 1963.

    Man sollte sich jedoch nicht täuschen: Dieser Verzicht ist keine deutsche Fatalität. Schweden traf, zur selben Zeit, die entgegengesetzte Wahl — es baute, allein, jene Autonomie auf, die Bonn zu verfolgen ablehnte. Und Polen veranschaulichte bereits 1938 einen dritten, noch gefährlicheren Weg: die Kurzsichtigkeit dessen, der einen geschwächten Nachbarn ausnutzt, ohne zu sehen, dass er im folgenden Jahr selbst der Nächste auf der Liste sein wird.

    Und doch gibt es, in diesem selben Monat August 2026, einen ersten Riss, der es verdient, für das festgehalten zu werden, was er ist: ein deutscher Bundeskanzler, der den Ausstieg seines Landes aus der zivilen Kernkraft öffentlich als schweren strategischen Fehler bezeichnet. Gemessen an sechzig Jahren des Verzichts ist das wenig. Aber es ist das erste Eingeständnis, das aus Berlin selbst kommt, dass das Problem nicht nur ein Mangel an Mitteln ist — über die verfügt Deutschland inzwischen im Überfluss —, sondern das ältere Fehlen einer Doktrin, die die Präambel von 1963 fast undenkbar gemacht hatte zu formulieren.

    Sollte Deutschland eines Tages verstehen, dass es noch immer von diesem gründenden Verzicht lebt — nicht als Urteil, sondern als Diagnose, die es nun die Mittel hat zu überwinden —, dann wird dieser achte Teil nicht nur zwei Jahrhunderte Geschichte abgeschlossen haben. Er wird dem heutigen Deutschland das gesagt haben, was de Gaulle bereits 1962 an dessen Jugend richtete: die aufrichtige Anerkennung eines großen Volkes, und die ebenso aufrichtige Forderung, dass es sich endlich als ein solches begreife.

    20 min
  • Frankreich-Deutschland: Auf der Suche nach neuen Horizonten (8)

    Der verschobene Horizont
    Zweihundertzwanzig Jahre trennen Jena von der schwedischen Unterzeichnung mit Naval Group. Zweihundertzwanzig Jahre, in denen sich Frankreich und Deutschland gehasst, versöhnt, auf dem Papier vermählt und dann langsam entzweit haben — ohne dass einer der sieben vorangegangenen Teile je mit einem einzigen Wort jene Ursache benannt hätte, die sich durch die gesamte zweite Hälfte des 20. Jahrhunderts bis zu dieser letzten Augustwoche 2026 zieht: den Verzicht vom Mai 1963.

    Man sollte sich jedoch nicht täuschen: Dieser Verzicht ist keine deutsche Fatalität. Schweden traf, zur selben Zeit, die entgegengesetzte Wahl — es baute, allein, jene Autonomie auf, die Bonn zu verfolgen ablehnte. Und Polen veranschaulichte bereits 1938 einen dritten, noch gefährlicheren Weg: die Kurzsichtigkeit dessen, der einen geschwächten Nachbarn ausnutzt, ohne zu sehen, dass er im folgenden Jahr selbst der Nächste auf der Liste sein wird.

    Und doch gibt es, in diesem selben Monat August 2026, einen ersten Riss, der es verdient, für das festgehalten zu werden, was er ist: ein deutscher Bundeskanzler, der den Ausstieg seines Landes aus der zivilen Kernkraft öffentlich als schweren strategischen Fehler bezeichnet. Gemessen an sechzig Jahren des Verzichts ist das wenig. Aber es ist das erste Eingeständnis, das aus Berlin selbst kommt, dass das Problem nicht nur ein Mangel an Mitteln ist — über die verfügt Deutschland inzwischen im Überfluss —, sondern das ältere Fehlen einer Doktrin, die die Präambel von 1963 fast undenkbar gemacht hatte zu formulieren.

    Sollte Deutschland eines Tages verstehen, dass es noch immer von diesem gründenden Verzicht lebt — nicht als Urteil, sondern als Diagnose, die es nun die Mittel hat zu überwinden —, dann wird dieser achte Teil nicht nur zwei Jahrhunderte Geschichte abgeschlossen haben. Er wird dem heutigen Deutschland das gesagt haben, was de Gaulle bereits 1962 an dessen Jugend richtete: die aufrichtige Anerkennung eines großen Volkes, und die ebenso aufrichtige Forderung, dass es sich endlich als ein solches begreife.

    24 min
  • France-Germany: Searching for Other Horizons (8)

    The Shifted Horizon
    Two hundred and twenty years separate Jena from the Swedish signing with Naval Group. Two hundred and twenty years during which France and Germany hated each other, reconciled, married on paper, then slowly drifted apart — without any of the seven installments preceding this one ever naming, in a single word, the cause running through the entire second half of the twentieth century up to this final week of August 2026: the renunciation of May 1963.

    One should not be mistaken, however: this renunciation is no German fatality. Sweden, during the same period, made the opposite choice — building, alone, the autonomy Bonn refused to pursue. And Poland, as early as 1938, illustrated a third path, more dangerous still: the myopia of one who exploits a weakened neighbor without seeing that it will, the following year, be next on the list.

    And yet, in this same month of August 2026, a first crack deserves to be noted for what it is: a German chancellor publicly calling his country’s exit from civilian nuclear power a grave strategic error. This is little, measured against sixty years of renunciation. But it is the first admission, coming from Berlin itself, that the problem is not merely a lack of resources — Germany now has these in abundance — but the older absence of a doctrine that the 1963 preamble had made almost unthinkable to formulate.

    Should Germany one day come to understand that it still lives on this founding renunciation — not as a verdict, but as a diagnosis it now has the means to overcome — then this eighth installment will not only have closed two centuries of history. It will have addressed to today’s Germany what de Gaulle already addressed to its youth in 1962: the sincere recognition of a great people, and the equally sincere demand that it finally assume itself as such.

    36 min
  • Γαλλία-Γερμανία: Αναζητώντας νέους ορίζοντες (8)

    Ο μετατοπισμένος ορίζοντας
    Διακόσια είκοσι χρόνια χωρίζουν την Ιένα από τη σουηδική υπογραφή με τη Naval Group. Διακόσια είκοσι χρόνια κατά τα οποία η Γαλλία και η Γερμανία μισήθηκαν, συμφιλιώθηκαν, παντρεύτηκαν στα χαρτιά, και στη συνέχεια σιγά σιγά αποξενώθηκαν — χωρίς κανένα από τα επτά προηγούμενα μέρη να έχει ποτέ ονομάσει, με μία και μόνη λέξη, την αιτία που διατρέχει ολόκληρο το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα μέχρι αυτή την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου 2026: την παραίτηση του Μαΐου 1963.

    Δεν πρέπει ωστόσο να γελιόμαστε: αυτή η παραίτηση δεν αποτελεί καμία γερμανική μοιραία κατάληξη. Η Σουηδία, την ίδια περίοδο, έκανε την αντίθετη επιλογή — οικοδομώντας, μόνη της, την αυτονομία που η Βόννη αρνιόταν να επιδιώξει. Και η Πολωνία, ήδη το 1938, απεικόνιζε έναν τρίτο δρόμο, ακόμη πιο επικίνδυνο: τη μυωπία εκείνου που εκμεταλλεύεται έναν εξασθενημένο γείτονα χωρίς να βλέπει ότι θα είναι, τον επόμενο χρόνο, ο επόμενος στη λίστα.

    Υπάρχει ωστόσο, τον ίδιο αυτόν μήνα Αύγουστο 2026, μια πρώτη ρωγμή που αξίζει να σημειωθεί για αυτό που είναι: ένας Γερμανός καγκελάριος που χαρακτηρίζει δημόσια την έξοδο της χώρας του από την πολιτική πυρηνική ενέργεια ως σοβαρό στρατηγικό σφάλμα. Είναι λίγο, μετρημένο σε σχέση με εξήντα χρόνια παραίτησης. Όμως είναι η πρώτη παραδοχή που προέρχεται από το ίδιο το Βερολίνο ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο η έλλειψη μέσων — η Γερμανία τα διαθέτει πλέον, σε αφθονία — αλλά η παλαιότερη απουσία ενός δόγματος που η προοίμιο του 1963 είχε καταστήσει σχεδόν αδιανόητο να διατυπωθεί.

    Αν η Γερμανία έπρεπε κάποια μέρα να κατανοήσει ότι εξακολουθεί να ζει με αυτή την ιδρυτική παραίτηση — όχι ως ετυμηγορία, αλλά ως διάγνωση την οποία διαθέτει πλέον τα μέσα να υπερβεί — τότε αυτό το όγδοο μέρος δεν θα έχει απλώς κλείσει δύο αιώνες ιστορίας. Θα έχει απευθύνει στη σημερινή Γερμανία αυτό που ο ντε Γκωλ απηύθυνε ήδη στη νεολαία της το 1962: την ειλικρινή αναγνώριση ενός μεγάλου λαού, και την απαίτηση, εξίσου ειλικρινή, να αναλάβει επιτέλους την ευθύνη του ως τέτοιου.

    45 min
  • Frankrike–Tyskland: På jakt efter nya horisonter (8) Artikel nr 8

    Den förskjutna horisonten
    Tvåhundratjugo år skiljer Jena från den svenska undertecknandet med Naval Group. Tvåhundratjugo år under vilka Frankrike och Tyskland har hatat varandra, försonats, gift sig på pappret, och sedan sakta glidit isär — utan att någon av de sju tidigare delarna någonsin med ett enda ord har namngivit den orsak som löper genom hela andra hälften av 1900-talet fram till denna sista vecka i augusti 2026: avsägelsen i maj 1963.

    Man ska dock inte missta sig: denna avsägelse är ingen tysk ödesbestämmelse. Sverige gjorde, under samma period, det motsatta valet — att på egen hand bygga upp den självständighet som Bonn vägrade sikta mot. Och Polen, redan 1938, illustrerade en tredje väg, ännu farligare: kortsyntheten hos den som utnyttjar en försvagad granne utan att inse att man själv, året därpå, blir nästa på listan.

    Ändå finns det, under just denna augustimånad 2026, en första spricka som förtjänar att noteras för vad den är: en tysk förbundskansler som offentligt kallar sitt lands avveckling av civil kärnkraft för ett allvarligt strategiskt misstag. Det är litet, mätt mot sextio års avsägelse. Men det är det första erkännandet från Berlin självt att problemet inte bara är brist på resurser — Tyskland har dem nu i överflöd — utan en äldre brist: avsaknaden av en doktrin som 1963 års preambel gjorde nästan otänkbar att formulera.

    Om Tyskland en dag skulle förstå att landet fortfarande lever med denna grundläggande avsägelse — inte som en dom, utan som en diagnos som man nu har medlen att övervinna — då kommer denna åttonde del inte bara att ha avslutat två sekler av historia. Den kommer att ha riktat till dagens Tyskland samma budskap som de Gaulle redan riktade till landets ungdom 1962: det uppriktiga erkännandet av ett stort folk, och kravet, lika uppriktigt, att det äntligen ska ta sitt fulla ansvar som ett sådant.

    21 min
  • Frankrike–Tyskland: På jakt efter nya horisonter (8) — Serie

    Den förskjutna horisonten
    Tvåhundratjugo år skiljer Jena från den svenska undertecknandet med Naval Group. Tvåhundratjugo år under vilka Frankrike och Tyskland har hatat varandra, försonats, gift sig på pappret, och sedan sakta glidit isär — utan att någon av de sju tidigare delarna någonsin med ett enda ord har namngivit den orsak som löper genom hela andra hälften av 1900-talet fram till denna sista vecka i augusti 2026: avsägelsen i maj 1963.

    Man ska dock inte missta sig: denna avsägelse är ingen tysk ödesbestämmelse. Sverige gjorde, under samma period, det motsatta valet — att på egen hand bygga upp den självständighet som Bonn vägrade sikta mot. Och Polen, redan 1938, illustrerade en tredje väg, ännu farligare: kortsyntheten hos den som utnyttjar en försvagad granne utan att inse att man själv, året därpå, blir nästa på listan.

    Ändå finns det, under just denna augustimånad 2026, en första spricka som förtjänar att noteras för vad den är: en tysk förbundskansler som offentligt kallar sitt lands avveckling av civil kärnkraft för ett allvarligt strategiskt misstag. Det är litet, mätt mot sextio års avsägelse. Men det är det första erkännandet från Berlin självt att problemet inte bara är brist på resurser — Tyskland har dem nu i överflöd — utan en äldre brist: avsaknaden av en doktrin som 1963 års preambel gjorde nästan otänkbar att formulera.

    Om Tyskland en dag skulle förstå att landet fortfarande lever med denna grundläggande avsägelse — inte som en dom, utan som en diagnos som man nu har medlen att övervinna — då kommer denna åttonde del inte bara att ha avslutat två sekler av historia. Den kommer att ha riktat till dagens Tyskland samma budskap som de Gaulle redan riktade till landets ungdom 1962: det uppriktiga erkännandet av ett stort folk, och kravet, lika uppriktigt, att det äntligen ska ta sitt fulla ansvar som ett sådant.

    30 min
  • France-Allemagne : Chercher d’autres horizons (8)

    L’horizon déplacé
    Deux cent vingt ans séparent Iéna de la signature suédoise de Naval Group. Deux cent vingt ans pendant lesquels la France et l’Allemagne se sont haïes, réconciliées, mariées sur le papier, puis lentement désaccordées — sans qu’aucun des sept volets qui précèdent celui-ci n’ait jamais nommé, d’un seul mot, la cause qui traverse tout le second XXe siècle jusqu’à cette dernière semaine d’août 2026 : le renoncement de mai 1963.

    Il ne faut pourtant pas s’y tromper : ce renoncement n’a rien d’une fatalité allemande. La Suède, à la même époque, faisait le choix inverse — construire, seule, l’autonomie que Bonn refusait de viser. Et la Pologne, en 1938 déjà, illustrait un troisième chemin, plus dangereux encore : la myopie de celui qui profite d’un voisin affaibli sans voir qu’il sera, l’année suivante, le prochain sur la liste.

    Il y a pourtant, dans ce même mois d’août 2026, une première fissure qui mérite d’être notée pour ce qu’elle est : un chancelier allemand qualifiant publiquement la sortie du nucléaire civil de son pays de grave erreur stratégique. C’est peu, mesuré à soixante ans de renoncement. Mais c’est le premier aveu venu de Berlin même que le problème n’est pas seulement l’absence de moyens — l’Allemagne les a désormais, en abondance — mais l’absence, plus ancienne, d’une doctrine que le préambule de 1963 avait rendue presque impensable à formuler.

    Si l’Allemagne devait un jour comprendre qu’elle vit encore sur ce renoncement fondateur — non comme un verdict, mais comme un diagnostic qu’elle a désormais les moyens de dépasser — alors ce huitième volet n’aura pas seulement refermé deux siècles d’histoire. Il aura adressé à l’Allemagne d’aujourd’hui ce que de Gaulle adressait déjà à sa jeunesse en 1962 : la reconnaissance sincère d’un grand peuple, et l’exigence, tout aussi sincère, qu’il s’assume enfin comme tel.

    24 min
  • France-Allemagne : Chercher d’autres horizons (8)

    L’horizon déplacé
    Deux cent vingt ans séparent Iéna de la signature suédoise de Naval Group. Deux cent vingt ans pendant lesquels la France et l’Allemagne se sont haïes, réconciliées, mariées sur le papier, puis lentement désaccordées — sans qu’aucun des sept volets qui précèdent celui-ci n’ait jamais nommé, d’un seul mot, la cause qui traverse tout le second XXe siècle jusqu’à cette dernière semaine d’août 2026 : le renoncement de mai 1963.

    Il ne faut pourtant pas s’y tromper : ce renoncement n’a rien d’une fatalité allemande. La Suède, à la même époque, faisait le choix inverse — construire, seule, l’autonomie que Bonn refusait de viser. Et la Pologne, en 1938 déjà, illustrait un troisième chemin, plus dangereux encore : la myopie de celui qui profite d’un voisin affaibli sans voir qu’il sera, l’année suivante, le prochain sur la liste.

    Il y a pourtant, dans ce même mois d’août 2026, une première fissure qui mérite d’être notée pour ce qu’elle est : un chancelier allemand qualifiant publiquement la sortie du nucléaire civil de son pays de grave erreur stratégique. C’est peu, mesuré à soixante ans de renoncement. Mais c’est le premier aveu venu de Berlin même que le problème n’est pas seulement l’absence de moyens — l’Allemagne les a désormais, en abondance — mais l’absence, plus ancienne, d’une doctrine que le préambule de 1963 avait rendue presque impensable à formuler.

    Si l’Allemagne devait un jour comprendre qu’elle vit encore sur ce renoncement fondateur — non comme un verdict, mais comme un diagnostic qu’elle a désormais les moyens de dépasser — alors ce huitième volet n’aura pas seulement refermé deux siècles d’histoire. Il aura adressé à l’Allemagne d’aujourd’hui ce que de Gaulle adressait déjà à sa jeunesse en 1962 : la reconnaissance sincère d’un grand peuple, et l’exigence, tout aussi sincère, qu’il s’assume enfin comme tel.

    1 hr
  • Frankreich-Deutschland: Quo vadis? 2025-2026 (7)

    Vorstellungskraft auf Halbmast
    Es besteht eine fast grausame Symmetrie zwischen den beiden Ländern, die mehr als jedes andere europäische Gespann den Aufbruch tragen müssten, den dieser Moment verlangt. Deutschland hat das Geld, aber nicht die Zeit, nicht die Doktrin, und — Einstein hätte es nicht besser sagen können — nicht die Vorstellungskraft. Frankreich hat die Klarsicht, aber nicht mehr die Mittel: Jede strategische Überzeugung stößt in Paris an eine Mauer aus Schulden, die keinen Spielraum mehr lässt, sie in dem Ausmaß in Taten umzusetzen, das die Lage erfordert.

    Zwei verschiedene Formen desselben Übels, im Grunde. Volkswagen, das zehntausendfach Stellen streicht, während seine besten Absolventen die Koffer in Richtung Schweiz oder Österreich packen. Ein deutscher Bundeskanzler, dem kleinsten Fehltritt ausgeliefert, vor Regionalwahlen, bei denen die extreme Rechte seiner eigenen Partei dicht auf den Fersen ist. Ein französischer Präsident, der die Ukraine und die europäische Wiederaufrüstung richtig einschätzt, es aber mit der Stimme eines Landes sagt, das unter Beobachtung der Ratingagenturen steht, wo 117,5 Prozent des BIP an Staatsschulden jeden Verteidigungseuro in eine schmerzhafte Abwägung verwandeln.

    Und währenddessen tickt die Uhr. Weder Berlin noch Paris beherrschen den Zeitplan der bevorstehenden Fristen — der Krieg in der Ukraine, ein sich Monat für Monat bestätigender amerikanischer Rückzug, ein China, das seine industriellen Figuren vorrückt, während Europa über seine Verfahren debattiert. Der Rückstand, den die beiden Hauptstädte angehäuft haben, verstrickt in ihre eigenen Egos und Wahlkalküle, ist kein Rückstand, den man mit einer Last-Minute-Beschleunigung aufholt. Eine Armee aufzubauen dauert fünfzehn Jahre. Eine Verschuldung strukturell zu sanieren dauert ein Jahrzehnt. Das Vertrauen einer Jugend zurückzugewinnen, die bereits ihre Koffer gepackt hat, lässt sich nicht in einem Quartal verordnen.

    Die Frage, die dieser siebte Teil stellt, ist also nicht mehr ganz dieselbe wie die des sechsten. Es geht nicht mehr nur darum, festzustellen, dass das deutsch-französische Paar nie existiert hat — diese Feststellung ist getroffen. Es geht darum, ob zwei allein gebliebene Länder sich, mangels eines Paares, noch jedes auf seine Weise rechtzeitig aufraffen können. Georg Bucksch wünschte sich die Rückkehr großer Diener des Staates. Dieser Wunsch besteht fort. Doch damit er sich erfüllt, müssten die Egos endlich vor der Frist zurücktreten — Frankreich und Deutschland müssten, mangels einer Wiederbegegnung miteinander, jedes für sich seine eigenen Grundlagen wiederfinden, bevor die Geschichte, ein weiteres Mal, an ihrer Stelle entscheidet.

    Die Flagge, die Trump hat fallen lassen, liegt immer noch dort, auf dem Boden. Bis heute hat sie noch niemand aufgehoben.

    26 min
  • France-Allemagne : Quo vadis ? 2025-2026 (7)

    L’imagination en berne
    Il y a une symétrie presque cruelle entre les deux pays qui devraient, plus que tout autre attelage européen, porter le sursaut que ce moment exige. L’Allemagne a l’argent mais pas le temps, pas la doctrine, et — Einstein l’aurait dit mieux que quiconque — pas l’imagination. La France a la lucidité mais plus les moyens : chaque conviction stratégique se heurte, à Paris, à un mur de dette qui ne laisse plus de marge pour la traduire en actes à la hauteur.

    Deux formes différentes du même mal, au fond. Volkswagen qui licencie par dizaines de milliers pendant que ses meilleurs diplômés font leurs valises pour la Suisse ou l’Autriche. Un chancelier allemand à la merci de la moindre gaffe avant des scrutins régionaux où l’extrême droite talonne son propre parti. Un président français qui voit juste sur l’Ukraine et le réarmement européen, mais qui le dit avec la voix d’un pays noté sous surveillance par les agences, où 117,5 % du PIB de dette publique transforme chaque euro de défense en arbitrage douloureux.

    Et pendant ce temps, l’horloge tourne. Ni Berlin ni Paris ne maîtrisent le calendrier des échéances qui s’annoncent — la guerre en Ukraine, le désengagement américain qui se confirme mois après mois, une Chine qui avance ses pions industriels pendant que l’Europe débat de ses procédures. Le retard qu’accumulent les deux capitales, empêtrées dans leurs egos et leurs calculs électoraux respectifs, n’est pas un retard qu’on rattrape en accélérant au dernier moment. Construire une armée prend quinze ans. Redresser une dette prend une décennie. Reconquérir la confiance d’une jeunesse qui a déjà fait ses valises ne se décrète pas en un trimestre.

    Alors la question posée par ce septième volet n’est plus tout à fait celle du sixième. Il ne s’agit plus seulement de constater que le couple franco-allemand n’a jamais existé — ce constat-là est fait. Il s’agit de savoir si, faute de couple, deux pays seuls peuvent encore, chacun à sa manière, se ressaisir à temps. Georg Bucksch appelait de ses vœux le retour de grands serviteurs de l’État. Le vœu tient toujours. Mais il faudrait, pour qu’il se réalise, que les egos cèdent enfin le pas devant l’échéance — que la France et l’Allemagne, à défaut de se retrouver l’une l’autre, retrouvent chacune ses propres fondamentaux avant que l’Histoire, une fois de plus, ne tranche à leur place.

    Le drapeau que Trump a laissé tomber est toujours là, sur le sol. Personne, à ce jour, ne l’a encore ramassé.

    24 min

About European-Security.com

From the publisher's feed

Le premier est de mettre à la disposition de décideurs tant civils que militaires ou d’experts (analystes, chercheurs, industriels, journalistes spécialisés, notamment) des « textes de référence »,…

More shows like European-Security.com

Streitkräfte und Strategien by NDR

Streitkräfte und Strategien

42 Listeners