.

.

.

.

.

.

.

Zamanın birinde kendini ışığın üzerinde giden trende seyahat ederken hayal eden bir çocuk yaşamıştı

ve yolculuğumuz onunla başlamıştı. Evet o çocuk, Einstein. Şimdi de Hâlâ gizemi çözülemeyen bu ışık

nedir bir bakalım, dalga mı, parçacık mı?

Şiir kendi dilinde de açıklanamaz, diyor Ahmet Haşim. Kendi şiirleri için geçerli olan bu yargı, şiiri şiir

yapan unsurun anlam olmadığıdır. Onun Türk şiirinin en iyi on şiiri arasında olduğunu düşündüğüm ‘O

Belde’ şiirini okuyun bir; anlayacaksınız ne demek istediğini. Kendi dilinde bile açıklanamayan bir şiirin

başka bir dile çevrilmesi imkânsızdır onun gibi düşünenlere göre.

Doğurmak!

Toprağa bahşedilmiş en muhteşem vasıf. Sabırla, azimle ve engin bir gönülle ilmek ilmek işlediği tohuma üflenen ruh ile hayata göz kırpış. Tüm bildiklerimizden başka bir şeydir bu. Ne anlatacak kadar kelime dağarcığımız vardır ne de farkındalığımız. Hz.Adem’e ilk olarak tüm isimler öğretilmişken biz neden yoksuzluğunu çekeriz? İsimlerin ne vasfı ola ki ilk öğretilenler olsun? Toprağa toprak demek ve doğurganlık vasfını kendisine vermek için en çok isimlere ihtiyacımız vardır. Tıpkı şu an Irak makamında çalan peşrevi kapatıp cırcır böceklerinin yaptığı toprak bestesine dönmem ve dahi bunu size toprak bestesi olarak ifade etmem gibi.